کف دستهامو مشت کردم وگفتم:
-اکه من فضولم تو یه دروغگویی…یه آدم نمک نشناس…چطور میتونی راجع به یه آدم شریف همچین چرندیاتی به زبون بیاری؟
زل زد تو چشمهام و بانفرت بیان کرد:
-موش کوچولوی کثیف!
کثیف اون بود.اون بود که داشت جلوی امیرسام از مادرش بد میبیان کرد.
این اِند اِند نامردی بود.اند بی مرامی…
با همون دستهای مشت شده و صورت برافروخته و لحن خشمگین بیان کردم:
-حق نداری راجع به شانار خانم اینجوری حرف بزنی…
پرخاشگرانه نگاهم کرد و بیان کرد:
-خفه بمیر دختر پاپتی…
کف دستمو به سمتش دراز کردم و بیان کردم:
-بهشدت بدی فوزیه.تو یه زن بدذات و بدجنسی.یه زن عقده ای چطور به خودت اجازه میدی جلوی اون بد مادرش رو بگی؟ تو یه افریطه ای…
هجوم آورد سمتم که منو بزنه و هموقت داد زد:
-خفه شو دختره ی احمق…
قبل از اینکه کف دستش بهم برسه امیرسام مابینمون قرار بیان کردت و اظهار کرد:
-کف دست بردار فوزیه ….
مداخله ی امیرسام نبود دعوامون شدت میگرفت.ولی اون سرتق تر از اینها بود که گستاخی منو جبران نکنه برای همین اول یه سیلی به گوشم زد و بعدهم با اون چشمهای ترسناکش بهم زل زد و گفت:
-تو هم یه ولگرد گستاخی که بابد تربیت بشی..
هر بلایی هم که سرم میاورد من در هرصورت از شانار خانم دفاع میکردم.
به کسی مربوط نیست اون چه گذشته ای داشته….
ننجون میاضافه کرد مهربون بود و خیر.
سر به راه نبود ولی سر به جاده شد.
آقاروهم سر به مسیر کرد.شد یه زن خیر…
یه زن که سه تا از بچه هاشو به سرپرستی قبول کرده بود.یه زن که کلی به خیریه ها کمک میکنه و به آدمای محتاج….پس فوزیه چطور به خودش اجازه میداد گذشته ی اون زن رو جلوی پسرش به بدترین شکل ممکن بیانش کنه اونم با اغراق فراوان؟!
نفس نفس میزدم و باخشم نگاهش میکردم.
نگاه خصمانه ی به صورتم انداخت و گفت:
-بهتره بجای گه اضافه خوردن به فکر مادر روانیت باشی قبل اینکه فوت بشه و بره آسمون…
فقط نگاهش کردم.مهم نبود.
بزار هرچی دلش میخواد بگه.
بزار هر حرفی دلش میخواد بزنه…
نگاه آخرو بهم انداخت و بعد اب دهنشو تف کرد رو زمین و راهی شد.
دور که شد امیرسام به آرومی چرخید سمتم و بعد جویا شد:
-چیه؟ رفتی تو فاز گیس و گیس کشی ؟
زبونمو به کنج لبم زدم.مطمئن که شدم زخمی نشده سرم رو پایین انداختم و کف کف دستمو روی لپم مالیدم و بیان کردم:
-اون شروع کرد…
با غیظ نگاهم کرد و آروم آروم ولی عصبی اظهار کرد:
-تو حلق و دهن من زبون هست.لازم می مشاهده کردم خودم جوابش رو میداوم پس کاسه ی داغتر از آش نشو…
به من میبیان کرد کاسه ی داغتر از آاااش!
اون همیشه ازم متنفر بود ولی دیگه واسم اهمیت نداشت.اصلا هم نداشت.امشامگاه متوجه شدم باید یه سری چیزارو از مغزم و از قلبم بندازم بیرون ….
مثل امیرسام!
بدون ترس و واهمه به نگاههاش خیره شدم و با خشم بیان کردم:
-نو برای من اهمیت نداری.از تو دفاع نکردم از حق دفاع کردم!
از کنارش رد شدم که راه بیفتم و برم سمت اتاقم ولی پشت سرم دو سه قدمی مسیر اومد و پرسید :
-منظور فوزیه چی بود؟
ایستادم و سرم رو به آرومی برگردوندم سمتش.تو تاریکی فضا به چشمهاش خیره شدم و پرسیدم:
-از چی؟
تصمیم نداشت سگرمه هاش رو باز کنه انگار.آخه همچنان عبوس بود اما فکر کنم کم کم باید می پذیراهی شدم فیس این بشر کلا همیشگی همینطور مزخرف بوده.
آروم پرسید:
-همین حرفهایی که راجع به مادرت گفت…
تا حرف از مادرم شد یادم اومد که من دیگه ساتین تنها نیستم.من یکی هستم بعلاوه ی نویان!
و باید تقسیم میشدم.تقسیم میشدم بین خودم و اون.
دیگه لازم نبود اون چیزی بدونه وقتی تاهمین حالاش هم نمیدونست.
نفس عمیقی کشیدم و بعد جواب دادم:
-هیچی…
با لحن شتابزدهی گفت:
-هیچی که نشد جواب! اظهار کردم منظورش چی بوده!؟
از برانگیختن حس قلبسوزی کسی که ازم متنفره بیزار بودم.اگر هم الان همچی رو براش میاضافه کردن و توضیح میدادم خب قطعا قلبش واسم میسوخت.
من نمیتمایل داشتم دل اون برام بسوزه…
من از این حس بیزار بودم.
از اینکه کسی واسم دلسوزی بکنه.
لبهام رو ازهم باز کردم و اضافه کردم:
-برو باخیال راحت بخواب این روزگارها تهران دیگه بهشدت به گرمی سابق نیست…
خنکتر شده! داریم به مهر نزدیک میشیم…
پیگسر نشد. نباید هم میشد.اون پیگیر تنها کسی که بود سلدا بود و بس…فقط اون
سیگارشو انداخت رو زمین و بعد کفش پاش رو روش گذاشت و همونطور که فشارش میداد اظهار کرد:
-دیگه با فوزیه دهن به دهن نشو . اون همونطور که هست بپذیر…
اگه بداخلاق…اگه گند اخلاق…اگه زر میزنه…اگه دری وری میگه…
نفس عمیقی کشیدم و بی ربط به نصیحتهاش جویا شدم:
-میشه خیلی سیگار نکشی!؟ ریه هات آسیب میبینن
بی ربط به نصیحتهاش پرسیدم:
-میشه بسیار سیگار نکشی!؟ ریه هات آسیب میبینن…
اهمیت نداد.یعنی اگه میخواست بده که خب بسیار زود میگفت باشه بخاطر تو هم شده اینکارو نمیکنم.پاکتش رو تو جیب شلوارش جا داد و بعد هم گفت:
-از پدرم یاد گحرکت کردم.شده عادت…ترک عادت مرض است!
آرام قدم برداشت.کنج نگاههاش چین افتاد.فراموش کردم تا چنددقیقه پیش چقدر ازش بیزار بودم برای همین اظهار کردم:
-بعضی عادتها ترک نکردنشون مرض هست!
سوتی زد و بعد اظهار کرد:
-اووووه! سخن بزرگان! برو بخواب بچه…برو…
نفسم رو بیرون فرستادم و اضافه کردم:
-بچه تو قنداقه!من برای خودت میگم.سیگار یه آسیب جدی به ریه هات میرسونه.آخه اصلا مگه چندسالته که میخوای اینجوری شامگاهی یکی دو پاکت بکشی!؟
کف دستشو پشت شونه اش گذاشت.شامگاهیه کسی که دلش تیر بکشه و پشت شونه اش درد بگیره.ماساژش داد و بعد همونطور که صورتش رو از درد تو هم جمع کرده بود اظهار کرد:
-خب دیگه…برو بخواب!
زور زدم ازش متنفر بشم ولی نمیشد.واقعا نمیشد.
وقتی تَه ته دل آدم واسه یه شخص خاصی بتپه دیگه سخت میشه ازش متنفر شد.
تا حس کردم پشت شونه اش درد گرفته دلواپسش شدم.
اونقدر که دیگه نتونستم بیخیالش بشم و حتی بااینکه چرخیده بودم تا مسیر عوض کنم و برم سمت اتاقم ولی اظهار کردم:
– درد داره!؟
با دست همون قسمت رو ماساژ داد و بعد
درحالی که پشت به من سمت اتاقش که تا قبل برگشتنش ننجون چهار قفله اش کرده بود تا کسی حتی بهش نزدیک نشه،می رفت جواب داد:
-گاهی آره…عصبیم میکنه!
بازم به سمت اتاقم گام برداشتم ولی لعنت به من احمق.آره…من احمق بودم.ساده لوح بودم که اجازه میدادم یه نفر اینجوری به بازیم بگیره، اذیتم بکنه احساساتمو نسبت به خودش نامشاهده کرده بگیره اما بعد دویاره مضطربش بشم.
از ساده لوحیم بود.ساده لوحی و ساده قلبیم…
عقب گرد کردم و جویا شدم:
-از من کمکی برمیاد!؟
از حرکت ایستاد.چند ثانیه ای تو همون حالت موند وبعد سرش رو به آرومی برگردوند سمتم و سؤال کرد:
-بلدی!؟
لبهامو روهم مالیدم و بعد با گره کردن و قفل کردن انگشتهام توی هم جواب دادم:
-بلدی که نمیخواد…فقط یکم ماساژ لازم….
مردد بود.ولی بچه پررویش و عادی بودن این راهی شدارها از طرف اون همچی رو براش ساده میکرد.
کف دستشو از روی شونه اش پس کشید و بعد بیان کرد:
-بسیار خب پس بیا بریم اتاق و من و یکم ماساژم بده خانم بلدی
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن