سینهی شیرزاد کیپ شد.
نفس نمیکشید وقتی به طرف اتاق پا تند کرد.
نفس نمیکشید و نمتوجه شد جملهی بعدی عزیز را:
-هنوز حقوقت رو نگراهی شدی. چند ماهه داری کار میکنی. حقت نیست یه گوشی با پول دستمزدت برات بخره؟
دیار با درد لبخند زد. دردی که از دیدن صحنهی بوسهشان در دل دیار رخنه کرده بود، شاید هیچگاه از بین نمیحرکت کرد.
-یه برنامهی پیشرفته برام نصب کردن که میتونم از صفحهی کلاسورم عکس بگیرم و اون تبدیل به متن میکنه. یعنی تا حالا هرچیزی رو که با خودکار نوشتم ، اون برام تایپ میکنه و این بهشدت شبیان کردانگیزه! میتونم همین زودیا رمانم رو انتشار بدم!
عزیز کف دست به گونهی دیارک کشید. میاطلاع داشت آن درد چیست در نگاهش. میاطلاع داشت و جگرش برای دخترک هجدهساله کباب بود:
-ایشالله… به امید خدا زود تمومش میکنی. من مطمئنم تو بهترین انتشاراتیا پیشنهاد چاپ میگیره!
دیار لبخند افسرده دیگری زد. هیچ انتشاراتی با یک هویت جعلی قرارداد نمیبست!
-انشاءالله!
و دیگر چیزی ازآنروز ناضافه کرد.
دیار طیّ تماس تلفنیاش با عزیز، گفته بود برای صحبتهای نهایی به مشاهده کردار جهانبخش میرود.
عزیز باز هم یادآوری کرده بود که دیار چیزی به روی خودش نیاورد و دیار هم قصدش را نداشت.
دیگر ناظهار کرد چهها گذشت و با جهان کجاها راهی شدند.
از حرفهای مگویی که بینشان ردوبقلب، شد چیزی نگفت.
از قرار و مداری که بین خودشان ماند، چیزی نبیان کرد.
چیزی نبیان کرد و آن طرف شیرزاد مانند کسی که تازه معتاد شده و نمیخواهد قبول کند اعتیاد پیدا کرده است ، از این گوشهی اتاق به آن گوشه اش قدم برمیداشت.
درست بعد از اینکه آن قرصهای خوابآور را در پارچ شربت ریخت.
میاطلاع داشت همین اکنون رها میرسد.
میدانست و لحظهای که نگاه دیار به گره کف دستهایشان با رها خورد ، در ذهنش روشن و خاموش میشد.
یک معتاد. یا شاید کسی که میگرن مزمن داشت و با متوجه شدن نورهای نگاهکزن، حالش هر لحظه بیشتر رو به وخامت میحرکت کرد.
آن نگاه در ذهنش روشن و خاموش میشد.
جملهی عزیز در گوشش بک و پلی میشد.
وظیفهی جهان است برایش خرید کند؟
تیشرتش را محکم به طرف دیوار پرت کرد و با نبضی شتابزده ، کمربندش را هم باز کرد.
آوای بالا و پایین شدن کف دستگیرهی در اتاق به گوش میرسید و اکنون ، رها مانند تیپای پس از شلیک گلوله بود.
مانند فشردن پاشنهی پا ،روی زخم در حال خونریزی.
نگاه بست و دکمهی شلوارش باز ماند.
نگاه رها روی بالاتنهی برهنه اش غلتید. روی کمربند و دکمهی نیمهباز شلوارش.
دیگر نمیخواست شلوارش را عوض کند؟
-فکر میکنم پسر بزرگ مولینت بالاخره داره مسیر رو برای ما باز میکنه!
گوش شیرزاد تیر کشید.
چقدر هندل کردن این اوضاع مزخرف سخت بود.
چقدر سخت بود قبل از اثبات جرم ، میبایست با مجرم مدارا کند.
نگاه باز کرد و یک تیشرت طوسی برداشت. از وقتی مجبور شد منزل اش را ، اتاقش را با دیگران به اشتراک بگذارد، رکابی و شلوارکهایش مشغول خاک خوردن بودند.
به طرف رها برگشت و قبل از اینکه تیشرت را تن بزند بهسختی توانست گره سفت وسخت بین ابروهایش را کمرنگ کند.
-کی راه چی رو برای ما باز میکنه؟
مردمکهای تیزبین رها میتوانسسریع حالت ناخوشایند صورت شیرزاد را تشخیص دهند.
این دختربچهی آشپز افغان، شیرزاد گذشته را از او گراهی شده بود.
سر کج کرد وبا حالتی که سعی داشت عادی نشان دهد، دستش را بند کمربند نیمهباز ماندهی شیرزاد کرد.
دقیقاً مثل ماهی گرفتن از آب گلآلود بود برایش؛ اینکه نشان دهد منظوری ندارد و درست نقطهضعف یک مرد را نشانه رود.
-یعنی تو متوجه منظور مادرت نشدی؟ من فکر میکنم تق رابطهی این دختره و جهانبخش همین زودیا درمیاد!
پلک چپ شیرزاد تیک گراهی شد. و رها دید…
مشاهده کرد و نگاهش را تا تکههای عضلانی شکم شیرزاد کشاند.
سیب گلوی زن تکان خورد و آن بغضش بود که یاداوری میکرد هرچه سریعتر باید پروندهی دختر افغانی را ببندد.
شیرزاد به آن دختر حس داشت.
حسی که هیچوقت به رها نداد.
کف دستش را پایینتر برد. درست روی زیپ شلوار شیرزاد و همزمان با برق اشکی که میان نگاهانش جای گرفته بود لبخندی بیمعنا زد و خودش را نزدیکتر کرد:
-حتی میتونم شرط ببندم امروزگار حرکت کردن خرید. دو صباح دیگه جای اون موبایل گرون قیمت، حلقه هم کف دست اون دختر میبینیم!
تختهسنگی روی سینهی شیرزاد افتاد و جاده نفسش را بست.
نه حواسش به انگشتان رها بود و نه اینکه چگونه جلوی کبود شدن پوستش را بگیرد. رها ولی میدید. میمتوجه شد. و شاید قلبش میخواست جیغ بکشد. شاید دلش میمیل داشت برگردد و گندهای گذشته اش را پاک کند. هدفهای ابلهانه اش… شاید انگونه میتوانست مقابل خیانت شیرزاد قد علم کند.
-جهانبخش خودش خیلی خوب میدونه اون دختر چه جونوریه. ولی اینم بسیار خوب میدونه که مادرت جونش به جون این دختر بنده. میدونه و واسه بهدست آوردن قلب مادرت هم که شده، دختره رو عقدش میکنه که اینجا مقیم بشه!
شیرزاد گامی به عقب برداشت و کف دستی به گردنش کشید.
باید خودش را جمع میکرد.
باید خودش را مقابل نگاه تیزبین رها جمعوجور میکرد و با رد کردن سرش از یقهی تیشرت، میل داشت که همین گونه هم نشان دهد.
رها ولی گویی کمر بر بسته بود پروندهی دیار را بالکل ببندد.
-شیرزاد… اگر نمیخوای اون دختر و خطرات احتمالی که دورش میچرخه مادر و خواهرت رو تهمتوجه شد کنه، قبل از اینکه با جهان عقد کنه از اینجا دورش کن. من نمیخوام دختری که بهجای من تو بغلت اومده تا آخر عمر بیخ گوشم باشه. من نمیخوام دختری که مثل عاشقای دلخسته تو نگاهات زل میزنه رو اطرافم ببینم. نمیخوامش شیرزاد… این اگر اقامت ایران بگیره…
شیرزاد هردو آستینش را تن زد و درحالیکه تمام عضلات صورتش میلرزیدند، به طرف رها برگشت.
بالاخره دهان این زن را هم میبست.
بالاخره دهان رها را جوری میبست که تا ابدالدهر نتواند زبان در آن بچرخاند.
– چرا اینجوری نگام میکنی؟ دروغ میگم مگه؟ نمشاهده کردی وقتی ما رو کف دست تو دست مشاهده کرد ، چطوری دیدهاش یه دور حرکت کردوبرگشت؟ ندیدی دیروز وقتی میخواستم ببوسمت ، چطور پشت در میخ شده بود و مثل برقگحرکت کردهها نگامون میکرد؟ د اگر خودت هم حسی بهش نداری ، چرا مثل یه قاتل که به هدفش زل میزنه نگام میکنی؟
-چون دیگه حالم داره از این موضوع به هم میخوره. چراکه به اینجام رسیده…
به چانهاش اشاره کرد و قبل از اینکه مشغول بستن کمربند شلوارش شود که از آن جا برود، رها مچ کف دست قویاش را گرفت.
سرش را بالا داد تا بتواند در دیدهان خونین شیرزاد زل بزند:
-لازم نیست تو خودت رو درگیرش کنی… بسپرش به من… خب؟
لحنش ملایم بود و خواهشمند. اما همان صوتی آهسته و بغضدار ، توانست چیزی را از وجود شیرزاد تکان دهد.
شاید یک حس ترس!
سرش تیز زاویه گحرکت کرد:
-میخوای چکار کنی؟
اینجا یک تلهی بزرگ بود.
یک چالهی عمیق که مسیر پس و پیش نداشت.
یک دومسیری بزرگ.
شاید رها میتمایل داشت یک دستی بزند.
شاید میمیل داشت هدف شیرزاد را بفهمد.
-اونایی که دنبالشن رو پیدا میکنم. عموهاشو پیدا میکنم!
دل شیرزاد لحظهای نتپید.
کبودی صورتش کمکم رنگ میباخت و دستانش سرد میشدند.
-مزخرف نگو!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن