مدت زیادی فقط بهم خیره بود.باورش نمیشد اما قطعا اگه میدونست اون خیری که ازش حرف میزنم نه واقعا دوست صمیمی منه و نه یه خیر واقعی و بهای دادن این پول دادن تن و روح من هست حتما باورش میشد چه خبره!!!
لبهای تحلیل راهی شده اش اونقدری ازهم وا شدن که دندونهاش مشخص بشن.
سرش رو به آرومی تکون داد و بعد بیان کرد:
-اضافه کردی بیام یه چیزی بگم این پیرزن قلبش خوش بشه شب سر راحت رو بالش بزاره آره؟
بهشدت محکم و جدی اضافه کردم:
-نه ننه! واقعیه…
باور نکرد و بیان کرد:
-قسم بخور…
بهش حق میدادم باور نکنه برای همین قسم خوردم و گفتم:
-به روح بابام یه نفر بهم قول داده فقط صبر کن.صبر کن تا وکیل اون کارهارو پیش ببره!
نگاهای ریز تر شد.ناباورانه جویا شد :
-ننه مرگ من راس میگی!؟ تورو به زینب کبری راس میگی…؟
تبسم زدم. روسریش رو از روی سرش کشیدم و بعد زلفای سفید و سیاه رنگش رو دست نوازش کردممرتب بشن و گفتم:
-صبر کن ننجون…صبر کن..شب ما هم صبح داره….
این سحر ختم میشه به صبح و طلوع خورشید.
برو بخواب…
بخواب و صبر کن…
صبر کن تا ببینیم دوست من چیکار میکنه!
سرمو بردم سمت صورتش.یه بوسه رو پیشونیش نشوندم و بعد دستشو گراهی شدم و کمک کردم که بلند بشه.
لبخند زد و بعد اظهار کرد:
-خدایا بسیار بزرگ ساتو…خدابهشدت بزرگ…
کمکش کردم رو تخت دراز بکشه و بعد اظهار کردم:
-آره ننه…خداخیلی بزرگ!بخواب…بخواب ننه…ولی چیزی به کسی نگو
-باشه ننه…نمیگم…هیشکی به هیچکس نمیگم
پنکه رو واسش روشن کردم و ملحفه رو تا روی شکمش بالا آوردم.
قدم زنان سمت دیوار کنار در راهی شدم. چراغ رو خاموش کردم و نگاهی بهش انداختم و بعد بهشدت آروم و بی سرو صدا از اتاقش بیرون رفتم.
کفشهامو پوشیدم و از سکو اومدم پایین.
از دور فوزیه و امیرسام رو مشاهده کردم که پشت به من داشتن حرف میزدن…
بدون اینکه صدای قدمهام رو بشنون به سمتشون راهی شدم…
بدون اینکه صدای قدمهام رو بشنون به سمتشون رفتم.
یعنی مسیرم با مسیری که اونها بودن یکی بود.
چه میمیل داشتم چه نمیتمایل داشتم سرمسیرم به اونا میخوردم.
امیرسام یه سیگار گراهی شده بود کف دستش و هی پشت سر هم ازش کام میگرفت و ار فوزیه سوال میپرسید فوزیه هم یکی یکی اون سوالهارو جواب میداد!
احساس کردممشکوکن.
اما نه…احتمالا بحث و گپ و اظهار کردشون راجع به سلداست.
آخه مگه این دختر چی داره که اینقور کشته مرده اش هست!؟
خاکستر سیگارش رو تکوند و بعد گفت:
-مطمئنی!؟ شاید اشتباه میکنی …
نفهمیدم دارن راجع به چی حرف میزنم چون اونجایی صداشون به گوشم رسید که انگار سوال و جوابها و بحثشون رسیده بود به ته صحبتها…
فوزیه سر تکون داد.دیده من به سایه ی درشتش بود که افتاده بود تو آب حوض.
به آرومی اظهار کرد:
-مطمئنم آقا.
رفیق صمیمی سلداس…سر چهارجاده ها وایمیسه نرخ میده سوار میشه…
کرم درونم بیدار شد.
با کنجکاویم نتونستم در بیفتم.یعنی افتادم اما اون برنده شد.بی سرو آوا گام هارو برمیداشتم که صدای قدم هام به گوششون نرسه.
حتی جوری مسیر میرفتم که لفتش بوم و نزارم مسیر کوتاه بشه.
امیرسام یه پک به سیگارش زد و بعد اظهار کرد:
-فردا باهم میریم…
دیدهم راهی شد سمت نیمرخ بی روح فوزیه.
شق و رق ایستاد و جواب داد:
-گاهی هست گاهی نیست آقا…شانس بیاریم فردا باشه!
امیرسام کلافه بود.کلافه ولی بیشتر دلواپس…
در اون حد که حتی وقتی قدم رو راهی شد هم بااینکه آدم بهشدت تیزی بود ولی چشمش نیفتاد به من.
بخاکستر سیگارش رو تکوند و بعد جویا شد:
-نکنه شامگاهیه به رفیقش باشه.یه چیزایی قبلا متوجه شدم…
فوزیه فوزیه فوزیه….
مغزم داره میترکه!
پس کم کم داشت حالیش میشد حرفهایی که من از همون اول راجع به سلدا زدم پر بیراه نبودن.
حالا هم نگران این بود که مبادا شغل شریف سلدا خانمش مثل دوست صمیمیش تن فروشی باشه.
فوزیه کاملا خونسرد و آروم اظهار کرد:
-مضطرب نباش آقا…حتی اگه اینجوری هم باشه درستش میکنیم…
امیر سام تا اینو شنید کف دست از پک زدن از سیگارش کشید و مکث کرد.خیره شد به فوزیه…
امیر سام تا اینو گوش داد کف دست از پک زدن از سیگارش کشید و مکث کرد.خیره شد به فوزیه…
کف دستشو پایین آورد و پرسید:
-چی میگی فوزیه؟
فوزیه بهآرامی و آروم مثل همواره در کمال خونسردی ولی با لحن و آوایی که انگار یه نفرت کهنه و قدیمش تو رگه هاش باشه جواب داد:
-اونی که تلخه حقیقته…آره آقازاده.یه حقیقتهایی هستن که تلخن…اون چیزی هم که شما ترسش رو داری شاید واقعی باشه اما ما درستش میکنیم…
از لبهای خوش فرم امیرسام یه صوتی آروم و خفیف و بم بیرون اومد:
-چه جوری!؟
فوزیه مخوفانه و بانفرت جواب داد:
-همونطور که پدرتون مادرتون رو سر به راه کرد.با حبس کردنش…با شکنجه دادنش…با تنییه کردنش…
چه خزعبلاتی که این زن نمیاظهار کرد.نمیدونم چه جوری داشت به خودش این اجازه رو میداد که اون چرندیات رو راجع به شانار خانم به زبون بیاره اون هم مقابل دیدههای پسرش!
امیرسام کف دستش رو پایین گحرکت کرد و اضافه کرد:
-چی میگی …؟
فوزیه در عین بدجنسی کامل بیان کرد:
-مادرت باهمه بود…به پدرت خیانت کرد اون هم تو خونه ی خودش…
اون دزدی میکرد.
تیغ میزد مردهارو…تن فروش بود اما آقا سربه راهش کرد.
درستش کرد…تو هم سلدارو درستش کن.آدمش کن آقازاده!
امیرسام به سمتش رفت و با غیظ و لحن ترسناکی اضافه کرد:
-فوزیهههاا….حواست هست چی داری میگی!؟
نوحشت کرد.حتی عقب هم نرفت.
همونجوری شق و رق توقف کرد وگفت:
-اظهار کردم که آقا…حقیقت تلخ!
نتونستم تحمل کنم و دیگه کف دست از آسته راه رفتن برداشتم و دویدم سمتش و با آوای قد بلند اضافه کردم:
-دروغگوووو…دروغگوووو
هردو خیلی تند سرشون رو به سمتم برگردوندن و بهم خیره شدن.
نمیتونستم خاموشی کنم.
نمیتونستم اونجا بمونم و اجازه بدم فوزیه همچین مزخرفاتی رو راجع به زنی بزنه که بارها برای من هدیه فرستاده…
راجع به زنی که ننجون همواره ازش به نیکی یاد میکنه!
فوزیه سگرمه هاش رو زد توهم و بیان کرد:
-دختره ی فضوووول!
دستهامو مشت کردم وگفتم:
-اکه من فضولم تو یه دروغگویی…یه آدم نمک نشناس…چطور میتونی راجع به یه آدم شریف همچین چرندیاتی به زبون بیاری؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن