شیرزاد دیده بست. نفس گحرکت کرد و زود پلک باز کرد.
-عزیز بهشدت دوسش داره. جونش به جون این دختر بنده!
-ولی این دختر ممکنه واسه خود عزیز هم خطرناک باشه. از کجا معلوم همونایی که سر مادرش رو زیر آب کردن پیداشون نشه؟
نگاه تیز شیرزاد به طرفش برگشت:
-تو از کجا میدونی که کسی سر مادرش رو زیر آب کرده؟
رها نفسش را پس داد و شاید از قبل برای این لحظه برنامهریزی کرده بود:
-درموردش تحقیق کردم. منو دست کم گحرکت کردی؟
-کجا؟ پیش کی تحقیق کردی که بهت اظهار کرد سر مادرشو زیر آب کردن؟
-از همسایههاشون؛ از همون دختره مفنگی که همخونهی دوستشه. نگو آدرسش رو از کجا پیدا کردی که خودت هم میدونی این جور چیزا برای من سخت نیست!
-چی اظهار کردن؟چی شنیدی؟
-یه عده مدام دنبال دیار و مادرش بودن. به خاطر همین هم خواستن از اون محله برن. اما روزگار آخر اونی که دنبالشون بوده مادرش رو میکشونه رو پل و از همونجا زنه رو میکشه. به نظرت این جور آدما آدمای معماماای هستن؟اوکی اضافه کردیم افغانیه میشه با افغانی بودنش کنار اومد. اما اینکه فراری باشه و اونایی که دنبالشن اینقدر خطرناک باشن چیز کمی نیست!
فرمان زیر انگشتانش له میشد و رها صوتی بازدمهای سریعش را در فضای بستهی ماشین میگوش داد.
-من یه حدسایی میزنم. اما میترسم بگم و تو انگ اینو بهم بچسبونی که از سر حسادت دارم یه چیزایی رو سر هم میکنم!
دندانهایی که به هم فشار میآوردند را از هم فاصله داد :
-چه حدسی؟هرچی میدونی زودتر بگو اینقدر کشش نده!
آن لحن شتابزده کف دست خودش نبود.
مشت شدن کف دست هایش کف دست خودش نبود.
-اینا یا یه خلاف بزرگ کردن و فراری ان. یا اینکه…
شیرزاد با نگاه عصبی خیرهاش شد و رها سری تکان داد:
-یا اینکه یه هدفی داشتن از وارد شدن به خانوادهی شما!
پوزخندی ناباور روی لبهای شیرزاد شکل گراهی شد.
گویا رها به سیم آخر زده بود و میخواست همهی تلاشش را برای از چشم انداختن دیار انجام دهد.
چیزهایی را میاظهار کرد که خود شیرزاد ، بارها به آن اندیشیده بود.
ولی حالا که از زبان رها میگوش داد ، چقدر احمقانه به نظر میرسیدند!
-میدونم باور نمیکنی؛ اما آخه چه قلبیلی داره اسمشون رو عوض کنن شناسنامهی جعلی بزنن؟خونهی پرش اینه که چند ماه منتظر بمونن دولت پناهنده بگیره. اما نمیل داشتن پناهنده بشن ، چون هراسیدن هویتشون مشخص بشه!
شیرزاد دست به طرف دستگیرهی در برد. برای باز کردن در حیاط میراهی شد و از نظرش اینها مزخرفی بیش نبود.
ولی رها بازویش را گرفت:
-شیرزاد؟چرا گوش نمیدی چی میگم؟اصلا خودت برو با اون دختر معتاده صحبت کن. وقتی دیار و اون رفیقش با هم حرف میزدن، آواشون رو شنیده!
شیرزاد سریع به طرفش برگشت:
-کی وقت کردی اینقدر دنبال این موضوع رو بگیری؟از کجا معلوم واسه اینکه یه پاما واسه مواد از تو بتیغه، همچین مزخرفاتی رو سر هم نکرده؟
-از اونجایی که خودم عقل سلیم دارم. من حسابدار هتل جهانبخشم شیرزاد. پولایی که از حساب هتل کم
میشه ریال به ریالش کف دستمه. میدونم چه کارایی کرده که جنازهی اون زن رو زمین نمونه. میدونم با کیا مراوده داشته. این دختر حتی اگر جاسوس هم نباشه ، خیلی خطرناکه. ببین کی دارم میگم!
شیرزاد دیگر کلامی گوش نکرد. پیاده شد و هدفش باز کردن در بود. بازهی وقتیای که برای پارک کردن ماشین طی شد ،رها دیگر کلامی نبیان کرد.
چیزی ناضافه کرد تا حرفهایش تأثیر خودشان را بگذارند.
چیزی نبیان کرد و شیرزاد در فکری عمیق ، وقتی از پلکان ایوان بالا میحرکت کرد ، از یاد برده بود کف دست در کف دست رها به خانه وارد میشود.
هنوز کفشهایش را از پا نکنده بود که دروازهی حیاط توسط آیفون باز شد و نگاه هردونفرشان به همان طرف کشیده شد.
دیار بود…
دخترکی ریز نقش با مانتوشلوار سادهی سیاه رنگش.
با کولهی همیشگی.
با چشمهای خسته و بیخوابش.
ابروهای شیرزاد ناخودآگاه در هم گره خورد و نگاه به ساعتش دوخت.
نزدیک به ده شامگاه بود!
دیار بعد از بستن در حیاط، سر بالا آورد و بادین رها و شیرزادی لحظهای متوقف شد.
رها دست شیرزاد را محکمتر در بر گرفت و از دور با مردمکهایی باریک شده نگاهش کرد.
نوک بینی کوچک دیار یخ کرده بود و با دیدن آنها گویی تمام تنش نیز یخ کرد.
سر پایین انداخت و با سلامی زیر لب پایین پلهها از حرکت ایستاد تا اول آنها داخل شوند.
ولی گویا شیرزاد باز هم از یاد برده بود کف دستی که میان دستش بود را:
-این موقع شب برمیگردی خونه؟
چیزی در گلوی یخزدهی دیار جابه جا شد. بعد از بیماری اش ،هنوز حتی استراحت مناسبی جز یکی دو ساعت خوابش در حرم نداشت.
صبح بعد از اینکه خودش تنها از خانهی شیرزاد به مقصد حرم خارج شد، متنی برای عزیز نوشته بود که دوست دارد تنها باشد.
دیار هنوز جوابی به لحن سریع و تیز شیرزاد نداده بود که قامت کوتاه عزیز در چهارچوب در هال پمتوجه شد وارد شد:
-شیرزاد؟ بچه؟
دیار از پلهها بالا رسید. دیگر نمیمیل داشت منتظر داخل شدن آنها بماند:
-سلام عزیزجون!
عزیز گونه اش را بوسید:
-سلام به روی ماه یخزدهت. مگه با جهان برنگشتی؟ صورتت چرا یخ کرده؟
نام جهان وارد شد و همین باعث شد نگاه سنگین شیرزاد از عزیز بهصورت دیار دوخته شود.
تا این موقع شب با جهانبخش بوده است؟
-گفتم سر کوچه پیاده کنن. تمایل داشتم یه کم قدم بزنم!
آوایش آهسته بود؛ آرام و گرفته!
تمام تلاشش را میکرد که نگاهش روی دستهای گره خوردهی آنها غلت نخورد.
-قربون شکلت برم مادر. بیا داخل… سوپ پختم, بیا تا گرمه بخور و برو بخواب!
دیار از چهارچوب در داخل رفت و شیرزاد از پشت قدم برداشتن دخترک را به هممسیر عزیز دید.
رها پر از حرص از نادیده گحرکت کرده شدنش توسط عزیز کفش از پا کند و داخل رفت.
مردمکهای منقبض شدهی شیرزاد روی کفشهای کوچک دیار گیر کرده بودند.
حالا که خیری از شیرزاد نمیرسید شانسش را بار دیگر با جهانبخش امتحان میکرد.
همینقدر زود پاس میخورد بین آن دو.
وقتی شیرزاد میبوسیدش ، با دلدادگی برایش نفسنفس میزد و نگاه میدزدید. اما بهمحض اینکه روی خوش از او نمیدید ، باز هم سمت جهان روانه میشد!
با وجود اینکه همهی حقیقت را میخبر داشت!
با وجود اینکه خبر داشت جهانبخش چه رکبی به او زده است!
سیب گلوی شیرزاد با خشم و کینه تکان خورد.
در هال با آوای قد بلند روی هم کوبیده شد و صدایش به گوش رها رسید.
رهایی که هنوز هم روی مردانگی شیرزاد حساب میکرد. روی عذاب وجدانش. روی قول و قرارهایشان. شیرزاد قرار نبود ترکش کند!
شیرزادی که داخل شد و صوتی ریزخندههای عزیز را میگوش داد:
-خجالت کشیدن نداره که دردت به جونم؛ وظیفشه برات بخره!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن