رسید و کنارم قرار گرفت. صوتیش حالا از نزدیک گوشم متوجه شده میشد:
-این زنه خودش به خاطر عذاب وجدانش فیتیش حمایت از آدم بدبخت داره. اندیشیدی عاشق چشم و ابروی توعه؟ طرف بچههای خودشو ول کرده رفته بچهی مردم رو بزرگ کرده. دیدهش به پول و پلهی بابای اون مرتیکه دراز خورده پسر خودشو تحویل کانون داده. بعد فکر میکنی تَقی به توقی بخوره ، دمار از روزگارگار تو درنمیآره؟ میخواد کلیه اهداء کنه واسه من…
سر به طرفش برگرداندم. من نمیتمایل داشتم با او بحثی کنم. نه حمایت عزیز را میمیل داشتم و نه ماندن کنار خانوادهای که گویی پس از ورود من، آرامششان را از کف دست داده بودند.
من فقط میمیل داشتم دینم را ادا کنم و بروم.
-میدی یا نمیدی؟
-نمیدم آقا نمیدم… اگر لازم باشه کف دست و پاتو ببندم، میبندم که دیگه دنبال کارای اون زنه نیفتی. خودش نمیدونه بچههاش چه جونورایی هستن که ولت کرده به امون اینا؟ کدوم احمقی میره تو خونهای که آدماش کرونا داشته باشن؟چی شد این همه گوهشو جمع کردی؟دیشب اون رگ جونورشون بالا زد و پرتت کردن بیرون!
-اگر نمیدی خودم یه کاریش میکنم!
مردمکهایش گرد شد و مانند یک آدم نفهم نگاهم کرد. میدانست که اگر کمکم نکند، خودم مسیری برایش پیدا میکنم.
-چه کارش میکنی؟ میری به عنوان یه پناهنده، عضو اهدا میکنی؟ اسم و هویتت کو؟ تو کدوم بیمارستان آدم بیشناسنامه رو بستری میکنن که تو رو بکنن؟
لبهایم لرزید.
زخم میزد که من را منصرف کند. ولی نمیدانست تصمیم من برگشتپذیر نیست. صوتی زنگ منزل به گوش رسید.
-میترا…
-اصلاً همهچی به کنار… دفترچهی منو میخوای چکار کنی وقتی هیچ شباهتی به هم نداریم؟ بگیرنت که هردومون بدبختیم!
-میدیم همونی که کارت جعلی میزد عکس منو بزنه جای عکس تو… نصف مهر آبیرنگی که روی عکس توعه، میزنه رو عکس من و تموم!
ریز خندید و من میفهمیدم دارد مسخرهام میکند:
-احمق کوچولو… عکس من توی سیستم بیمه ثبت شده. مگه مطب زنان زایمانه که یه غلطی با عکسش بکنیم همه چی تموم شه؟
-میتراااا کری مگه؟ اون در صاب مرده رو باز کن چِت کرده طرف!
-باز برم درو باز کنم ببینم این فکل کرووات اومده ، خشتکش رو میکشم رو سر ننهش!
نگاهش را از منی که برجای مانده بودم گرفت و به طرف هال رفت.
آب دهانم را قورت دادم و مشت ملایمی روی دل زبان نفهمم زدم.
چه مرگش بود که اینگونه تند میتپید؟
به طرف پنجرهی کوچک هال دویدم و پرده را کمی کنار زدم. با دیدن عزیز در حیاط خونه پرده را رها کرده و فوراً در هال را باز کردم.
ماسکم را بالا دادم تا جلوی دهانم را بگیرد:
-عزیز؟
-گوشیت که خاموش بود. شیرزاد گفت اینجایی… ببخش دخترم؛ مزاحم شما شدم!
مخاطب عذرخواهیاش میترا بود.
میترایی که دست میان موهای کوتاهش برد و خارید:
-خواهش میشه… خوش اومدین!
قبل از اینکه با پا دردش، از تکپلهی منزل بالا بیاید ، من پایین حرکت کردم و بازویش را از روی چادر گراهی شدم:
-اینجا فضای بسته س. میترسم ویروس بگیرید آخه!
میترا نگاه بدی به من انداخت. نگاهی که میشد فهمید چه میگوید. که اگر ویروس هممسیر من است در منزلی او چه غلطی میکنم!
-فدای سرت دردونه م. بعدشم مگه جواب ازمایش کوویدت منفی نشد؟
مستأصل بودم و میترا خودش به جای من عزیز را تا داخل مشایعت کرد:
-شما بفرما داخل. این دوست ما جمتوجه شداً شاس میزنه… مخصوصاً از وقتی عاشق شده!
مردمکهایم گرد شدند و عزیز با لبهای خندان به طرف من برگشت:
-راست میگه گلبرگم؟
حتم داشتم گونههایم رنگ انار گراهی شدهاند. دست و پایم را گم کرده بودم و از این ترس داشتم که میترا آبرویم را روی داریه بیندازد. معلوم نبود از همان سرصبح ، در سیگارش چه بود که اینقدر بوی بد میداد و آوالبته دهان بیچاک و بست شدهاش هم به همان بر میخورد.
-شوخی میکنه… بفرمایید بشینید ، من برم آب بیارم!
جملهام همراه با لبخندی بیمعنا بود که عزیز خودش بسیار خوب آن را میشناخت.
میشناختش که آن نگاه گرم ، از چشمانش نمیحرکت کرد.
من به آشپزخونه حرکت کردم و آوای مکالمهشان به گوشم میرسید.
کاش میترا را به آشپزخانه میکشاندم.
-همه چی روبهجادهه دخترم؟ کم وکسری ندارید اینجا؟
-قربون شما… همه چی هست… این دختر هم سر و سامون بگیره قبل حرکت کردن من، غمی نَعریم!
میترا همین بود. شرّ و ورّ میبافت گاهی. شاید مواد میزد. ولی هیچوقت عزت نفسش را زیر سؤال نمیبرد.
-میگیره… سر و سامون میگیره. اومدم ببرمش با خودم!
پارچ آب را به هممسیر لیوان در سینی گذاشتم.
-بهشدت معذرت میخوولی… اما این آقپسر شمام دیوونهستا. از دوِ دیشب بست جای گرفته پشت درِ ما. نه موندنش معلومه، نه راهی شدنش… نومزدش خبر داره از کلّهخر بازیاش؟
هموقت با قدم برداشتنم به طرف تنها مبل زواردرراهی شدهی خانه، دیده غرهای به میترا حرکت کردم تا ساکت بگیرد. و عزیز لیوان آب را از روی سینیای که جلویش گحرکت کرده بودم برداشت:
-کف دستت درد نکنه مادر…
من کنارش نشستم و عزیز میترا را مخاطب قرار داد:
-قلبی نداره بچه م. زود از کوره در میره. دل میشکنه. اما زودم پشیمون میشه. اون به من زنگ زد و بیان کرد چه اتفاقی افتاده!
میترا نگاه بدی به من انداخت تا خر نشوم. و خودش در جواب عزیز لب زد:
-شما خودتون از حیات دیار خبر دارین. این دختر اگر قصدش دروغ بیان کردن و دور زدن شماها بود که پتهی حیاتشو رو آب نمینداخت. از یه طرف پسر بزرگت ،از یه طرف کوچیکه، دارن تحت فشارش میذارن. این بچه هنو نوزده سالش نشده. یهتنه مسئامات حال خوبکنی یه ایل رو کف دستش گحرکت کرده و آخر سرم اگر با چماق دنبالش نکنن باید نذر به درگاه ولیم هشتم کنه!
-میترا!
نامش را هشدارگونه خواندم و این بار او به طرف من نگاهغرّه حرکت کرد.
-حق داری… به خدا که حق داری دخترم. من چی بگم؟ تو تربیت اولادم کم گذاشتم حتما…
کف دست عزیز را فشردم و بوسه روی ان کاشتم:
-این چه حرفیه عزیز؟ مگه مادری بهتر از شما هم هست؟
دستش را به هممسیر کف دستان من بالا آورد و او هم بوسید. شاید از بغض من بغضش گراهی شده بود. شاید هم از اولادش گله داشت:
-همهی زورمو زدم که به این روزگار در نیان. ولی انگار تلاشم نتیجهی عکس داده… همهی عمر، خواستم دو تا پسرام پشت هم باشن؛ ولی انگار دشمن خونی هم شدن. همواره تمایل داشتم دخترم صبور باشه. تمایل داشتم جوری بزرگش کنم که حسرت چیزی رو قلبش نمونه؛ اما انگار هرچقدر من بیشتر دویدم ، اون بیشتر و بیشتر نیازمند محبت شده. واسه کارای هیچکدومشون نمیخوام سرپوش بذارم. ولی اونی که بچهی خوب تربیت کرده من نبودم… فتانهی خدابیامرز بود که گلی مثل تو رو واسه من جا گذاشت!
-نزنید این حرفا رو. شاید مقصر من بودم که سرزده اومدم تو زندگی شما و ساکتشتون رو به هم زدم.
کف دستش کنار گونهام جای گرفت و من گوش دادم تک پوزخند میترا را. شاید اگر رهایش میکردی، زیر خنده میزد.
-با اجزهتون من یه سر برم بیرون تا سنگاتونو با هم وا میکنید!
صوتی بسته شدن در که متوجه شده شد، نگاهی به در اتاق انداختم. هماتاقی میترا هنوز در خونه بود.
-از روز ااما که متوجه شدمت، به شیرزاد زنگ زدم و گفتم یه حوری بهشتی متوجه شدم. گفتم قلبم میخواد عروسم بشی!
خون به سرعت زیر پوستم دوید و اگر چیزی در گلویم بود ، قطع به یقین من را به سرفه میانداخت. ولی دهانم خشک خشک بود خوشامگاهختانه.
-پاشو تو یه کفش کرده بود که رها رو میخواد. مدیون بود به دختره. منم اینو میدونستم که دلم نمیتمایل داشت به خاطر حس دِین ، با دختری که گذشتهی خوبی نداشت ازدواج کنه. میدونستم نیت اون دختر رو و دست و قلبم نمیرفت حقیقت رو به بچهم بگم. داغون میشد. از هم میپاشید و بازم فکر میکرد بین اون و جهانبخش فرق گذاشتم. اگر میاضافه کردم به فکرش میاومد که دختره رو میخوام واسه جهان لقمه بگیرم. درست یا اشتباه ، یه جوری توی این مخمصه گیر کرده بودم که با پنجاه و چند سال سن، نمیدونستم باید از چه راهی پیش برم که به بنبست نخورم!
-منم کَم دروغ نبیان کرده بودم به شما…
سرش زاویه گراهی شد و مهربانتر شد نگاه اشکیاش:
-دل پاک و زلال تو ، مثل آب رَوون کف کف دستم بود. هم خودت، هم مادرت که تا حقیقت رو به من ناضافه کرد ، آروم نگراهی شد. دروغ چرا؟ وقتی فهمیدم چه خطراتی تهمتوجه شدتون میکنه وحشت کردم. شاید دیگه نمیخواستم عروسم بشی. شاید دیگه نمیمیل داشتم اون خطر رو وارد زندگی پسرم بکنم. اما وقتی دیدم چطور چشمات با متوجه شدن شیرزاد برق میزنه، وقتی دیدم اون بچه چطور واسه مشاهده کردن تو، پونزده سال دشمنی رو کنار گذاشت و به عمارت برگشت، قلبم لرزید. شیرزاد من رنج کشیده ست. تنها بزرگ شده. تمام آرزوم این بود خدا دختری رو سر راهش قرار بده که از یه مادر هم بیشتر دوسش داشته باشه!
حسی که در آن لحظه وجودم را فرا گحرکت کرد، ترکیبی از شرم ، عذاب ، هیجان و حسرت بود.
سر پایین انداختم که شرمم را عزیز نبیند.
سر پایین انداختم که عزیز حسرت بیکسیام را نبیند.
عذابی که از سنگینی حرفهای دختر و پسرانش بر دوشم مانده بود را نبیند.
که متوجه هیجانم نشود و نفهمد با وجود سنگقلب بودن پسرش چگونه هنوز هم با متوجه شدن نامش، قلبلرزه میگیرم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن