گوشی روی میز کرسی پَرت شد و لبهای دخترک ،از اینکه شیرزاد از جایش بلند شده بود، باز ماندند.
کاملاً جدی بود انگار!
_کجا بری تو این هوا؟ موتورت مگه خراب نبود؟
و شیرزاد خودش را بابت کف دستکاری کردن شمع موتور لعنت کرد:
_درستش می کنم. دیار؟ با توأم… پاشو!
دیار تمایل داشت از جایش قد بلند شود که عمه خانم بازویش را گراهی شد:
-به خاک آقام اگر اجازه بدم برید. بشین پسر. بشین مانع اَمر خیر من نشو!
شیرزاد کم مانده بود به سرش بزند. تنها کاری که از کف دستش برمیآمد، این بود که نگاهش را در دیدهان دیار بریزد و از آن طریق، اوضاع را حل و فصل کند.
ولی دیار لجش گراهی شده بود.
نمیخواست ذرّهای روی خوش به آن مرد خودخواه نشان دهد.
شیرزاد دست به پهلوهایش گحرکت کرد و عمه خانم بار دیگر گوشی را به طرف دیار چرخاند:
-قدکشیده. رشید. آقا…مثل باباش چشمپاکه!
سیب گلوی دیار تکان خورد. با اینکه میوحشت کرد، ولی گوشی را از کف دست عمهخانم گحرکت کرد.
مردمکهای شیرزاد از خشم گشاد شدند و بازدم هایش سریع و بی وقفه از بینی اش بیرون میزدند.
-والا مادر، من قلبم نمیخواد دستآخر با یه دختر قر و قمیش دار پولپرست بیاد خونه. دو صباح دیگه مهریه بذارن اجرا، پسرمو تا آخر عمر بدبختش کنن. با خون و قلب بزرگ کردم این بچه رو!
چرا دیار آن موبایل لعنتی را زمین نمیگذاشت؟
چشمهای لعنتیترش را به صفحهی موبایل دوخته بود و شیرزاد قلبش میمیل داشت صفحهی آن تلفن، همان لحظه خاموش شود.
امیرعلی، جوان خوب و خوش قیافه ای بود.
و متأسفانه تمام تعریف و تمجیدهای عمهخانم راست بودند.
-تو رو که متوجه شدم مهرت به قلبم نشست. اگر راضی باشی…
شیرزاد نفهمید چگونه خم شد و بار دیگر آن گوشی را از کف دست دیار کشید.
نگاه عمهخانم به حرکات عجیب او بود که شیرزاد بدون تأمل، از ساعد دیار گرفت و به زور قد بلندش کرد:
-بیا نور بگیر این موتور بیصاحاب رو درستش کنم!
عمهخانم نگاه گرد کرد و دیار با خجالت تبسم زد:
-ببخشید!
-برو مادر. برو کمک شیرزاد، من خودم زنگ میزنم فخری یه صلاح مشورت میکنم باهاش تا تو فکراتو میکنی!
دیار به طرف درب خروجی کشیده شد و عمه با تعجب شانهای بالا انداخت.
شیرزاد این دختر را بچه میدید؟
او وقتی هجدهساله بود، یک خانواده را میچرخاند.
**
دیار
از کف دستش عصبانی بودم. نمیتمایل داشتم با او تنها شوم. نمیتمایل داشتم باز هم غرق شوم و او گوشیاش را با حالتی عصبی کف دستم داد:
-این نور رو بگیر درستش کنم زودتر بریم!
نگاه قلبخور و خشمگینام را در آن تاریکی تا نگاهانش بالا کشیدم.
متوجه شدم چگونه خط اخمش محو شد. حتی آن حالت طلبکار و عصبانیای که به خودش گحرکت کرده بود جایش را به یک نگاه مظلومانه و خواهشمند داد.
سیب گلویش تکان خورد و من چراغ قوه را سمت موتور گراهی شدم:
-لطفاً زودتر درستش کنید. من مشهد کار واجب دارم!
-کار واجبت چیه؟ اگر مضطرب عزیزی، من بهش خبر میدم!
لحن طلبکارش بار دیگر بازگشته بود.
با حرص نگاهش کردم:
-اگر نمیخواین موتور رو درستش کنید، من برگردم داخل!
نگاهی در صورتم چرخاند و من که روی زانوهایم نشستم، او هم پوف بلند بالایی کشید و کنار موتور جای گرفت.
مشغول ور رفتن با آن بود که صدایش را گوش دادم:
-به جهان اعتماد نکن. هیچوقت!
او به من گفته بود با رها رابطهشان را تمام کردهاند.
باید به چه کسی میگفتم غیرقابل اعتماد؟
او؟
یا جهانی که خوب یا بد، همواره خودش بود و خودش!؟
-هیچکدوم از مردا قابلاعتماد نیستن. لااقل آقا جهانبخش اگر خصلتای بد هم داره؛ لاپوشونی نمیکنه!
تیز به طرفم برگشت و نگاهش من را میترساند.
اینگونه که یک دستش بند آن موتور بود و شانه اش به طرف من، در دل وحشت کردهام قند آب میکرد و کسی نبود با یک پسگردنی دیارک احمق را سر جایش بنشاند.
هراسیدم حسم در نگاهم نمود پیدا کرده باشد. نگاه گرفتم و او سر خم کرد:
-مثلاً بهت بیان کرده قبلاً چه غلطی کرده؟
-چرا اینقدر از برادرتون متنفرید؟ اون هیچوقت بد شما رو ناظهار کرده!
حالا همان کف دستی که بند موتور بود را هم جدا کرد و روی زانو، نزدیکم شد.
شعلهی خشم در نگاهش دیده میشد و گویی دیارک پر از قهر، قصد همین را داشت.
بالا آوردن حرصش.
-اون برادر من نیست!
چنان با فشار لب زد که میتوانستم در هر کلمه اش میزان نفرتش از جهان را دریابم:
-چرا اینقدر از اون متنفرید؟ مگه چه هیزم تری…
-چراکه اون پف*یوز همهچیزم رو ازم گحرکت کرده. زیرا اون بیهمهچیز مثل یه کفتار، هنوز هم دور و بر مایملک من میپلکه. چراکه اون بیشرف دشمن منـــههه!
تپش دلم بالا حرکت کرد.
فریاد نزد. حتی صدایش بالا هم نحرکت کرد. ولی میزان خشمی که میشد از آوایش دریافت کرد، تنم را لرزاند.
ترسناک شده بود وقتی با صورتی که درست روبهروی صورت من قرارگحرکت کرده بود، لب زد:
-بچگیمو گرفت. نوجوونیمو گحرکت کرد. مادرمو گراهی شد… مثل سگ دوره افتاده دنبال من که آخرین سهممو هم قُر بزنه!
حتی نمتوجه شدم کی دستی که تلفن را نگه داشته بود پایین رسید. نور چراغ قوه حالا به زمین دوخته شده بود و فقط زردی کمسوی لامپ به من مشاهده کرد میداد.
جهان و رها…
تنها تصویری که پشت پلکهایم نقش میبست برگهای زرد انجیر بود و صدایی که در گوشم میپیچید.
صدای مکالمهی آن دو.
من از سر لج و لجبازی این بحث را شروع کردم و او حالا جدیجدی داشت نفسنفس میزد.
-من دو سال کانون بودم. دو سال از عمر یه بچه که باید بیرون باشه و مشغول درس خوندن!
قلبم تکان خورد و نگاهم روی صورتش خشک شد.
من نامیل داشته کف دست روی زخم قدیمی اش گذاشته بودم و حالا ان زخم سر باز زده و داشت خونریزی میکرد.
رگ گردنش را میتوانستم در آن فضای نیمهروشن ببینم و به خاموشیم اجازهی جولان دهم.
-دو سال تو یه خرابشده حبس شدم. دو سال تو یه مشت بچهی دزد و قاتل کف دست و پا زدم. اونا دزد بودن. قاتل بودن. ولی من؟ من یه بیناموس متجاوز بودم!
حالا شوک بزرگتر با شدت هرچه تمامتر به سینهام هجوم آورد.
مردمکهایم تکان سختی خوردند و پاهای نیمهجانم من را روی زمین هول دادند.
همانجا روی خاک و خلها قرار گرفتم و خون در دیدهان او غلت میزد:
-من یه پسر بچهی متجاوز بودم که منتظر بود هجده سالش بشه و اونو بفرستنش زندان بزرگسالا. من به دختری که مهمون عمارت بغلی بود تجاوز کرده بودم!
کف دستم بند زمین شد و خاکریزهها پوستم را خراش دادند.
با ناباوری سر تکان دادم.
نه… از او برنمیآمد این کار.
-اامان کسی که با سیلی تو گوشم خوابوند، میدونی کی بود؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن