***
گلویش از حجم فریادهایی که کشیده بود ، زخم برداشته و گویی یک سنگ تیز و چندوجهی را در خودش جای میداد.
نگاهش به خاکریزههای روبهرو بود و هوایی که کمکم رو به تاریکی میحرکت کرد.
از کی آنجا مانده بود؟
چقدر اندیشید…
چقدر خودش را تنها مشاهده کرد…
چقدر بعد از آن اتفاق شوم در زندگیاش، از نزدیکترینهایش ضربه خورد.
از خودیترینهایش!
تلفنش مثل دهها بار قبلی که زنگ خورده بود، زنگ میخورد و زنگ میخورد.
پلکهای سنگینش را به حرکت درآورد و گوشیاش را جلوی صورتش گراهی شد.
نام رها روی اسکرین دیدهک میزد و شیرزاد اکنون جز خشم و کینه، هیچ حسی نسبت به او نداشت.
بس بود سکوت؛ این غائله را میبایست جایی تمام کند.
آیکون سبزرنگ را لمس کرد و گوشی را به گوشش چسباند.
-وای شیرزاااد… مردم از دلواپسی؛ چرا جواب نمیدی؟
شیرزاد خاموشی کرد؛ شاید چراکه میخواست بهترین کلمات را برای بیان کردن انتخاب کند.
-به شاهپور زنگ زدم؛ به نگین؛ به مامانت حتی!
وقتی نام مادرش میآمد از واژهی “حتی” استفاده میکرد و این یعنی اگر مجبور نبود، شاید اصلاً گذرش به عزیز نمیافتاد.
-شیرزاد؟ اونجایی؟
-تو اامان فرصت برگرد مشهد!
بالأخره صدای گراهی شده و زخمدارش به گوش رها رسید:
-قربونت برم؛ خیلی مریضم به خدا. اصلاً توان رانندگی ندارم.
شیرزاد پلک زد.
قربان صدقههایش واقعی بود؟
یا همه چیز یک فیلم بزرگ و مزخرف بود برای نگه داشتن شیرزاد؟
-وگرنه خودمم میتمایل داشتم بیام راجع به مسئلهی اون دختر و موندنش خونهی تو صحبت کنم.
-چرا اینقدر برای موندن با من تلاش کردی؟
رها باز هم مکث کرد و نمیمتوجه شد. آخر شیرزاد اهل مشروب و الکل هم نبود که بگوید مست است:
-خوبی شیرزاد؟
-من چی داشتم که به خاطر موندگار شدنم این همه پلان چیدی؟
حالا شوک بود که به رها وارد میشد. صدای گرفته و مریضش گویی لرز گحرکت کرده بود حالا:
-با منی؟
-آره با خودتم؛ تو اامان فرصت برمیگردی مشهد. دونهبهدونه توضیح میدی رها… این دفعه ولکُنت نیستم!
-شیرزاد؟ اگر این شوخیه لطفاً زودتر تمومش کن!
-میگم میدونم چی تو اون ذات کثیفتهههه؛ رها میکشمت… به ولای علی اگر ریگی به کفشت باشه، خودم میکُشمت… متوجه شدیییی؟
صوتی فریاد کشیده و خراشیدهاش چنان در آن فضای خالی پیچید که قطع به یقین اگر جانداری در آنجا میزیست، همهشان را فراری داده بود.
تماس را قطع کرد و به یکباره از جایش قد بلند شد.
هیچکس و هیچ چیز لیاقت این را نداشت که به خاطرش عزلت نشین شود.
شیرزاد مانند هر باری که خنجر از پشت میخورد، برخاست و سوار بر موتورش، با یک تیک آف کشیده از آنجا دور شد.
گرد و خاکی که از رد لاستیک هایش به جا ماند، در هوا معلق میشد و باد هم همگام با سرعت او، تازیانه بر صورتش میزد…
مُرد آن شیرزاد دلرحم و با مروتی که مردانگیاش ولینت پدرش بود و قلبرحمیاش به خاطر قاما که به او داد.
شیرزاد به پدرش قول داده بود هیچوقت در حق ضعیفتر از خودش جفا نکند.
نامردی نکند…
رها خودش انتخاب کرد که رها شود!
***
در هال را با ضرب باز کرد و صدای آن در خانهی خلوت و مسکوت پیچید.
کتونیهایش را درمیآورد که صوتی قدمهای کسی را متوجه شد.
-آقا شیرزاد؟شمایید؟
آروارههای مرد سخت شدند و حتی به صورت دخترک نگاه هم نکرد.
از کنارش میگذشت که دیار هم با قدمهای کوچکش دنبال او روانه شد:
-بهشدت دلواپستون شدیم؛ گوشیتون هممسیرتون نبود؟
شیرزاد باز هم جوابی نداد و به آشپزمنزل حرکت کرد. دیار هم مانند جوجهای چند روزگاره مدام از این طرف به آن طرف دنبالش میراهی شد.
-غذا براتون گرم کنم؟
شیرزاد بطری مخصوص ورزشش را از یخچال بیرون آورد و سر کشید.
آبش سرد بود و زخمهای میان گلویش را تحریک میکرد.
از اینکه نمیتوانست بهشدت عادی به دخترک نگاه کند و جواب سؤالهایش را بدهد، از خودش کفری بود.
از دیار و جایی که داشت میان زیستناش باز میکرد کفری بود.
اکنون مدت سر و کله زدن با آن دختر نبود و کاش خودش میمتوجه شد شیرزاد اکنون نمیخواهد با هیچکس حرفی بزند.
شیرزاد میخواست چشم ببندد و بخوابد. آنقدر که از یاد ببرد زخمی که پشتش خورده بود.
ولی دخترک با آوای لطیفش قسم خورده بود روی عصبهای ورمکردهی شیرزاد قدم بزند:
-حلیم پخته بودم صبح؛ برای شما هم…
شیرزاد ناگهان به طرف دخترک برگشت و بدون در نظر گرفتن ترسی که در نگاهان دیار نشست، فریاد زد:
-دست از سرم برداااار!
مردمکهای دیار با ترس تکان خوردند و با رنگی که به آنی از زیر پوستش فرار کرد، گامی به عقب برداشت.
شیرزاد نفسنفس میزد و وحشت دیار از او به دیوانگیاش دامن زد.
دستانش بیاجازه از او میمیل داشتند جلو بروند و دور شانههای کوچکش چفت شوند.
لبهایش میمیل داشتند با بیچارگی به عذرخواهی باز شوند. ولی وقتی دیار قدمی به عقب برداشت، سرگشتهتر از لحظاتی قبل با همان تختهسنگی که روی سینهاش مانده بود، عقبگرد کرد و به سرعت از آنجا دور شد.
دیار با تپش قلبی که به خاطر ترس و قلبشکستگی کند شده بود، همانجا ماند و کف دستش را به دیوار پشتش تکیه داد.
شیرزاد سرش فریاد زد!
او نمیتمایل داشت دیار اینجا باشد؛ به خاطر همین این چند روزگار سر و کلهاش پیدا نشد.
او مرد متعهدی بود. مردی که میاطلاع داشت دیار عاشقش است و نمیخواست در خونهای بماند که دیار آنجاست!
کف دست دیگرش را روی سینهاش گذاشت و قامت کیوان در چهارچوب در آشپزخونه پمتوجه شدار شد:
-چِش بود؟
دیار هیچ چیز برای اضافه کردن نداشت. درواقع داشت میلرزید و صوتی کوبیده شدن در اتاق شیرزاد، باعث شد بار دیگر شانه هایش بالا بپرند.
کاش نگین زودتر بهبود پیدا میکرد. دیار دیگر نمیتمایل داشت آنجا بماند…
آن طرف شیرزاد بود که با آشفتگی کف دست میان موهایش چنگ کرد.
چه غلطی کرد؟ دلش را شکست. آن مردمکهای ناباور و هراسیده…
او که گناهی نداشت…
مشکل از شیرزاد بود!
تیشرتش را از سرش بیرون کشید و با ضرب به طرف دیوار پرت کرد.
بوی لعنتیاش را اینجا جا گذاشته بود تا میان کف دست و پا زدنهای شیرزاد با شنیدههای امروزش، یک معضل بزرگ دیگر هم داشته باشد.
اینبار گند زد… یک گند بزرگ!
حالا چگونه جمعش میکرد؟
اگر به سرش میزد که برود؟
***
آب را روی سر و صورتش پاشید و بدون اینکه خشک کند، از سرویس بیرون زد.
همه جا در تاریکی محض بود و نشان از اینکه اهالی خانه، قبل از ساعت دوازده به خواب راهی شدهاند.
هیچکس با آن یکی حرفی نداشت. کیوان و نگین که مریض بودند. دیار هم که…
چرا با وجود بیخوابیاش، نتوانسته بود پلک روی هم بگذارد؟
خشمش از رها یک طرف، تخته سنگی که روی سینه اش فشار میآورد طرف دیگر!
شاید حتی تمام شامگاه، یک دیدهش به در اتاق او بود و یک نگاهش در جنگ با خواب و بیداری!
شاید من ر لحظه منتظر بود دخترک وسایلش را جمع کرده و از آنجا برود.
درحالی که آب از میان موهایش روی موکت مسیررو میچکید، قبل از اینکه وارد اتاق خودش شود، میان تاریکی نگاهی به در اتاق او انداخت.
کاش مانند این چند شامگاه، امشب هم به مغازه میراهی شد. کارش غیرقابل جبران بود!
قصدش وارد شدن به اتاق خودش بود که صوتی نرم و لطیفی در گوشش پیچید:
-الهی قربونتون برم؛ اینقدر نگران من نباشید!
دستش روی کف دستگیره ماند و پاهایش میتمایل داشتند او را به طرف آن آوا بکشانند.
داشت با چه کسی حرف میزد؟
-من خوبم؛ بهشدت خوبم. فقط قلبم تنگ شده!
لبهایش نیمهباز ماندند و کف دستش از کف دستگیره جدا شد. نیم گام به جلو برداشت و حالا صوتی او بهتر شنیده میشد:
-به محض اینکه حال نگین جون خوب بشه میام پیشتون!
دل شیرزاد نتپید. با کاری که امروز کرد، بالأخره فراریاش داد.
-نه اصلاً؛ چه اتفاقی قراره بیفته؟ من فقط قلبم واسه شما تنگ شده!
عزیز بود آنکه دیار طبق روال، قربان صدقهاش میحرکت کرد.
-نه به خدا؛ گریه؟ نه… صداتونو که متوجه شدم بغضم گحرکت کرد.
به زحمت او را از عمارت بیرون کشید. دخترکی که به بیان کردهی عزیز قصد بازگشت به مملکتش را داشت و شیرزاد هنوز حتی نتوانسته بود بفهمد او اگر روزگاری بخواهد از همه جا دل بکند و برود، کجا را دارد…
شیرزاد با نفسهایی که سریع شده بودند، از آنجا دور شد.
دیگر نمیخواست بشنود.
***
ساعت زنگی پشت سر هم زنگ میخورد. ولی آنقدر تنش کوفته بود که حتی حوصلهی خفه کردن آن ساعت را نداشت. تنش داغتر از همواره بود و گلویش میسوخت. گویی از یک ساختمان قد بلند به پایین پرت شده و استخوان هایش خرد شده بود.
آوای تقتق در به گوشش میرسید. و پشت بندش صدای کیوان:
– اون ساعت حلق خودشو پاره کرد؛ خفهش کن شیرزاد!
همهی انرژیاش را به کار برد تا آن صوت را خفه کند و طی تلاشهای متعدد، بالأخره موفق شد آن را خاموش کند.
پنج دقیقهی دیگر میخوابید. سه شب میشد که خواب از دیدهانش فراری مانده بود. دو شبِ آن در مغازه. و شامگاه قبل هم که تا خود صبح، روی آن تخت غلت خورد تا بویی که در اتاق جا مانده بود فکر نکند.
نمیشد…پلکهایش که روی هم میافتادند، دو نگاه براق و معصوم پشت آنها ترسیم میشد. یک خندهی جذاب…
گلهای قرمز آن چادر سفید.
آه…گمانش بدجور مریض شده بود!
دیده روی هم گذاشت و این بار وقتی باز کرد، گویی چند ساعت به جای پنج دقیقه گذشته بود. تلفنش زنگ میخورد و زنگ میخورد.
این بار صوتی نگین پشت در متوجه شده میشد:
-داداشم نراهی شده سر کار؟
-نمیدونم؛ شاید گوشیشونو جا گذاشتن!
چهرهاش با دردی که در شانهی چپش قرار گرفته بود، در هم رفت و سعی کرد از رختخواب جدا شود.
گندش بزنند؛ تلفنش هنوز زنگ میخورد و شیرزاد آن را با بیحالی به گوشش نزدیک کرد:
-چته شاهپور؟ دارم میام!
-هیچ معلومه کجایی؟ساعت ده صبه!
نگین صدای شیرزاد را متوجه شد و کف دستگیرهی در را پایین کشید. ماسک به صورت داشت و کمی حالش از قبل بهتر به نظر میرسید:
-اینجایی داداش؟
داخل اتاق نیامد. ولی شیرزاد روی تخت نشست و در جوابش سر تکان داد. شاید جایی از ذهنش دیدهانش را به طرف در سوق میداد تا ببیند او کجاست.
-شیرزاد میشنوی صدامو؟
-فکر کنم ویروس گرفتم!
جوابی بود که به هردویشان داد. هم نگین؛ هم شاهپور.
و هردویشان با هم لب زدند:
-واای!
دیار از بیرون آوای شیرزاد را شنیده بود که با دلواپسی دم اتاق آمد.
از یاد برد فریاد دیشامگاه شیرزاد را؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن