لبهایم جنبیدند.
من…
باید توضیح میدادم؟
به اویی که هیچکس من نبود باید توضیح میدادم؟
نگاه از لبهای لرزانی که بین جواب دادن و ندادن در تردید بودند گرفت و با درد تا نگاهانم کشاند. گریز نگاهش را روی ابروان و تار مویی که کنار صورتم سازگار شده بود متوجه بودم:
-تو یه اتاق باهاش میخوابی؟
مردمکهایم تکان خوردند. نفسم بند رسید و نگاهان به خون قرار گرفتهی او هر لحظه سرختر از قبل، قصد خونریزی داشسریع.
-باهاش سر روی یه بالش میذاری؟ تو یه تخت میخوابیییید؟
صدایش که بالا رفت ، کف دستانم بیاراده روی لبهایش خیز گحرکت کردند.
وقتی نفسهای شتابزدهش به پوست گونهام میخورد…
وقتی توانی برای پس زدنش نداشتم…
وقتی جان میدادم برای حل شدن در تنش…
من هنوز هم مانند دیوانهها عاشق این مرد بودم و در همان حد، از او کینه به قلب داشتم.
دلتنگش بودم و تشنه!
با چشمانم التماسش کردم و دستانم را فشردم.
میتوانست با یک نیم حرکت کف دستانم را پس بزند، ولی چشمهای دریدهای که تا چندی پیش خون از آنها چکه میکرد، با مکثی روی نگاه التماسانگیز من، بهآرامی روی هم فرود آمدند و من دم عمیقی که او از بینی گراهی شد را فهمیدم.
دلم به انفجار دعوت شد و هر تکهاش مانند بال پروانه به پرواز درآمد.
حرکت ریز و نامحسوس لبهایش روی پوست کف کف دستم، من را به کام مرگ میکشاند و مانند کسی که جان از کف میداد لرزیده پچ زدم:
-برو…
پلکهایش به اندازهی یک اینچ از هم فاصله گرفتند و از لای همان یک اینچ، چنان نگاه سوزناکی به من گره زد که با یک لنگه کفش تلوتلو به سمت راست کشیده شدم.
کف دستانم که از روی دهانش جدا شدند، لبهایش نیمهباز ماندند و انگار او هم مانند من رشتهی کلام را از دست داده بود که نه میرفت و نه چیزی میاضافه کرد.
-ای… اینجا اتاق اونه… و… اون هم شوهر من…
و حالا که برای دور ماندن از عطر و گرمای تن لعنتی او به در کمد میچسبیدم، او مانند یک شتابزدهیس سراسر خشم و آتش ، دیده به طرفم چرخاند و من بینفس جملهام را تمام کردم:
-طبیعیه که بخوام کنارش بخوابم!
مقابلم توقف کرد؛ با همان حالت ترسناکش…
با همان حالت آمادهبهحملهاش…
-دیار…از این مزخرفات صدمنیهغاز تحویل من نده…حرفات سنگینن…دارن اذیتم میکنن!
-هردفعه پا از حدت فراتر میذاری… هر دفعه به حریم من تجاوز میکنی… نمیدونم چی از من و این جهانی لعنتی میخوای اما بس کن! تموم شد رفت؛ نمیبینی؟
قدم تندی که به طرفم برداشت ، دلم را به یک ایست جانانه دعوت کرد و کف کف دستش که کنار سرم کوبیده شد، مانند بچه خرگوشی بیپناه، باز هم میان زندان تنش لرزیدم.
متوجه شد لرزشم را که صدایش را از حدی فراتر نبرد. متوجه شد ولی آن غرش خفه کم از فریاد نداشت:
-اینا همهش واسه سوزوندن منه… میدونی مثل سگ پشیمون شدم میخوای بیشتر بسوزونی!
و باز هم او…
همان مردی که روزگار اول با موتورش قلبم را برده بود.
با نگاهان حمایتگرش…
با مردانگیاش…
با قلب رئوفش…
من عاشقش شده بودم و درست پس از آن با بیرحمیهایش علیه خود روبهرو شدم.
تمام فاصلهای که میانمان بود را برداشت و به اندازهی دو لایه لباس بر جای گذاشت:
-چرا بهش اجازه میدی لمست کنه؟
او بهشدت قدبلندتر از من بود. وقتی اینقدر نزدیکم میشد، ناچار بودم برای خیره شدنش سرم را بالا بفرستم.
جایی از یک نویسنده خوانده بودم مردها از راهی شدن معشوقهشان میترسند.
گوشهای از قلبشان همواره جوش این را میزند و حکایت حبس کردنشان در دنجترین گوشهی دیوار ، کمد، یا حتی آغوششان نیز به همین بر میخورد.
به روایتی آنها با سایه انداختن و بستن جاده فرار بر زنها آن قسمت از مغزشان که ترس از رفتن دارد را آرام میکنند و این به آنها احساس قدرت میدهد.
اما او…
این مرد هیچکس من نبود…
معشوقه؟
نه…
-هوم؟ چطور حالت بد نمیشه؟
-اینجا پر مهمونه آقا شیرزاد… شر به پا میشه… کف دست از این کاراتون بردارید! میخواین عزیز رو سکته بدین؟
دست دیگرش کنار سرم فرود وارد شد و نفسهایش کنار گوشم:
-وقتی اون حلقه رو انگشتت میکردی…وقتی دست دور بازوش مینداختی…وقتی رو تخت اون پف*یوز میجای گرفتی…نهراسیدی قاتل اون قرم*اق بشم و مادرمو سکته بدم؟
سرم با ضرب بالا رسید و نگاهدرنگاه شدنم با او مساوی بود با باز شدن گره کوری که میان ابروهایش بود.
-چطور به خودت اجازه میدی عروسک کف دست اون حرومزاده بشی؟ هوم؟
حرف تا نوک زبانم آمد و رفت.
تمایل داشتم بگویم همانطور که تو ملعبهی کف دست رها شدهای.
همانطور که با وجود این عز و جزها روبهروی من، پایش که برسد باز هم رها را انتخاب میکنی!
اما شاید او خودش بهتر از هرکسی من را میشناخت.
بهتر میشناخت که نگاهش صورتم را تمولیً در نورمتوجه شد و نفسش لرزید:
– من نمیتونم قیدت رو بزنم دختر… نمیتونم بدمت کف دست اون بیهمهچیز… دارم دیوونه میشم…چرا درد منو نمیبینی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن