لرزی که در صوتی او بود رسید و به جان من قرار گرفت.
لرزی که در مردمکهای او بود وارد شد و روی لبهای من نشست.
از چه چیزی درد میکشید که دیدهانش اینگونه عاجز مانده بودند؟
-چرا نمیفهمی چقدر دارم درد میکشم؟ هی این طرف و اون طرف رو به جای دیدهای بیصاحاب من نگاه نکن…
سر برگرداندم و با وجود مرگ نفسهایم ، پر دردتر از او لب زدم:
-از من چی میخوای …چی میخوای… چی میخوای که راحتم نمیذاری؟
سینهاش بالا رسید و نگاهش روی لبهایم سقوط کرد.
این درست نبود…
نه به هیچ وجه در قیاس اخلاق نمیگنجید ، ولی همان لحظهای که نوک بینیاش به پوست گونهی من برخورد کرد ، جان باختم.
-دیگه دستشو نگیر. دیگه اینقدر نزدیکش نباش… دارم میمیرم دیار… مغزم نمیکشه به قرآن… بهم بگو تو اتاقش چی میخوای؟ها؟
خدای من…من همانی بودم که سرگیجه داشتم… ضعف کرده بودم… من همانی بودم که توان روی پا ماندن نداشتم و اکنون چگونه جلوی جسمم را میگرفتم که مقابل این جملات نقش بر زمین نشوند؟
-نکنه بعد از شامگاهی که اومدم تو باغ، واسه به کرسی نشوندن ححرکت کرد بهش رو داده باشی؟ها؟
برگشت…دیوانهتر شد و دوباره من را با عجز نگریست:
-من دیدم… مشاهده کردم نذاشتی بهت کف دست بزنه… بگو دیوونگی نکردی! بگو دیار… تو رو روی اون تخت مشاهده کردم و دارم روانی میشم یه جوابی به من بده!
-اون شب منو مثل یه بمب ساعتی کنار خانوادهت میدیدی… انگار که اگر چند دقیقه بیشتر توی خونهت میموندم همه چیز هممسیر من با خاک یکسان میشد!
تمام عضلات صورتش در هم شد و بدون اینکه فاصله بگیرد، مانند بیچارهها کف دست در موهایش چنگ کرد.
من ترس داشتم… ترس از اینکه هر لحظه جهانبخش برسد…
ترس از یک درگیری بزرگ که تهش به آبروریزی ختم شود.
من ترس داشتم و او انگار نترسترین بود…
دستانش از موهایش جدا شد و مانند یک دونده نفس زد:
-دیار… به خاک آقام قسم اون شامگاه فقط و فقط به خاطر دسیسههای رها و جهان اون حرفا رو زدم… گوش میدی؟ قصدم فقط و فقط محافظت از خودت بود!
از کدام شب میگفت؟
از شامگاهی که با فریادهای کشیدهش از من میل داشت در کوتاهترین وقت خانهاش را ترک کنم؟
یا نه… شاید شامگاهی که تنم از شدت تب و لرز توان قامت برافراشتن نداشت و مجبور بودم در تاریکیهای کوچهخیابانها خودم را پنهان کنم که خطری تهدیدم نکند؟
– بیچارهم که نکردی دختر؟ها؟ باشه… خریت کردم که سپردمت دست یکی دیگه… خریت کردم خودم نبردمت اما مادرم داشت میمرددد… مادرممم… تو جای من بودی چکار میکردی؟
از آن شامگاه میاضافه کرد که من را پست و بیارزش خواند؟
یا وقتی اضافه کرد جهان به عنوان یک کارگر افغان من را استخدام کرده که دل از او ببرم؟
که پول گرفتهام در ازای فروختن خود به او؟
یا همان لحظهای که اظهار کرد من را یک خطر بزرگ در کنار مادرش میبیند؟ که ممکن است بعدها اعضای باند طالبان را وارد خانوادهشان کنم!
شاید هم باید به قبلتر میرسیدم… وقتی که من را در عمارت جهانبخش مشاهده کرد. حتی آن روزگارها هم گفته بود بین آن دو در رفت و وارد شد و تحقیق بودهام که یکیشان را تور کنم.
که از قبل درموردش تحقیق کردهام و خیلی خوب دانستهام وارد چه خانوادهای میشوم!
همهی آن شامگاهها من مخاطبش بودم و ماتزده مقابل فریادهای بیرحمانهاش.
حالا این بیچارگی و درماندگیاش به خاطر چه بود؟
-تنها دردت اینه که اجازه ندم مردی که اسمش تو شناسنامه مه بهم نزدیک بشه؟
سرش کج شد و حس کردم عنبیههایش نم گراهی شدند. حالا نفسهایش به گونهی راستم میخوردند.
هر نفسش گویی از من خواهشی داشت و من دیگر مقابل او ان دخترک لال بیاعتمادبهنفس نبودم.
– کنارش نخوابم… تو اتاقش نباشم… یا…
-از فکر اینکه با اون پفیوز تو یه خونه تنها حیات میکنی روزی هزار بار مردم و زنده شدم.اون شب…وقتی نذاشتی نزدیکت بشه منِ خرررر خیالم از بابتت راحت شد که خبر مرگم رفتم پی کارم…اما امشب و حضور تو توی این اتاق…
سرختر و کبودتر شد و پرههای بینیاش از شدت انقباض به بالا هدایت شد:
-خودم میکشمش… جونشون تو کف دستای منه اما الان باید بدونم… ندونم سکته میکنم دیار… خونم میمونه رو دستت!
-هنوز زنش نشدم!
ثابت ماندن دم و بازدمهایش یعنی همهی انرژیاش را برای تحلیل جملهی تک کلمهای و خبریام به کار برده است.
در آن نزدیکی دانهی عرقی که از شقیقه تا ته ریشهایش جر گرفت را مشاهده کردم.
دیده به دهان من دوخته بود تا او را به این باور برسانم:
-من و جهان جز یه اسم روی کاغذ، هیچ نسبت دیگهای با هم نداریم!
لبهایش لرزید و نگاه ماتش تا دیدهانم بالا آمد.
شاید منتظر بود مهر آخر را بزنم:
-کنارش نخوابیدم. تو اتاقش نبودم. هیچ خطبهی عقدی بینمون خونده نشده… ولی…
نفسش بالا آمد…
خندید…
یک وجب فاصله گراهی شد و ریز خندید…
مانند کسی که در عین بدبختی یک لاتاری بزرگ را برنده شده است.
و من حالش را نمیفهمیدم…
فقط به خاطر حس رقابتی که با جهانبخش داشت اینقدر عزوجز میکرد که مال او نشوم یا میشد در عمق نگاهانش حسی متفاوت را شناخت؟
پروانههایی که از تکهتکههای قلبم به پرواز دروارد شده بودند، باز هم کنار یکدیگر رسیدند. آنها هر بار کنار هم جمع میشدند که با شدت بیشتری به انفجار دعوت شوند و شاید عاشق همین بودند.
-اون خطبهی عقد تا چند روزگار دیگه بینمون خونده میشه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن