دو انگشتش را گوشهی هردو نگاهش مالید. باید هم دلواپس میشد. شیرزاد در مواقع نادر هم این موقع از صبح زنگ نمیزد. عزیز حق داشت بعد از عیادت از دیار در بیمارستان اینگونه دلواپس شود.
-دلواپس نباش… کجایی؟ رفتی هتل یا خونهای؟
-برگشتم خونه قربونت برم. دکتر حکم بستری داد نتونستم بیمارستان بمونم…
لب به هم فشرد. عزیز حال خوشی نداشت و شیرزاد چگونه میتوانست دلواپسش کند؟
-یه بار خودم باید همجادهت بیام ببینم این دکتر پیزوریت چرا درتمایل داشت پیوند فوری برات نمیده!
-نیست که مادر… نیست فدات بشم… باید دعا کنم یه نفر خدایی نکرده مرگ مغزیای چیزی بشه که بیاد کلیهشو بده به من؟ نه مادر… عمر دست خداست ، هرچقدر بده همونقدر زنده میمونیم. تو بگو چرا این موقع صبح زنگ زدی؟ نصفه جون شدم!
جایش نبود.
نه جایش بود و نه وقتش… ولی گویی راه چارهای هم باقی نمانده بود.
در حال کلنجار رفتن با خودش بود که عزیز آرامتر از قبل لب زد:
-شیرزاد مادر؟
این آرام شدن تن آوا ، به خاطر رفع دلواپسی نبود. این، بیشتر نشان از اضطرابی بود که شاید جان را از کف دست و پا و زبانش میگحرکت کرد.
و شیرزاد باید میگفت:
-دیار حرکت کرده!
این را با نهایت استیصالش اضافه کرد و بلافاصله آوای دلواپس فخرالسادات در گوشش نشست:
-یعنی چی؟ کجا رفته؟
کف دست به گلویش کشید. شیرزاد باید همان روزگاری که عزیز دلواپس برگشتن دیار به مملکتش بود همه چیز را میدرک کرد.
-حکماً همه چیو خیلی بهتر از من میدونی. هم تو ، هم نورنگاهیت خیلی خوب میدونید دیار چیا رو پنهون کرده…
-شیرزاد…
گویی که عزیز ببیند، انگشت روی لبهایش گذاشت.
تک و توک افرادی که از کوچه گذر میکردند تا خودشان را به مسجد برسانند با تعجب به شیرزاد مینگریسشتابزده.
-چیزی نگو… الان نگو… دیار رو به منولینت دادی و رسمش نمشاهده کردم که بهت خبر ندم… دختره برگشته همونجایی که ازش میهراسید. برگشته همونجایی که مادرش حرکت کرد و دیگه برنگشت. من نمیدونم چی به سر این مادر و دختر گذشته. تو و جهان بهتر خبر دارید…
عزیز در خاموشی حیران مانده بود و شیرزاد هرلحظه با گفتن هر کلام آشفتهتر و بدحالتر میشد:
-نمیدونم ؛ اما صلاح نمشاهده کردم بذارم اینجا بمونه. شما که از همه چیزش آگاهی، شما که خبر داری اگر اینجا بمونه چه خطری تهمشاهده کردش میکنه ، بیا پادرمیونی کن برگرده!
صوتی عزیز لرزش داشت. شاید حالش بد شده بود… شاید هم میگریست:
-اول باید بدونم چی شده یا نه؟ باید بدونم دختره چرا قهرش گحرکت کرده یا نه؟
نفسهای شیرزاد سرعت گرفتند و رویش را به طرف دیوار سنگکاری شده گراهی شد.
-خودت نمیدونی؟ مگه مادر نیستی؟ مگه نمیگن اولاد اگر نفس بکشه مادر میفهمه آهه یا دَمِ سرخوش؟
عزیز خاموشی کرد و شیرزاد میتوانست تشخیص دهد زن در حال گریستن است.
دم محکمی گحرکت کرد تا به خودش مسلط باشد :
-نمازت قضا میشه فخری خانم…زنگ نزدم دم صبی بازمیل داشتت کنم.
-نگین هم متوجه شد؟
شیرزاد پوزخند زد و سینه اش درد گحرکت کرد:
-دختر خودت رو خوب میشناسیا…زیبا فهمیدی چی شده!
-بگم کجا برگرده؟پیش نگین؟بعدم تو مگه نومزد نداری؟نومزدت نمیگه این دختر جوون چرا باید تو خونه ی تو بمونه؟
عزیز به در میاضافه کرد که دیوار بشنود.
غیر مستقیم میاضافه کرد که شیرزاد خودش بفهمد.
اصلاً دیار چرا باید به منزل ی شیرزاد برمیگشت وقتی هیچ دلیلی برای این کار باقی نمانده بود؟
شیرزاد برگشت و نگاه آشفته اش را به در آهنین لعنتی داد:
-تو افسار دخترت رو کف دست بگیر؛ رها با من…
-یعنی میگی برش گردونم خونه ی تو؟
گردنش را زاویه داد. ذهنش را بست. منطقش را خاموش کرد. صداهایی که میمیل داشتند به او بفهمانند دیوانه شده است را ساکت کرد و مصمم لب زد:
-برش گردون خونهی من!
کاش حداقل از این سردرگمی بیرون میآمد که بفهمد چه از جان خودش میخواهد.
اگر شیرزاد دیوانه نشده بود ، از عزیز نمیپرسید چگونه بدون چون و چرا میل داشتهاش را قبول کرد؟
**
دیار:
-دیوونههه حرکت کرده بود که کلهی صبح زدی بیرون؟
کوله ام را روی صنقلبی کنار تخت پرت کردم. دیگ جانی در تنم نمانده بود:
-میتی؟
از زیر پتو به حالت نیمخیز بلند شد و یک دیدهش را برای متوجه شدن من مالید:
-کی حرکت کردی که الان اومدی؟
آه کشیدم و مستقیم نگاهش کردم. او میخبر داشت این نگاه من به چه معناست.
-چیه؟ چی میخوای فسقلی؟
-میشه از دفترچه بیمهت استفاده کنم؟
نگاه چپی به صورتم انداخت و سرش دوباره روی بالش افتاد:
-مسخره…تو کشو اول زیر بسته نواربهداشتیمه!
موهایم را پشت گوش فرستادم و شالم را از گردنم جدا کردم:
-رفتم آزاد خون دادم. امروزگار جوابش اومد!
-خب؟
این پا و آن پا کردم. و او این بار کاملاً از تخت جدا شد:
-بنال دختر!
-صبح خیلی منتظر موندم بره. ساعت هشت و اینا که شد رفت. منم رفتم دنبال جواب آزمایش!
-منم پشت گوشام مخملیه ؛نمیفهمم تا وقتی اون مرتیکه دیلاق نراهی شده، جای گرفتی برّ و برّ از سولاخ در نگاش کردی!
لبهایم فشرده شدند.
آری…نگاهش کرده بودم.
میان سرما، تنم خشک شد و نگاهش کردم.
اینکه چگونه به سر و ته کوچه نگاه می انداخت را میدیدم.
به افرادی که از آنجا رد میشدند، با شک نگاه میدوخت را میمتوجه شدم.
اینکه مضطرب من باشد دلم را میلرزاند. یاد همان سه دنگی میافتادم که گفته بود به نامم نزده.
ولی هنوز از زیر آوار شرمی که از روبهرو شدن با رها روی دوشم مانده بود، خارج نشده بودم.
کاش جسارتش را داشتم که در را باز کنم و او را از آنجا برانم.
بگویم که درک کردهام دروغ به خوردم داده است.
بگویم که این فقط من نیستم که برای رسیدن به خواستههایم مجبور به دروغ بودهام.
شاید اگر من هم به اندازهی او بیرحم بودم، او را به سؤاستفادهگری از موقعیت متهم میکردم.
او را از اینکه از من و احساساتم سؤاستفاده کرد، محکوم میکردم تا دیگر اینقدر نسبت به من طلبکارانه برخورد نکند.
ولی دیگر کافی بود. او باید به زیستن سابقش برمیگشت. من هم راهم را پیدا میکردم!
-نگفتم که باز اشک تو نگاهت جمع بشه. بگو دفترچه رو واسه چی میخوای!
قورت دادم بغض حجیم را و لب باز کردم:
-جواب آزمایش مثبت شد. همه چی اوکی بود!
اخم کرد و جلوتر آمد:
-چیچی مثبت بود؟مثل آدم حرف بزن بچه!
-یعنی…یعنی من میتونم کلیه اهدا کنم!
تمام صورتش با متوجه شدن جملهام وا رفت و ناباور نگاهم کرد.
برای فرار از نگاهش به طرف تخت راهی شدم و روی آن جای گرفتم. او اما برگشت و باز هم نگاهش را از سر گرفت.
-تو واقعاً ک*خلی؟ به کی میخوای کلیه بدی بدبخت؟ به اینایی که شامگاهونه آواره ت کردن؟
کف دست به صورتم کشیدم :
-عزیز با همهشون فرق داره…من نمیتونم بذارم…
-چه فرقی داره احمققق؟فکر میکنی پاش برسه طرف تو رو میگیره یا بچههای خودش؟ امروز اون دخترهی روانی تحویلت نده، فردا میده…امروز اون پسر پفیوزش بیرونت نکنه، فردا میکنه…اون دیلاقِ بیهمهچیزی که امروز دم در، بست جای گرفته بود ؛ اگر امروز عروسی نکنه با نومزدش، فردا میکنه…دیار تو توی خونواده ی اینا جایی نداری، میخوای عضو بدنتو بهشون بدی؟
بغض بزرگتر شد و من متنفر بودم از آن.
کاش یک عمل جراحی وجود داشت که میتوانست گلو را برای همواره از شر چنین غده ای رها کند:
-عزیز منو نجات داد…اگر عزیز نبود، منم الان نبودم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن