دم و بازدم هایش داششتابزده سرعت میگرفتند.به طرف اتاق قدم تند کرد و صوتیش با حالتی خشن و عصبی به گوش عزیز رسید:
-آدرس بده الان میرم!
-آخ قربون سرت برم شیرپسر. الان پیامک میکنم.فقط…
شیرزاد به سرعت مشغول باز کردن روپوشش بود و صوتی عزیز از کشیدهگوی تلفن به گوشش میرسید.
-فقط اینکه اگر رفتی دیدی خونه نبود یه پارک اون طرفا هست اونجا رو هم یه نگاه بکن. دارم دق میکنم ،اگر مشاهده کردیش یه خبر به منم بده دردت به جونم!
مگر آن مزاحم چقد برایشان خطرناک بوده است که عزیز اینگونه به اضطراب افتاده؟
چرا دخترک صاف و پوست کنده نمیاظهار کرد چه مشکلی برایش پیش رسیده است؟
* *
آدرس حوالی همانجایی بود که بارها و بارها مسیرش را صاف کرد و ردّی از آنها ندید. فقط یک کوچه بالاتر…
آن روز وقتی فتانه خانم به خانه برمیگشت برای همین دیار را با خودش نبرد؟
چه مزاحمی؟ فرمان موتور میان مشت هایش فشرده میشد و دلش میمیل داشت آن را پیدا کند و…آخ…زیر مشت و لگد گحرکت کردنش قطعاً او را آهسته نمیکرد!
کدام بیناموسی به آنها آزار رسانده است؟
موتور را کنار در آهنی پارک کرد و ناخودآگاه خشمگینتش را با مشتهایی که روی در مینواخت خالی میکرد. مشتش روی هوا بود که بالأخره چفت در باز شد و زن جوانی با موهای زرد زرچوبهای پشت لنگهی آن از حرکت ایستاد:
-چته عمو؟ سر آوردی؟
دوست دیار بود آن؟! چهرهاش در هم رفت و چانه بالا انداخت:
-دیار اینجاست؟
زن شال نامرتبش را بالأخره درست کرد و با یک دیدهی که به خاطر نورآفتاب بسته و بود و یک نگاه باز، به صورت شیرزاد نگاه دوخت. این بچه خوشتیپ چه کسی بود دیگر؟
-دیار کیه؟
هنوز حرف در دهانش بود که فکر به ذهنش آمد و با تبسمی موذی کف دست به کمر زد:
-نکنه اون زنیکه میترا بهت اضافه کرده اسمش دیاره؟
مگر این زن میترا نبود؟ عزیز نام دوست دیار را هم برایش پیامک کرده بود.
-تو میترا نیستی مگه؟
با حالت بدی ابرو بالا انداخت و از پشت لنگهی در کامل کنار وارد شد. یک تیشرت مردانهی کهنه به تن داشت. به هممسیر یک لگ نارنجی تنگ:
-بخوای میترا میشم؛ دیار میشم؛ تو خاطر کدومشونو میخوای ؟
نگاه بدی به سرتاپایش انداخت و همان نگاه باعث شد زن کف دست و پایش را جمع کند:
-چه میدونم فلانی و بیساری کجان؟! بگرد پیداشون کن!
میل داشت داخل برود و هنوز در را به روی شیرزاد نبسته بود که دست قوی او مانع از بسته شدن در شد. نگاهش تیز بود و سرخی چشم هایش توانست زن را بترساند:
-خونه ست یا نه؟
-نیست…خونه نیست حاجی…تو همین اطراف بگردی پیداش میکنی!
گفت و این بار واقعاً در را بست. دنبال شر نمیگشت و هر کس نمیمتوجه شد، آن زن میتوانست بوی شَر را از چند فرسخی حس کند.
استارت موتور را زد و مقصدش پارکی بود که عزیز به آن اشاره داشت.
دخترک خنگ! کسی نبود به او بفهماند اگر میداند اینجا برایش خطرناک است چرا باز هم برمیگردد. بچه بود دیگر!
یک بچهی خام و بیتجربه!
گاز داد و سه دقیقه بعد ، موتورش در حال گشت زدن دورتادور آن پارک خلوت بود. ساعت دو ظهر چه میتمایل داشت اینجا؟
نبود. هرکجا را مینگریست اثری از او پیدا نبود!
دیگر داشت به سرش میزد که تلفنش زنگ خورد. آن را به سختی از جیب شلوارش بیرون کشید و با مشاهده کردن نام عزیز، امیدوار بود خبری از او بگیرد:
-چی شد عزیز؟ دختره برگشت؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن