وارد شد و کنارم جای گرفت. آوایش حالا از نزدیک گوشم شنیده میشد:
-این زنه خودش به خاطر عذاب وجدانش فیتیش حمایت از آدم بدبخت داره. اندیشیدی عاشق چشم و ابروی توعه؟ طرف بچههای خودشو ول کرده حرکت کرده بچهی مردم رو بزرگ کرده. چشمش به پول و پلهی بابای اون مرتیکه دراز خورده پسر خودشو تحویل کانون داده. بعد فکر میکنی تَقی به توقی بخوره ، دمار از روزگارگار تو درنمیآره؟ میخواد کلیه اهداء کنه واسه من…
سر به طرفش برگرداندم. من نمیخواستم با او بحثی کنم. نه حمایت عزیز را میخواستم و نه ماندن کنار خانوادهای که گویی پس از ورود من، آهستهششان را از کف دست داده بودند.
من فقط میمیل داشتم دینم را ادا کنم و بروم.
-میدی یا نمیدی؟
-نمیدم آقا نمیدم… اگر لازم باشه دست و پاتو ببندم، میبندم که دیگه دنبال کارای اون زنه نیفتی. خودش نمیدونه بچههاش چه جونورایی هستن که ولت کرده به امون اینا؟ کدوم احمقی میره تو خونهای که آدماش کرونا داشته باشن؟چی شد این همه گوهشو جمع کردی؟دیشب اون رگ جونورشون بالا زد و پرتت کردن بیرون!
-اگر نمیدی خودم یه کاریش میکنم!
مردمکهایش گرد شد و مانند یک آدم نفهم نگاهم کرد. میاطلاع داشت که اگر کمکم نکند، خودم راهی برایش پیدا میکنم.
-چه کارش میکنی؟ میری به عنوان یه پناهنده، عضو اهدا میکنی؟ اسم و هویتت کو؟ تو کدوم بیمارستان آدم بیشناسنامه رو بستری میکنن که تو رو بکنن؟
لبهایم لرزید.
زخم میزد که من را منصرف کند. اما نمیخبر داشت تصمیم من برگشتپذیر نیست. صوتی زنگ خونه به گوش رسید.
-میترا…
-اصلاً همهچی به کنار… دفترچهی منو میخوای چکار کنی وقتی هیچ شامگاهاهتی به هم نداریم؟ بگیرنت که هردومون بدبختیم!
-میدیم همونی که کارت جعلی میزد عکس منو بزنه جای عکس تو… نصف مهر آبیرنگی که روی عکس توعه، میزنه رو عکس من و تموم!
خندید و من میفهمیدم دارد مسخرهام میکند:
-احمق کوچولو… عکس من توی سیستم بیمه ثبت شده. مگه مطب زنان زایمانه که یه غلطی با عکسش بکنیم همه چی تموم شه؟
-میتراااا کری مگه؟ اون در صاب مرده رو باز کن چِت کرده طرف!
-باز برم درو باز کنم ببینم این فکل کرووات اومده ، خشتکش رو میکشم رو سر ننهش!
نگاهش را از منی که برجای مانده بودم گرفت و به طرف هال راهی شد.
آب دهانم را قورت دادم و مشت آرامی روی دل زبان نفهمم زدم.
چه مرگش بود که اینگونه شتابزده میتپید؟
به طرف پنجرهی کوچک هال دویدم و پرده را کمی کنار زدم. با مشاهده کردن عزیز در حیاط منزل پرده را رها کرده و فوراً در هال را باز کردم.
ماسکم را بالا دادم تا جلوی دهانم را بگیرد:
-عزیز؟
-گوشیت که خاموش بود. شیرزاد بیان کرد اینجایی… ببخش دخترم؛ مزاحم شما شدم!
مخاطب عذرخواهیاش میترا بود.
میترایی که کف دست میان موهای کوتاهش برد و خارید:
-خواهش میشه… خوش اومدین!
قبل از اینکه با پا دردش، از تکپلهی خانه بالا بیاید ، من پایین رفتم و بازویش را از روی چادر گراهی شدم:
-اینجا فضای بسته س. میترسم ویروس بگیرید آخه!
میترا نگاه بدی به من انداخت. نگاهی که میشد درک کرد چه میگوید. که اگر ویروس همراه من است در خونهی او چه غلطی میکنم!
-فدای سرت دردونه م. بعدشم مگه جواب ازمایش کوویدت منفی نشد؟
مستأصل بودم و میترا خودش به جای من عزیز را تا داخل مشایعت کرد:
-شما بفرما داخل. این دوست ما جمشاهده کرداً شاس میزنه… مخصوصاً از وقتی عاشق شده!
مردمکهایم گرد شدند و عزیز با لبهای خندان به طرف من برگشت:
-راست میگه گلبرگم؟
حتم داشتم گونههایم رنگ انار گرفتهاند. دست و پایم را گم کرده بودم و از این ترس داشتم که میترا آبرویم را روی داریه بیندازد. معلوم نبود از همان سرصبح ، در سیگارش چه بود که اینقدر بوی بد میداد و صوتلبته دهان بیچاک و بست شدهاش هم به همان بر میخورد.
-شوخی میکنه… بفرمایید بشینید ، من برم آب بیارم!
جملهام همراه با تبسمی بیمعنا بود که عزیز خودش بسیار خوب آن را میشناخت.
میشناختش که آن نگاه گرم ، از دیدهانش نمیرفت.
من به آشپزخانه حرکت کردم و آوای مکالمهشان به گوشم میرسید.
کاش میترا را به آشپزخانه میکشاندم.
-همه چی روبهجادهه دخترم؟ کم وکسری ندارید اینجا؟
-قربون شما… همه چی هست… این دختر هم سر و سامون بگیره قبل رفتن من، غمی نَعریم!
میترا همین بود. شرّ و ورّ میبافت گاهی. شاید مواد میزد. ولی هیچوقت عزت نفسش را زیر سؤال نمیبرد.
-میگیره… سر و سامون میگیره. اومدم ببرمش با خودم!
پارچ آب را به همراه لیوان در سینی گذاشتم.
-بهشدت معذرت میخوولی… اما این آقپسر شمام دیوونهستا. از دوِ دیشب بست جای گرفته پشت درِ ما. نه موندنش معلومه، نه رفتنش… نومزدش خبر داره از کلّهخر بازیاش؟
هممدت با قدم برداشتنم به طرف تنها مبل زواردرحرکت کردهی خونه، دیده غرهای به میترا راهی شدم تا ساکت بگیرد. و عزیز لیوان آب را از روی سینیای که جلویش گحرکت کرده بودم برداشت:
-کف دستت درد نکنه مادر…
من کنارش نشستم و عزیز میترا را مخاطب قرار داد:
-قلبی نداره بچه م. زود از کوره در میره. قلب میشکنه. اما زودم پشیمون میشه. اون به من زنگ زد و بیان کرد چه اتفاقی افتاده!
میترا نگاه بدی به من انداخت تا خر نشوم. و خودش در جواب عزیز لب زد:
-شما خودتون از زیستن دیار خبر دارین. این دختر اگر قصدش دروغ گفتن و دور زدن شماها بود که پتهی حیاتشو رو آب نمینداخت. از یه طرف پسر بزرگت ،از یه طرف کوچیکه، دارن تحت فشارش میذارن. این بچه هنو نوزده سالش نشده. یهتنه مسئولیت حال خوبکنی یه ایل رو دستش گراهی شده و آخر سرم اگر با چماق دنبالش نکنن باید نذر به درگاه امام هشتم کنه!
-میترا!
نامش را هشدارگونه خواندم و این بار او به طرف من نگاهغرّه راهی شد.
-حق داری… به خدا که حق داری دخترم. من چی بگم؟ تو تربیت اولادم کم گذاشتم حتما…
کف دست عزیز را فشردم و بوسه روی ان کاشتم:
-این چه حرفیه عزیز؟ مگه مادری بهتر از شما هم هست؟
کف دستش را به هممسیر کف دستان من بالا آورد و او هم بوسید. شاید از بغض من بغضش گرفته بود. شاید هم از اولادش گله داشت:
-همهی زورمو زدم که به این روز در نیان. ولی انگار تلاشم نتیجهی عکس داده… همهی عمر، تمایل داشتم دو تا پسرام پشت هم باشن؛ ولی انگار دشمن خونی هم شدن. همیشه میل داشتم دخترم صبور باشه. خواستم جوری بزرگش کنم که حسرت چیزی رو دلش نمونه؛ ولی انگار هرچقدر من بیشتر دویدم ، اون بیشتر و بیشتر نیازمند محبت شده. واسه کارای هیچکدومشون نمیخوام سرپوش بذارم. ولی اونی که بچهی خوب تربیت کرده من نبودم… فتانهی خدابیامرز بود که گلی مثل تو رو واسه من جا گذاشت!
-نزنید این حرفا رو. شاید مقصر من بودم که سرزده اومدم تو زیستن شما و آرامشتون رو به هم زدم.
دستش کنار گونهام قرار گرفت و من شنیدم تک پوزخند میترا را. شاید اگر رهایش میکردی، زیر خنده میزد.
-با اجزهتون من یه سر برم بیرون تا سنگاتونو با هم وا میکنید!
آوای بسته شدن در که متوجه شده شد، نگاهی به در اتاق انداختم. هماتاقی میترا هنوز در خونه بود.
-از روزگار ااما که دیدمت، به شیرزاد زنگ زدم و اضافه کردم یه حوری بهشتی مشاهده کردم. اظهار کردم قلبم میخواد عروسم بشی!
خون به سرعت زیر پوستم دوید و اگر چیزی در گلویم بود ، قطع به یقین من را به سرفه میانداخت. ولی دهانم خشک خشک بود خوشامگاهختانه.
-پاشو تو یه کفش کرده بود که رها رو میخواد. مدیون بود به دختره. منم اینو میدونستم که قلبم نمیمیل داشت به خاطر حس دِین ، با دختری که گذشتهی خوبی نداشت ازدواج کنه. میدونستم نیت اون دختر رو و کف دست و قلبم نمیحرکت کرد حقیقت رو به بچهم بگم. داغون میشد. از هم میپاشید و بازم فکر میکرد بین اون و جهانبخش فرق گذاشتم. اگر میبیان کردم به فکرش میاومد که دختره رو میخوام واسه جهان لقمه بگیرم. درست یا اشتباه ، یه جوری توی این مخمصه گیر کرده بودم که با پنجاه و چند سال سن، نمیدونستم باید از چه مسیری پیش برم که به بنبست نخورم!
-منم کَم دروغ نبیان کرده بودم به شما…
سرش زاویه گرفت و مهربانتر شد نگاه اشکیاش:
-دل پاک و زلال تو ، مثل آب رَوون کف کف دستم بود. هم خودت، هم مادرت که تا حقیقت رو به من ناظهار کرد ، آروم نگحرکت کرد. دروغ چرا؟ وقتی فهمیدم چه خطراتی تهمتوجه شدتون میکنه هراسیدم. شاید دیگه نمیمیل داشتم عروسم بشی. شاید دیگه نمیخواستم اون خطر رو وارد زیستن پسرم بکنم. ولی وقتی دیدم چطور دیدهات با دیدن شیرزاد برق میزنه، وقتی دیدم اون بچه چطور واسه دیدن تو، پونزده سال دشمنی رو کنار گذاشت و به عمارت برگشت، قلبم لرزید. شیرزاد من رنج کشیده ست. تنها بزرگ شده. تمام آرزوم این بود خدا دختری رو سر راهش قرار بده که از یه مادر هم بیشتر دوسش داشته باشه!
حسی که در آن لحظه وجودم را فرا گحرکت کرد، ترکیبی از شرم ، عذاب ، هیجان و حسرت بود.
سر پایین انداختم که شرمم را عزیز نبیند.
سر پایین انداختم که عزیز حسرت بیکسیام را نبیند.
عذابی که از سنگینی حرفهای دختر و پسرانش بر دوشم مانده بود را نبیند.
که متوجه هیجانم نشود و نفهمد با وجود سنگدل بودن پسرش چگونه هنوز هم با متوجه شدن نامش، دللرزه میگیرم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن