رمان پناهم باش
عمارت همواره آروم و بی سر و صوت بود!
اونقدری از مادر ترس داشسریع که اگر هم خونه آتیش میگراهی شد؛ کسی اجازه ی فریاد زدن نداشت!
ولی اون لحظه آوای جیغ بچه ای تو عمارت پیچیده بود که من رو به تعجب انداخته بود!
با تعجب سر جای خودم جای گرفتم و گوش سپردم!
باید آوای بچه ی یکی از خدمتکارها میبود!
منتها کدوم خدمتکاری اجازه داشت به همجاده خودش بچه بیاره که اینطور جیغ وفریاد کنه؟!
نه!صوت؛آوای گریه ی بچه ی خدمتکار نبود!
از جام بلند شدم و پشت پنجره ایستادم و پرده
رو کنار زدم.
نوچه های مادرم دختر بچه ای رو کشون کشون
به همجاده خودشون به عمارت آورده بودند و به سمت پله ها میومدند.
مادرم با همه ی جلال و جبروتش روی سکوی عمارت از حرکت ایستاده بود و به اونها نگاه میکرد!
اینبار با تعجب از اتاقم خارج شدم و به سمت سالن رفتم تا از عمارت بیرون برم.
بیرون راهی شدن من هممدت با انداختن اون دخترک جلوی پای مادرم مصادف شد که دخترک با سر روی پای مادرم فرود اومد!
برای یک لحظه خشم تموم وجودم رو گرفت و چنان چشم غره ای به اون دو تا نوچه انداختم
که کمی عقب جای گرفتند و سر به زیر انداخسریع و
زمزمه کردند: سلام آقا!
همونطوری که نگاهشون میکردم به سمت مادر رفتم و کنارش ایستادم و به دختر بچه نگاه کردم
که پایین پای مادرم نشسته بود و زار زار گریه میکرد!
روی پاهام خم شدم و به دخترک نگاه کردم و
بعد کف دستش رو گرفتم و اون رو قد بلند کردم!
بیشتر از دوازده_سیزده نداشت!…
به مادرم چشم دوختم و بعد با تعجب بیان کردم: این
دختر اینجا چیکار میکنه؟!
و مادرم پوزخندی زد و درحالی که به کمال نگاه میکرد،اظهار کرد:قرار شد مثل آدمیزاد اونو بیارید!
برای خوندن این رمان به ادرس زیر برید
https://romanone.com
نوشته رمان پناهم باش اامان بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن