گوشی روی میز کرسی پَرت شد و لبهای دخترک ،از اینکه شیرزاد از جایش کشیده شده بود، باز ماندند.
کاملاً جدی بود انگار!
_کجا بری تو این هوا؟ موتورت مگه خراب نبود؟
و شیرزاد خودش را بابت کف دستکاری کردن شمع موتور لعنت کرد:
_درستش می کنم. دیار؟ با توأم… پاشو!
دیار تمایل داشت از جایش بلند شود که عمه خانم بازویش را گحرکت کرد:
-به خاک آقام اگر اجازه بدم برید. بشین پسر. بشین مانع اَمر خیر من نشو!
شیرزاد کم مانده بود به سرش بزند. تنها کاری که از دستش برمیآمد، این بود که نگاهش را در نگاهان دیار بریزد و از آن طریق، اوضاع را حل و فصل کند.
ولی دیار لجش گحرکت کرده بود.
نمیتمایل داشت ذرّهای روی خوش به آن مرد خودخواه نشان دهد.
شیرزاد کف دست به پهلوهایش گرفت و عمه خانم بار دیگر گوشی را به طرف دیار چرخاند:
-قدکشیده. رشید. آقا…مثل باباش دیدهپاکه!
سیب گلوی دیار تکان خورد. با اینکه میهراسید، ولی گوشی را از کف دست عمهخانم گراهی شد.
مردمکهای شیرزاد از خشم گشاد شدند و بازدم هایش سریع و بی وقفه از بینی اش بیرون میزدند.
-والا مادر، من دلم نمیخواد کف دستآخر با یه دختر قر و قمیش دار پولپرست بیاد خونه. دو صباح دیگه مهریه بذارن اجرا، پسرمو تا آخر عمر بدبختش کنن. با خون و قلب بزرگ کردم این بچه رو!
چرا دیار آن موبایل لعنتی را زمین نمیگذاشت؟
دیدههای لعنتیترش را به صفحهی موبایل دوخته بود و شیرزاد دلش میمیل داشت صفحهی آن تلفن، همان لحظه خاموش شود.
امیرعلی، جوان خوب و خوش قیافه ای بود.
و متأسفانه تمام تعریف و تمجیدهای عمهخانم راست بودند.
-تو رو که دیدم مهرت به قلبم جای گرفت. اگر راضی باشی…
شیرزاد ندرک کرد چگونه خم شد و بار دیگر آن گوشی را از کف دست دیار کشید.
نگاه عمهخانم به حرکات عجیب او بود که شیرزاد بدون تأمل، از ساعد دیار گراهی شد و به زور قد بلندش کرد:
-بیا نور بگیر این موتور بیصاحاب رو درستش کنم!
عمهخانم دیده گرد کرد و دیار با خجالت تبسم زد:
-ببخشید!
-برو مادر. برو کمک شیرزاد، من خودم زنگ میزنم فخری یه صلاح مشورت میکنم باهاش تا تو فکراتو میکنی!
دیار به طرف درب خروجی کشیده شد و عمه با تعجب شانهای بالا انداخت.
شیرزاد این دختر را بچه میمشاهده کرد؟
او وقتی هجدهساله بود، یک خانواده را میچرخاند.
**
دیار
از کف دستش عصبانی بودم. نمیتمایل داشتم با او تنها شوم. نمیخواستم باز هم غرق شوم و او گوشیاش را با حالتی عصبی کف دستم داد:
-این نور رو بگیر درستش کنم زودتر بریم!
نگاه دلخور و برآشفتهام را در آن تاریکی تا نگاهانش بالا کشیدم.
مشاهده کردم چگونه خط اخمش محو شد. حتی آن حالت طلبکار و عصبیای که به خودش گراهی شده بود جایش را به یک نگاه مظلومانه و خواهشمند داد.
سیب گلویش تکان خورد و من چراغ قوه را سمت موتور گرفتم:
-لطفاً زودتر درستش کنید. من مشهد کار واجب دارم!
-کار واجبت چیه؟ اگر مضطرب عزیزی، من بهش خبر میدم!
لحن طلبکارش مجدداً بازگشته بود.
با حرص نگاهش کردم:
-اگر نمیخواین موتور رو درستش کنید، من برگردم داخل!
نگاهی در صورتم چرخاند و من که روی زانوهایم جای گرفتم، او هم پوف کشیده بالایی کشید و کنار موتور نشست.
مشغول ور راهی شدن با آن بود که صدایش را گوش دادم:
-به جهان اعتماد نکن. هیچوقت!
او به من گفته بود با رها رابطهشان را تمام کردهاند.
باید به چه کسی میگفتم غیرقابل اعتماد؟
او؟
یا جهانی که خوب یا بد، همیشه خودش بود و خودش!؟
-هیچکدوم از مردا قابلاعتماد نیستن. لااقل آقا جهانبخش اگر خصلتای بد هم داره؛ لاپوشونی نمیکنه!
تیز به طرفم برگشت و نگاهش من را میترساند.
اینگونه که یک کف دستش بند آن موتور بود و شانه اش به طرف من، در قلب ترسیدهام قند آب میکرد و کسی نبود با یک پسگردنی دیارک احمق را سر جایش بنشاند.
هراسیدم حسم در نگاهم نمود پیدا کرده باشد. دیده گرفتم و او سر خم کرد:
-مثلاً بهت اظهار کرده قبلاً چه غلطی کرده؟
-چرا اینقدر از برادرتون متنفرید؟ اون هیچوقت بد شما رو ناضافه کرده!
حالا همان کف دستی که بند موتور بود را هم جدا کرد و روی زانو، نزدیکم شد.
شعلهی خشم در نگاهش متوجه شده میشد و گویی دیارک پر از قهر، قصد همین را داشت.
بالا آوردن حرصش.
-اون برادر من نیست!
چنان با فشار لب زد که میتوانستم در هر کلمه اش میزان نفرتش از جهان را دریابم:
-چرا اینقدر از اون متنفرید؟ مگه چه هیزم تری…
-زیرا اون پف*یوز همهچیزم رو ازم گرفته. چون اون بیهمهچیز مثل یه کفتار، هنوز هم دور و بر مایملک من میپلکه. چراکه اون بیشرف دشمن منـــههه!
تپش قلبم بالا رفت.
فریاد نزد. حتی آوایش بالا هم نحرکت کرد. اما میزان خشمی که میشد از صدایش دریافت کرد، تنم را لرزاند.
ترسناک شده بود وقتی با صورتی که درست روبهروی صورت من قرارگحرکت کرده بود، لب زد:
-بچگیمو گرفت. نوجوونیمو گحرکت کرد. مادرمو گراهی شد… مثل سگ دوره افتاده دنبال من که آخرین سهممو هم قُر بزنه!
حتی ندرک کردم کی دستی که تلفن را نگه داشته بود پایین وارد شد. نور چراغ قوه حالا به زمین دوخته شده بود و فقط زردی کمسوی لامپ به من مشاهده کرد میداد.
جهان و رها…
تنها تصویری که پشت پلکهایم نقش میبست برگهای زرد انجیر بود و صدایی که در گوشم میپیچید.
صوتی مکالمهی آن دو.
من از سر لج و لجبازی این بحث را شروع کردم و او حالا جدیجدی داشت نفسنفس میزد.
-من دو سال کانون بودم. دو سال از عمر یه بچه که باید بیرون باشه و مشغول درس خوندن!
دلم تکان خورد و نگاهم روی صورتش خشک شد.
من ناتمایل داشته کف دست روی زخم قدیمی اش گذاشته بودم و حالا ان زخم سر باز زده و داشت خونریزی میکرد.
رگ گردنش را میتوانستم در آن فضای نیمهروشن ببینم و به خاموشیم اجازهی جولان دهم.
-دو سال تو یه خرابشده حبس شدم. دو سال تو یه مشت بچهی دزد و قاتل کف دست و پا زدم. اونا دزد بودن. قاتل بودن. اما من؟ من یه بیناموس متجاوز بودم!
حالا شوک بزرگتر با شدت هرچه تمامتر به سینهام هجوم آورد.
مردمکهایم تکان سختی خوردند و پاهای نیمهجانم من را روی زمین هول دادند.
همانجا روی خاک و خلها قرار گرفتم و خون در نگاهان او غلت میزد:
-من یه پسر بچهی متجاوز بودم که منتظر بود هجده سالش بشه و اونو بفرستنش زندان بزرگسالا. من به دختری که مهمون عمارت بغلی بود تجاوز کرده بودم!
کف دستم بند زمین شد و خاکریزهها پوستم را خراش دادند.
با ناباوری سر تکان دادم.
نه… از او برنمیآمد این کار.
-اامان کسی که با سیلی تو گوشم خوابوند، میدونی کی بود؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن