-کی؟!
دیگر خبری از منمنهای قبل نبود. حالا با شنیدن نام دیار، به تنظیمات کارخانه برگشته بود.
-انتظار نداری که عزیز با اون حالش، خودشو تو خطر بندازه؟
-ببینم؟ عزیز عمارت مونده و دیار تنها اومده توی اون خونه؟
شیرزاد کف دست به صورتش کشید و تکیه از مبل گحرکت کرد:
-الان اونقدری خستهم که حوصلهی توضیح درمورد هیچی رو ندارم. آره؛ عزیز عمارت مونده و دیار خونهی منه!
-باید هرچی زودتر درمورد این موضوع با هم حرف بزنیم شیرزاد!
شیرزاد با کلافگی پلک روی هم فشرد. عجیب بود که قلبش نمیخواست این مکالمه ادامه داشته باشد؟
**
-خسته نباشید؛ بفرمایید شربت خنک براتون آوردم!
آوای لطیف و آهسته دیار بود که هر بار چهارستون تنش را میلرزاند. شیرزاد نمیخواست نگاهش کند و شاهپور به جای او برای اضافه کردن سینی شربت جلو رفت:
-آی کف دستت درد نکنه وروجک. فکر کنم این شیرزاد میمیل داشت تا پارگیِ از فرط تشنگی، از ما کار بکشه!
نگاه مسعود کنکاشگر بین دخترک چادری و شیرزادی که تمام تلاشش این بود هر جایی را نگاه کند الا آن نقطه در نوسان بود.
این دختر که ربطی به دو قلبی اخیر شیرزاد نداشت؟
-کف دست شما درد نکنه!
دخترک با تبسم سر تکان داد و نگاهش را به گوشه گوشه یزیر زمین داد:
-کف دست شما درد نکنه. به خاطر من تو زحمت افتامتوجه شد!
شاهپور شربت خودش را سر کشید و یکی برای مسعودی که عرق کرده بود ریخت. مسعود ولی درحالی که لیوان را از شاهپور میگراهی شد، در جواب دیار لب زد:
-متوجه شدم دستپختتون بسیار خوبه. اگر از کوفتههای معروفتون برامون بپزید که…
شیرزاد نگاه تیز کرد و مسعود با خنده شانه بالا انداخت:
-چته خب؟
شاهپور به طرف کمدی که قرار بود انتهای سمت راستی زیرزمین هول داده شود، رفت و همزمان لب زد:
-مینا بشنوه خونت حلاله!
دیار بانمک خندید و صوتی خندهاش باعث شد نگاه شیرزاد به صورت ناخودآگاه به طرف او جلب شود. وقتی میخندید با تمام اجزای صورتش میخندید. خندهای معصومانه و بیدروغ و دَوَنگ. خندهای که دل میلرزاند.
-یه بار حتما با خانومتون تشریف بیارید. البته وقتی راهی شدم خونهی خودم!
منزلی خودش؟
منظورش کدام خونه بود؟
عمارت جهان؟
شیرزاد متوجه کف دستی که مشت کرده بود نشد. ولی مسعود با تیزبینی زیادش آن را دیده بود:
-اینجوری که باید ده سال دیگه منتظر بمونم. تا شما به سن ازدواج برسی، من انواع و اقسام مریضی دوران پیری رو گحرکت کردم!
دیار باز هم خندید و پلک شیرزاد پرید. میتوانست به آیندهی دخترک فکر کند؟
به کسی که در کنار او قرار میگحرکت کرد؟
-مگه فقط اونایی که ازدواج میکنن میرن خونهی خودشون؟ اصلاً من قول میدم یه بار خودم کوفته درست کنم براتون. شما بیاید ببرید با خانومتون میل کنید!
مؤدب بود مثل همیشگی. ولی چرا نمیاظهار کرد یک روز به منزلی شیرزاد بیایید تا برایتان از آن کوفتههای لعنتی کذایی بپزم؟
کذایی؟
واژهی درستی نبود شاید!
-اگر شما فعلا خونهی شیرزاد موندگار بشی که به حق پنج تن آل عبا تا آخر همینجا بمونی؛ من و مینا یه روز خراب میشیم سر شیرزاد. شمام هر چی مهارت داری بریز تو آشپزی؛ ببینم شاپور راست میگه یا نه!
شوخی بود یا جدی؟
ولی هر چه که بود باعث خشک شدن تبسم روی لبهای دیار شد. تبسمی که حرکت کرد و به جایش ضربان بالای قلبش رسید. تا آخر عمر منزلی شیرزاد ماندگار شود؟
این دیگر چه بود؟
لبهایش برای بیان کردن کلمهای لرزیدند. ولی این شیرزاد بود که سینهای صاف کرد و دخترک را نجات داد:
-اگر دوست داشتی برو وسایلت رو بچین تو اتاق جمشاهده کرد. اگرم تو همون اتاق راحتی من میرم اونجا!
دیار با گونههای گل انداخته لیوان را از کف دست مسعود گحرکت کرد و سر تکان داد:
-نه …نه…میرم که…وسایلم رو بچینم تو اتاق جمتوجه شد!
با قدمهای کوچک و تندش مانند پرندهای از آنجا جست و این نگاه سنگین و خطرناک شیرزاد بود که به چهرهی غرق در فکر مسعود دوخته شد:
-میشه بگی چه شِرّ و وِرّی داشتی به هم میبافتی؟
مسعود مانند نفهمها به چهرهی شیرزاد زل زد و چه کسی نمیمتوجه شد اکنون از ابلیس هم شیطانتر است؟
-چه شِرّ و وِرّی کُرّه خَر؟ بابا یه کوفته این حرفا رو نداره!
نگاه چپ و خیرهی شیرزاد روی چشمان برقدارش ماند و شاهپور از ته زیرزمین داد زد:
-یکی بیاد یه گوشهی اینو بگیره!
**
موبایلش زیر تنش داشت میلرزید.
تنخسته بود و بیخواب. کاناپهی خشک مغازه گزینهی خوبی نبود برای خواب شبانه.
با اینکه دیار به اتاق مجاور نقلمکان کرده بود، هنوز هم برای خواب در مغازه میماند.
-الو…
آوایش خشدار بود و همان لحظه متوجه سوز گلویش هم شد.
امیدوار بود این سوزش گلو، استارت یک بیماری نباشد.
-شیرزادی؟
متوجه نشد کیست که بدون سلامعلیک از او هویتش را میپرسد. ولی خودش هم آن آوای گرفته را اگر میگوش داد، نمیشناخت.
شخص پشت خط، یک زن بود.
پاهایش را از کاناپه آویزان کرد و نگاهش در اتاق تاریک چرخید:
-خودمم!
-مینام!
ابروهای شیرزاد در هم راهی شدند. مینا؟
-خودت میدونی که قلبم نمیمیل داشت تو رابطهی تو و رها دخالت کنم!
شیرزاد کمکم هشیار میشد. آوای مینا عصبی به نظر میرسید و ممکن بود با رها بحث کرده باشد؟
-منصرف شدم؛ یه حرفایی دارم که باید بشنوی!
جالبه بدونید تمام دوبلور ها و گوینده ها یسری تمرینات برای تقویت صداشون انجام میدن ! درصورتی که اکثر مردم فکر میکنن صوتی اونا مادرزادی خوبه !
***
از در کافه که داخل شد، دیده چرخاند و اطراف را پایید.
گوشهی سمت راستی سالن کوچک نشسته بود و با دیدن شیرزاد، دستش را بالا آورد.
شیرزاد با اخمهای درهم به همان طرف گام برداشت. مینا نخواسته بود برای بیان کردن حرفهایش به مغازهی شیرزاد برود.
-سلام!
صنقلبی را عقب کشید و همزمان که مینشست جواب سلام او را هم متوجه شد. لحظه ای هم درنگ نکرد برای شروع مکالمه اش:
-گوش میدم!
مینا نگاه از صورتش گحرکت کرد و گویی هنوز هم برای اظهار کردن و نبیان کردنش دو دل بود. کیفش را روی میز گذاشت و شیرزاد با مشاهده کردن تعللش، ارنج هایش را به میز تکیه داد تا نزدیک شود:
-رها بهت زنگ زد؛ آره؟
مینا اخم در هم کشید و نگاهش را بالا آورد:
-اصلا از موندن وسط رابطهی شما دوتا خوشم نمیاد. اما مسعود یه چیزایی گفت که فکر میکنم اگر راجع بهشون شفافسازی نکنم، اول انسانیت خودمو زیر سؤال بردم!
عضلات فک شیرزاد رو به انقباض میحرکت کرد.
داشت از خودش عصبی میشد؛ از خودش و ضعفی که کف دست رها داده بود.
-جوری که متوجه شدم، فکر میکنی اگر باهاش به هم بزنی در حقش نامردی کردی!
-این مزخرفا رو ولش کن و اون چیزی که میدونی رو بگو!
مینا نفسش را کلافه بیرون فرستاد و موهایش را زیر شال. نگاهش به شیشهای که حرکت کرد و وارد شد بیرون از کافه را نشان میداد، مانده بود.
-استخاره رو همون قبل از اینکه به من زنگ بزنی باید میگحرکت کردی؛ نه الان که تا همه چیو نشنوم اجازه نمیدم هیچ جا بری!
-جدای از موضوع چند سال پیش و اون داستانای زندون رفتن، مورد دیگهای هست که باعث بشه تو رو پابند رها کنه؟
نفسهای شیرزاد هر لحظه سنگینتر میشدند. ناگهانی پرسیده بود و همین خورهای که به جان شیرزاد انداخت، کافی بود برای پریشان شدنش:
-یعنی چی؟
مینا دست به پیشانیاش کشید. گویا شرم داشت از اظهار کردنش، اما مجبور بود بگوید:
-یعنی اینکه… یعنی اینکه… چطوری بگم؟
حالا هردو دستش را روی صورت بدون آرایشش کشید و نبض شیرزاد کمکم تیک میگراهی شد:
-رها قبلاً اظهار کرده بود من رابطهی اولش نیستم. منم با این موضوع مشکلی نداشتم!
گویی همان حرفی که نوک زبان مینا بود را گفته بود که دخترک ناگهان سر بالا آورد.
چهره اش مات بود:
-خب؟ پس میدونی خودت…
تیک عصبی شیرزاد داشت به رگ گردنش سرایت میکرد. کف دستش روی میز مشت شد و مینا نفس سنگینش را بیرون فرستاد:
-پس چرا خودت رو بهش بدهکار میبینی؟ چرا فکر میکنی ول کردنش نامردیه؟ ببین من کاری به رابطهی شما ندارم. الانم اگر رها با حرفاش عصبیم نکرده بود عمرا اگر میاومدم و…
-اما انگار اامان نفر بودم!
با فشار کلمات را روی لب رانده بود و حرف مینا نیمهتمام ماند.
دهان نیمهبازش یعنی شوک.
شیرزاد یک مرد بود و درست نمیمتوجه شد درمورد مسائل جنسیاش با یک زن صحبت کند. آن هم زن رفیقش؛ اما گویا چارهای نبود!
شیرزاد مرد نابلد و احمقی نبود که اجازه دهد از مرحمتش سؤاستفاده کنند.
-اامان نفر بودی؟ توی… توی چی؟
شیرزاد دیده بست؛ مینا کمکم متوجه میشد.
متوجه میشد و هر لحظه شوکهتر:
-ببخشید… معذرت میخوام که همچین سؤال خصوصیای ازت میپرسم… اما…
چهرهی شیرزاد داشت کمکم کبود میشد.
شاید اگر آن لحظه رها را مقابلش میدید، کف دست دور گلویش حلقه میکرد و…
-تو فکر میکنی… اامان نفری بودی که… که با رها… با رها…
لعنت به آن کلمات؛ میشد میز را چپه کند؟
یا آن را قد بلند کرده و با تمام توان به طرف شیشهی تمیز و بدون لکه پرت کند؟
-اینجوری به نظر میرسید!
مردمکهای مینا مات ماندند و ابروهایش بالا حرکت کردند.
همه چیز کف دستش آمده بود.
مسعود گفته بود شیرزاد به خاطر اینکه به رها کف دست زده است، نمیخواهد در حقش نامردی کند.
اما…
زیر لب و ناخودآگاه زمزمه کرد:
-چه حُقّهی کثیفی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن