رفت سمت در خونه ی مظفر و نگاه پر هراس من بدرقه اش کرد.
زنگ در رو دو سه بار فشرد و منتظر موند تا جواب بدن و همزمانسرشو به سمت منی که پشت درخت پناه گراهی شده بودم برگردوند.
با صدای کشیدهی گفتم:
-هنوزم دیر نشده بیا برگردیم!
اخم کرد و بیان کرد:
-میام براتاااا…
آوای زن مظفر از پشت اف اف تا اونجایی که منم توقف کرده بود رسید:
” بله.چیه مگه سر آوردی؟چخبرته با کی کار دادی”
سامی جلو حرکت کرد و گفت:
“با مظفر کار دارم”
“چیکارش داری؟”
“به بدهی سنگین بهش داشتم اومدم پرداختش کنم.بگو بیاد دم در”
کف دستمو رو دلم گذاشتم.اونقدر تند تند خودشو به سینه ام می کوبید که هر آن حس میکردم قراره بپره بیرون و بیفته جلوی پاهام.
چنددقیقه بعد از باز شد و مظفر اومد بیرون.
دیدهامو بستم و زمزمه کردم:
“خدایا خودت ختم به خیرش کن”
چنددقیقه بعد مظفر لنگه ی درو رها کرد و اومد بیرون و گفت:
-فرمایش !؟
سامی که یه سرو یه گردن از اون بلند تر بود پرسبد:
-پس مظفرتویی!؟
-خودمم آقا کی باشه!؟
سامی دستاشو مشت کرد و جواب داد:
-همونی که اومده حالتو جا بیاره تا یاد بگیری و بدونی و شیرفهم بشی اونی که راه به جاده کتکش میزنی منو داره … از این بعد کف دستت روش بلند بشه به این حال و روزگار میفتی…
جمله اش که تموم شد افتاد به جون مظفر.مشتهای سنگین و جانانه اش چنان به سرو روی مظفر فرود میومدن که با هر ضربه آه از نهادش بلند میشد.
افتاد روی زمین…و چه سقوط زیبای بود .ترس و دلهره از وجودم پر کشید و جاشو به غرور و افتخار داد .
ضربه ها و مشت و لگدهای سامی یکی پس از دیگری به سرو رو و بدن مظفر فرود میومدن و اون جز ناله کردن کار دیگه ای بلد نبود…
اونقدر کتکش زد که بخاطر خون پخش شده روی صورتش شاید فقط برق چشماش مشخص بود و این بخاطر شکستگی سرش بود.
حسابی که کتکش زد پاشو رو سینه اش گذاشت و بیان کرد:
-دفعه بعد دست روش قد بلند کنی روزگارگارتو سیاه مبکنم…
مظفر با آوای تحلیل حرکت کرده ای اضافه کرد:
-میکشمتون…جفتتونو میکشم…
سامی پوزخندی زد و بیان کرد:
-علی الحساب اگه جون داری یه ناله ای بکن باخبر بشن اینجا افتادی قبل اینکه جونت دراد ببرنت بیمارستانی جایی…هه!
نشست پشت فرمون موتور و با برداشتن کلاه کاسکت اضافه کرد:
-بدو بیا سوارشو!
از پشت درخت بیرون اومدم و بدو بدو راهی شدم سمت موتور. کلاه کاسکت رو گرفتم و بعد پشتش جای گرفتم و درحالی که نگاهم پی مظفری که آش و لاش روی زمین افتاده بود ،دستامو دور تنش حلقه کردم.
صوتی سرعت زیاد تایرهای موتورش روی زمین، خاموشی کوچه رو شکست.
درحالی که سامی رو سفت و محکم نگه داشته بودم سرمو برگردوندم و نگاهی به عقب سر انداختم.
زن و پسرای مظفر اومده بودن بیرون و داد و هوار مسیر مینداختن و برای کسی که نمیشناختن خط و نشون میکشیدن…
ترس سراسر وجودمو فرا گرفته بود.تپش قلب گحرکت کرده بودم و مطمئن بودم این شر به این زودیااا ختم به خیر نمیشه…
احساس خفگی بهم دست داد.
کلاه کاسکت رو از روی سرم برداشتم برداشتم تا اون باد خنک صورتمو آروم بکنه….
چند نفس عمیق کشیدم و پلکهامو بستم.
یه کم سرشو به سمتم برگردوند و پرسید:
-حالت همچین جاااا اومد !؟
آره شاد بودم اما بیشتراز اینکه خرسند باشم ترس داشتم.برهی همین پرسیدم:
-صورتش بسیار خونی بود…یع وقت نمیره!؟
خاطر جمع بیان کرد:
-نترس..اونی که من مشاهده کردم صدتا جون داره
-اما صورتش پر از خون بود!
تبسمی به سبک خودش زد. از اون لبخندهای معنی دار و بعد اضافه کرد:
-اون خون نبود… اون نوازش من بود!
حالم بد بود.چون برای اوننگران بودم.چونمیهراسیدم مظفر بخواد کارشو تلافی بکنه.
زدم رو شونه اش و اظهار کردم:
-سامی؟
به خاطر سرعت زیاد مجبور بود با آوای بلند حرف بزنه برای همیناضافه کرد:
-چیه!؟
-میشه نگه داری…؟حالم خوب نیست!
اشک تو چشمهام حلقه زده بود.این اشک از شادی بود و مسخره بود اگه بگم من در آن واحد دوتا حس نگرانی و مسروری رو هممدت باهم داشتم احساسش میکردم.
سرشو برگردوند سمتم و سؤال کرد:
-چیه چیشدی!؟
-حالم خوب نیست!
کم کم سرعت موتور رو کم کرد و بالاخره یه جا لب جاده نگهش داشت.پیاده شدم و اونور جاده که سر سبز بود قرار گرفتم.
با یه بطری آب معدنی اومد سمتم و سؤال کرد:
-چیه؟ گرخیدی!؟ تو که حالت بدتر از مظفر شده..
بطری آب معدنی رو ازش گحرکت کردم و بعد دیدهامو بستم و همه رو روی صورتم خالی کردم….حالا کم کم داشتم حس میکردم حالم داره جا میاد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن