پکی عمیقتر که چاشنیاش حرص بود. چاشنیاش خشم بود و گویی میخواست با یک وسیلهی جادویی ، این حجم از ناآهستهی را از وجودش حذف کند.
پکی دیگر… پکی دیگر…
«-نزدیک بود سه دنگ از بزرگترین داراییمو به نام یه آدم پست بیارزش بزنم!»
چرا جملهای که روی لب راند از ذهنش پاک شدنی نبود؟
پس این سیگار بیمصرف به چه دردی میخورد؟
چرا لحظهای که مردمکهای سیاهرنگ آن دختر، مقابل جملهی سنگینش مات شدند، از سرش بیرون نمیرفت؟
سیگار گنده، داشت به ته میرسید. هیچ اثری از خلأ و آرامش نبود. همهاش ناملایمی بود و همهاش بیتابی…
آخرین نخ را از پاکت بیرون کشید و فیلتر قبلی را به سرنوشت آنانی که زیر کفشش له شده بودند دعوت کرد.
اصلاً خوب شد که همه چیز را زود فهمید. نزدیک بود در راه تاریک و بدون بازگشتی قدم بگذارد.
نزدیک بود چیزی را ببازد که بازگرداندنش ناممکن بود.
کف دست روی دلش کشید و پلکهایش را روی هم فشار داد.
نرفت… تصویر دخترکوچولویی که میان تاریکی آن کوچهی بنبنست قایم شده بود، از پشت نگاهانش کنار نحرکت کرد.
تصویر دختری که چفت دیوار ایوان عمه خانم بوسید از ذهنش کنار نرفت. گرمی آغوشش نراهی شد.
بوی تنش نرفت…
پُک زد… شیرزادی که حتی در سختترین روزهای زندگیاش، برای آرام کردن خود ، از هیچ زهرماریای استفاده نکرد.
پُک زد و به جای بوی دود غلیظ سیگار، آن عطر لعنتی زیر بینیاش پیچید.
دستانی که دور گردنش حلقه شد… پاهایی که دور کمرش قفل شد…
نه… شیرزاد هنوز هیچ چیز را نباخته بود…
چقدر خوب… چقدر خوب که زود ذاتش را شناخت.
مانند پسربچهای تخس و لجوج ، ابرو در هم کشید و گوشیاش را از جیب درآورد.
به ساعت نگاه دوخت. چندین تماس بیپاسخ از کیوان داشت.
یکی از رها…
یکی از عزیز…
یکی از شاهپور…
از میان تماسهایی که روی صفحهی تلفنش افتاده بود ، تنها تماسهای کیوان بودند که تپش سینهاش را افزایش میداد.
گراهی شد شمارهاش را و آخرین پک را هم زد…
شاید به همان یک ذره دود امید داشت و آن هم نتوانست وجود مضطربش را سولین دهد.
-الو شیرزاد؟
فیلتر را به روبهرو پرت کرد.
صوتی کیوان چیزی از درونش را به لرزیدن وا میداشت:
-چی شده؟
-شیرزاد این دختره نصف شامگاهی گذاشت راهی شد…
پلکش تیک گرفت و چیزی از سینهاش جدا شد:
-کی؟ کیو میگی؟
کیوان پوف کشید و شیرزاد با تنی که رو به سرد شدن میحرکت کرد غرّید:
-حرف بزن کیوااان!
-مرد حسابی ، وقتی برداشتی دختره رو بردی بیمارستان، چرا مثل گربه میفرستیش خونه و خودت جیم میزنی؟ نبودی ، من نمتوجه شدم باید میونهی کی رو با کی بگیرم که اوضاع خرابتر از قبل نشه!
کف دست به صورتش کشید و به طرف موتورسیکلتش قدم تند کرد:
-کی گذاشت رفت کیوان؟ حرف میزنی یا به حرفت بیارم؟
-دیار… رهاخانم داشت باهاش حرف میزد که نگین از اتاق حرکت کرد بیرون…
قدمهای شیرزاد کنار موتور متوقف شدند و این لبهایش بود که صوتیی ساکت از میانشان بیرون آمد:
-رها؟
-به خدای احد و واحد همهی تلاشمو کردم که نگینو نگه دارم. ولی نموند… از وقتی فهمیده دیار دروغ گفته ، یک ثانیه هم آروم و قرار نداشته این زن!
سیب گلویش تکان خورد:
-رها… اونجا بود؟
اگرچه صوتیش منقطع گوش داده میشد ، ولی کیوان مضطربتر از آن بود که متوجهش شود:
-آره دیگه… اون نگینو نگه داشت ، وگرنه یه تار مو روی سر دختره نمیذاشت. بیا برو دنبالش ببین اصلاً رسید یا نه…ببین کجاست ! من بسیار از خودم بدم اومده!
تمام عضلات صورتش به انقباض دررسیدند. پاهایش نمیدانستند کجا باید بروند. کف دستانش یخزده بودند و تنها زبانش بود که از حالت رکون خود خارج شد:
-پیاده رفت؟
-نه… اسنپ گحرکت کرد به مقصد خیابون**!
دیده بست. به خانهای که قبلترها، به خاطر مزاحمت ترک کرد ، بازگشته بود.
خانهای که روزگار آخر، فتانهخانم واهمه داشت از بردن دیار به آنجا.
سیب گلوی خشک شدهاش بار دیگر تکان خورد و تماس را خاتمه داد.
**
-بگو بیاد بیرون!
بوی گند سیگار میداد این دختر. سر و وضعش هم که به آدمیزاد نمیخورد.
-یه بار بیان کردمت اینجا نی ؛ راتو بکش برو… دفعهی بعدی صدای درو بشنوم ، زنگ میزنم صد و ده!
نیم گام به در نزدیک شد تا در آن وقت شامگاه صدایش به گوش در و همسایه نرسد.
ادم آبروریزی و داد و فریاد نبود.
-زنگ بزن صد و ده ، ببین کیو برمیدارن! تو رو بندازنت تو دیگ ، دو مثقال شیره ازت درمیاد!
میترا به خنده افتاد و وقتی رو به عقب میلبخند زد موهای شلختهاش نیز به همراه سرش تکان میخورد. از آخرین باری که شیرزاد او را متوجه شده بود اوضاعش نابه سامانتر دیده میشد.
سر راست کرد و نگاه به سرتاپای شیرزاد دوخت:
-قشنگ اینکارهای و رو نمیکردی! … شیره؟ بوی گوه برگ و وینستون هیکلتو گراهی شده و واسه ما ادا تن*گا رو درمیاوردی!
شیرزاد اصلاً نمیتمایل داشت دهان به دهان بیچاک و بست این دختر بگذارد. اما تحت هیچ شرایطی اجازه نمیداد دیار آنجا بماند:
-دیار؟ بیا بیرون ببینم… میدونم اینجایی!
-هوی… آواتو بیار پایین خوشتیپ… ساعت دو شامگاهه؛ میخوای در و همساده رو به جونمون بندازی؟
شیرزاد با اعصابی داغان برگشت و صوتی بسته شدن در آهنین که به گوشش رسید ، با تیپا ضربهی محکمی به موتور بختبرگشته زد.
صدای کشیدهش در کوچه نشست و نفسنفسش در گوش خودش…
**
صدای اذان به گوش میرسید و شیرزاد، بیخواب و تنخسته میدانست عزیز اکنون بیدار است. راه دیگری برایشان باقی نمانده بود…
هیچ نقطهی اتصالی نبود.
هیچ راه بازگشتی نبود.
دیار به همراه جهانی سراسر دروغش و شیرزاد همجاده تمام جملههای تلخش… هممسیر تمام آدمهای اشتباهی زندگیاش… همراه پلهایی که پشت سرش شکسته بود.
حتی همجاده شخصی مانند رها…
شاید همینها باعث شده بود سه ساعت تمام منتظر بماند و دیگر در آن منزل را نزند.
-الو بچه؟
صوتی نگران عزیز پشت گوشی جای گرفت و شیرزاد سینه صاف کرد:
-صبحت بهخیر!
-صبحت بهخیر و شادی پسرم. چی شده دورت بگردم؟ دیار خوبه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن