مدت زیادی فقط بهم خیره بود.باورش نمیشد ولی قطعا اگه میدونست اون خیری که ازش حرف میزنم نه واقعا دوست صمیمی منه و نه یه خیر واقعی و بهای دادن این پول دادن تن و روح من هست حتما باورش میشد چه خبره!!!
لبهای تحلیل رفته اش اونقدری ازهم وا شدن که دندونهاش مشخص بشن.
سرش رو به آرومی تکون داد و بعد گفت:
-اظهار کردی بیام یه چیزی بگم این پیرزن قلبش خوش بشه شامگاه سر راحت رو بالش بزاره آره؟
بسیار محکم و جدی گفتم:
-نه ننه! واقعیه…
باور نکرد و بیان کرد:
-قسم بخور…
بهش حق میدادم باور نکنه برای همین قسم خوردم و بیان کردم:
-به روح بابام یه نفر بهم قول داده فقط صبر کن.صبر کن تا وکیل اون کارهارو پیش ببره!
چشمای ریز تر شد.ناباورانه جویا شد :
-ننه مرگ من راس میگی!؟ تورو به زینب کبری راس میگی…؟
لبخند زدم. روسریش رو از روی سرش کشیدم و بعد زلفای سفید و سیاه رنگش رو دست نوازش کردممرتب بشن و اظهار کردم:
-صبر کن ننجون…صبر کن..شامگاه ما هم صبح داره….
این سحر ختم میشه به صبح و طلوع خورشید.
برو بخواب…
بخواب و صبر کن…
صبر کن تا ببینیم دوست من چیکار میکنه!
سرمو بردم سمت صورتش.یه بوسه رو پیشونیش نشوندم و بعد کف دستشو گحرکت کردم و کمک کردم که کشیده بشه.
تبسم زد و بعد بیان کرد:
-خدایا بسیار بزرگ ساتو…خدابهشدت بزرگ…
کمکش کردم رو تخت دراز بکشه و بعد گفتم:
-آره ننه…خداخیلی بزرگ!بخواب…بخواب ننه…ولی چیزی به کسی نگو
-باشه ننه…نمیگم…هیشکی به هیچکس نمیگم
پنکه رو واسش روشن کردم و ملحفه رو تا روی شکمش بالا آوردم.
قدم زنان سمت دیوار کنار در رفتم. چراغ رو خاموش کردم و نگاهی بهش انداختم و بعد بسیار آروم و بی سرو صوت از اتاقش بیرون حرکت کردم.
کفشهامو پوشیدم و از سکو اومدم پایین.
از دور فوزیه و امیرسام رو دیدم که پشت به من داشتن حرف میزدن…
بدون اینکه صدای قدمهام رو بشنون به سمتشون حرکت کردم…
بدون اینکه صوتی قدمهام رو بشنون به سمتشون رفتم.
یعنی مسیرم با مسیری که اونها بودن یکی بود.
چه میخواستم چه نمیتمایل داشتم سرمسیرم به اونا میخوردم.
امیرسام یه سیگار گراهی شده بود کف دستش و هی پشت سر هم ازش کام میگراهی شد و ار فوزیه سوال میجویا شد فوزیه هم یکی یکی اون سوالهارو جواب میداد!
احساس کردممشکوکن.
اما نه…احتمالا بحث و گپ و بیان کردشون راجع به سلداست.
آخه مگه این دختر چی داره که اینقور کشته مرده اش هست!؟
خاکستر سیگارش رو تکوند و بعد اضافه کرد:
-مطمئنی!؟ شاید اشتباه میکنی …
نمتوجه شدم دارن راجع به چی حرف میزنم زیرا اونجایی صوتشون به گوشم رسید که انگار سوال و جوابها و بحثشون رسیده بود به ته صحبتها…
فوزیه سر تکون داد.نگاه من به سایه ی درشتش بود که افتاده بود تو آب حوض.
به آرومی بیان کرد:
-مطمئنم آقا.
رفیق صمیمی سلداس…سر چهارراه ها وایمیسه نرخ میده سوار میشه…
کرم درونم بیدار شد.
با کنجکاویم نتونستم در بیفتم.یعنی افتادم اما اون برنده شد.بی سرو صوت گام هارو برمیداشتم که آوای قدم هام به گوششون نرسه.
حتی جوری جاده میحرکت کردم که لفتش بوم و نزارم مسیر کوتاه بشه.
امیرسام یه پک به سیگارش زد و بعد اظهار کرد:
-فردا باهم میریم…
دیدهم حرکت کرد سمت نیمرخ بی روح فوزیه.
شق و رق ایستاد و جواب داد:
-گاهی هست گاهی نیست آقا…شانس بیاریم فردا باشه!
امیرسام کلافه بود.کلافه اما بیشتر دلواپس…
در اون حد که حتی وقتی قدم رو رفت هم بااینکه آدم خیلی تیزی بود اما نگاهش نیفتاد به من.
بخاکستر سیگارش رو تکوند و بعد پرسید:
-نکنه شامگاهیه به رفیقش باشه.یه چیزایی قبلا گوش دادم…
فوزیه فوزیه فوزیه….
مغزم داره میترکه!
پس کم کم داشت حالیش میشد حرفهایی که من از همون اول راجع به سلدا زدم پر بیراه نبودن.
حالا هم نگران این بود که مبادا شغل شریف سلدا خانمش مثل دوست صمیمیش تن فروشی باشه.
فوزیه کاملا خونسرد و آروم اظهار کرد:
-نگران نباش آقا…حتی اگه اینجوری هم باشه درستش میکنیم…
امیر سام تا اینو گوش داد کف دست از پک زدن از سیگارش کشید و مکث کرد.خیره شد به فوزیه…
امیر سام تا اینو گوش داد کف دست از پک زدن از سیگارش کشید و مکث کرد.خیره شد به فوزیه…
کف دستشو پایین آورد و جویا شد:
-چی میگی فوزیه؟
فوزیه آرام و آروم مثل همیشگی در کمال خونسردی ولی با لحن و آوایی که انگار یه نفرت کهنه و قدیمش تو رگه هاش باشه جواب داد:
-اونی که تلخه حقیقته…آره آقازاده.یه حقیقتهایی هستن که تلخن…اون چیزی هم که شما ترسش رو داری شاید واقعی باشه ولی ما درستش میکنیم…
از لبهای خوش فرم امیرسام یه صوتی آروم و خفیف و بم بیرون اومد:
-چه جوری!؟
فوزیه مخوفانه و بانفرت جواب داد:
-همونطور که پدرتون مادرتون رو سر به راه کرد.با حبس کردنش…با شکنجه دادنش…با تنییه کردنش…
چه خزعبلاتی که این زن نمیگفت.نمیدونم چه جوری داشت به خودش این اجازه رو میداد که اون چرندیات رو راجع به شانار خانم به زبون بیاره اون هم مقابل نگاههای پسرش!
امیرسام کف دستش رو پایین گراهی شد و اظهار کرد:
-چی میگی …؟
فوزیه در عین بدجنسی کامل اضافه کرد:
-مادرت باهمه بود…به پدرت خیانت کرد اون هم تو خونه ی خودش…
اون دزدی میکرد.
تیغ میزد مردهارو…تن فروش بود ولی آقا سربه راهش کرد.
درستش کرد…تو هم سلدارو درستش کن.آدمش کن آقازاده!
امیرسام به سمتش راهی شد و با غیظ و لحن ترسناکی گفت:
-فوزیهههاا….حواست هست چی داری میگی!؟
نوحشت کرد.حتی عقب هم نحرکت کرد.
همونجوری شق و رق ایستاد واضافه کرد:
-بیان کردم که آقا…حقیقت تلخ!
نتونستم تحمل کنم و دیگه کف دست از آسته جاده حرکت کردن برداشتم و دویدم سمتش و با صوتی بلند بیان کردم:
-دروغگوووو…دروغگوووو
هردو بهشدت تند سرشون رو به سمتم برگردوندن و بهم خیره شدن.
نمیتونستم سکوت کنم.
نمیتونستم اونجا بمونم و اجازه بدم فوزیه همچین مزخرفاتی رو راجع به زنی بزنه که بارها برای من هدیه فرستاده…
راجع به زنی که ننجون همیشه ازش به نیکی یاد میکنه!
فوزیه سگرمه هاش رو زد توهم و بیان کرد:
-دختره ی فضوووول!
دستهامو مشت کردم وگفتم:
-اکه من فضولم تو یه دروغگویی…یه آدم نمک نشناس…چطور میتونی راجع به یه آدم شریف همچین چرندیاتی به زبون بیاری؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن