-از دیار چه خبر؟ شمارهٔ جمشاهده کردشو داری به من بدی؟
در حال چانهزنی خمیر بود که با گوش دادن آوای شاهپور لحظهای کف دست از کارش کشید. از همانجا به نیمرخ رفیقش نگاه کرد و خودش نمیخبر داشت اخم در صورتش قرار گرفته است:
-ازش خبر ندارم. آخرین باری که متوجه شدمش مهمونی ده روزگار پیش بوده!
شاهپور خورده ژامبونها را در سینی بزرگ انداخت :
-وقتی کف دستاتو شستی شمارهشو بزن تو گوشیم. داریش که!؟
زبانش را از زیرِ لب، روی دندانهای بالایش کشید. پلک زد…وقتی میتمایل داشت برای اضافه کردن حرفی فکر کند، ناخواسته اینگونه میشد.
-اگر خودش میخواست شمارشو بهت میداد. وقتی مشاهده کردی از خودش بگیر!
شاهپور لبخند زد و به طرف شیرزاد گردن کشید:
-برو بابا مسخره…مگه میخوام بخورمش؟خودش میتمایل داشت خودش میتمایل داشت…میخوام دعوتش کنم!
دیگر چه؟ حتماً به خانه!
خمیر را گوشهای هول داد و حالا کاملاً به طرف شاهپور برمیگشت.
زبانش میمیل داشت چیزی بگوید و ذهنش جلوی آن را میگحرکت کرد.
لب هایش را چفت کرد و بدون اظهار کردن کلمهای، به طرف روشویی راهی شد.
اصرارهای عزیز را برای حرکت کردن به عمارت رد میکرد و هنوز خودش دلیل مشخصی برای آن پیدا نکرده بود.
«-جهانبشخان از همه چیز خبر داره!»
خبر داشت دخترک قبلتر عاشق شیرزاد بوده است؟ خبر داشت و با آن نزدیک شدنهای مزخرف، میخواست بازیهای کوچک و مسخرهاش را شروع کند؟
مردک تا دنیا جهان بود، میمیل داشت نشان دهد میتواند همهٔ متعلقات شیرزاد را به آسانی از آن خودش کند.
کدام متعلقات؟دقیقاً به کدامشان فکر میکرد؟
جهان اگر میمیل داشت بار دیگر به او ضربهای بزند، شیرزاد این بار نمیگذشت.
نابودش میکرد!
با دستان خودش او را نابود میکرد!
-شیرزاد؟ حواست کجاست؟گوشیت دو باره داره زنگ میخوره!
شیر آب را محکم بست و حوله را هممدت با قدم برداشتن به طرف تلفنش چنگ زد. کف دستانش که نیمهخشک شدند، حوله را روی میز انداخت و گوشی را برداشت. قبل از اینکه تماس از طرف عزیز قطع شود، آن را برقرار کرد و گوشی را کنار گوشش قرار داد:
-جانم!
-جانت سلامت مادر. جایی بودی بدموقع مزاحمت شدم؟
دیده بست و کف دستی بین موهایش کشید.باید آرام میشد:
-نه بابا؛ داشتم خمیر میزدم. خوبی؟ کارم داشتی؟
-فدات شم پهلوونم. کف دستت بنده؟ یه کار واجب داشتم!
شیرزاد نگاهی به تشت خمیر انداخت و شاپور با گرفتن رد نگاهش آرام لب زد:
-با من!
-بگو ننه؛ بیکارم!
عزیز این پا و آن پا میکرد چیزی بگوید و شیرزاد امروزگار بد کلافه بود.
-جهان راهی شده کیش؛ فردا میاد!
شیرزاد نفس تندش را بیرون فرستاد و خودش را روی صنقلبی انداخت. منتظر بود حرفی که قرقره میکرد را بزند.
-صبح زود دیار راهی شد بیرون؛ با یکی از دوستای قبلیش قرار داشت.
کمکم چهرهاش درهم میشد و این از دقتش بود. گوشهایش انگار حالا تیزتر شده بودند.
-خب؟
عزیز باز هم منمن کرد و این میتوانست کلافگیاش را بیشتر کند و گویی او همان شیرزادی نبود که ده روزگار پیش، هرچیزی که منتهی به آن دختر میشد را برای خودش ممنوع کرده بود.
-چی بگم پسر؟ساعت یک شده هنوز خبری ازش نیست. گوشیشو هم خاموش کرده!
پلکش پرید. نگاهش به شیشه سراسری مغازه دوخته شد و ندرک کرد چرا جریان خونش کند شد:
-شاید شارژش تموم شده. چی میخواد بشه مگه؟
-هیچی..فقط…
از جایش بلند شد و گوشی را کف دست به کف دست کرد:
-فقط چی؟ چی باعث شده اینطوری مضطربش بشی؟
-خونهٔ قبلیشون مزاحم داشتن. یکی بود که اذیتشون میکرد!
مردمکهای شیرزاد به یک نقطه خیره ماندند.نبض شقیقهاش داشت سریع میزد:
-چه مزاحمی؟یعنی چی؟
-والا پسرم میترسم حرکت کرده باشه همون خونه قبلیه. با دوستش اونجا حیات میکردن. دختره هنوز اونجا مونده. نکنه بلایی سرش اومده باشه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن