صوتی فریاد کشیده جهان، برای اولین بار به گوشم رسید و باعث شد شانههایم بالا بپرند.
آن زن هیچ حس مادری به پسرش نداشت مگر؟
چرا حتی حالا هم کف دست از آزار دادنش برنمیداشت؟
این میتوانست حس ترحمم را برای مردی که بهشدت خود را قوی نشان میداد برانگیزد!
زن با نگاه دریده و تهدیدگرش عقبگرد کرد و به طرف سالن راهی شد:
-مارال؟ رؤیا؟ اون بچه رو بیدار کنید داریم میریم!
دست به پیشانیام گراهی شده و ترس اینکه با آوای فریاد جهان عزیز بیدار شده باشد، به طرف اتاق رفتم. در را تا نیمه باز کرده و با مشاهده کردن چشمان غرق خوابش، بازدمم را بیرون فرستادم.
**
«-من و شیرزاد از هم جدا شدیم!»
آوای رها یک دم از گوشم جدا نمیشد.
در آن اتاق چه خبر شده بود؟
میدانم… شاید زیادهروی کرده بودم.
شاید برای تلافی تمام زخمهایی که به من زد، برای فراری دادنش بهشدت شتابزده راهی شده بودم، اما آنها را حق خودم میدیدم.
منی دیگر وجود نداشت که بخواهد با جهانبخش ازدواج کند.
او دختر درون من را تمام احساسات و عواطفم را… حتی…حتی اعتمادم را کشته بود!
پس این حال بد برای چیست؟
با آن حال کجا رفت؟
حتی نمیتوانستم درستودرمان فکر کنم. تشخیص درستی از اینکه آن مرد را خودش داخل فرستاده بود یا خودجوش آن حرفها را به فریاد درآورد نداشتم و این داشت عذابم میداد.
بعد از دقایق طولانی دستدست کردن و این پا و آن پا کردن ، بالأخره مصمم شدم شمارهی نگین را بگیرم.
نمیدانم چه چیزی بود که در قلبم میجوشید.
نمیدانم چرا آنقدر نگران بودم.
ولی باید میفهمیدم شیرزاد کجا راهی شده است!
دو بوق به سومین بوق میرسید که صدای گرفتهی نگین در گوشم قرار گرفت:
-الو…
دلم پایین ریخت.
داشتن فین میکرد و این نشان از گریهاش داشت.
-الو؟ نگین؟ شیرزاد… شیرزاد اونجاست؟
کمی مکث شد و این میتوانست من را دیوانه کند.
بهشدت زود اشک در دیدهانم جمع شده و بغض، مانند غدهای بدخیم در گلویم بالا رسید.
-نگین… نگین اونجایی؟
-دیاری؟
-آره… تو رو خدا یه جواب درستحسابی بده… اتفاقی افتاده؟
آوای خشخشی به گوش رسید.
شاید داشت قدم میزد:
-داداشم مگه اونجا نیست؟
پلکهایم روی هم افتادند.
کف دستم سینهام را فشرد و تنم بیجان روی تخت افتاد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن