ساعت طرف های یازده شامگاه شده بود و محمد کلافه!
بی طاقت پایش را بر زمین می کوبید!
با آوای پدرش سر بلند کرد و خیره ی او شد:
-بله بابا جان!
-محمد، من امشامگاه حاج رضا رو این جا دعوت کردم به یک منظور!
جمع در خاموشی رفته بود! نکند باز نقشه ای دارند؟
-حمع شدیم دور هم برای امر خیر، چند وقتی بود که دنیا خانم از آلمان برگشته و من متوجه شدمش!
مهرش به دلم نشست، اظهار کردم شامگاه دعوتشون کنم ، توهم دختر گلمون و ببینی و مثل من مهرش به دلت بشینه!
کیش و مات!
این حرف ها یعنی مهر اتمام! پدرش در تله ی بزرگ اورا آنداخته بود.
به من من کردن افتاده بود، سرش را چرخاند و خیره ی دیدهان امیر شد،مه با حرکات کف دست بر گردنش نشان میداد کارش تمام است!
-والا ما هر چی از کملات و جذابیی دنیا خانم بگیم کم گفتیم!
سرش را بالا می آورد و خیره ی نگاهان وحشی جهان می شود.
-مهر که بعداً به قلب میشینه! باید ببینیم خدا چی میخواد.
حاج رضا با خوش رویی به محمد اضافه کرد:
-علف که به دهن بزی شیرین بیاد ، دیگه تا تهش شیرینه!
دهنمون و برای این شیرینی شامگاه، شیرین کنیم؟!
دیگر کیش و مات نبود! آخر آخر تمام بدبختی ها ، یعنی همین جا بود!
نمی داند کجا بود، که از دهانش پرید:
-من حرفی ندارم ، جهان خانم هر چی نظر بده همونه!
یک لحظه آوای کِل زدن زن عمو و مادرش به هممسیر منیره خانم، از خواب و خیال اورا بیرون کشیدند!
تمام شد، در چند دقیقه!
-یه نشون دست عروس قشنگم کنم! ماشالا ماشالا نگاه نخوری دخترم!
نشان؟ نشان چی؟ نه حرفی، نه شرایطی!
همین؟
تمام شد؟ یعنی الان نامزد شدند به راحتی؟؟
دهان باز کرد به اعتراض که مادرش اضافه کرد:
-محمد، مادر با جهان برین تو اتاق پایینی حرفاتون رو بزنید!
حرف امیر درست بود، برایش تمایل داشتگار آورده بودند! تصمیم گیرنده او بود، یا دنیا؟
به سختی از جای بلند شد و قدم به سمت مبلِ تکنفره ی جهان بر داشت!
-بفرمایید جادهنماییتون کنم!
با کف دست به اتاق کنار آشپزمنزل اشاره کرد. جهان، با عشوه ای بسیار، از روی صنقلبی کشیده شد و به سمت اتاق حرکت کرد!
محمد ، به قصد احترام قدمی تند تر بر داشت و در اتاق را برایش باز کرد.
دنیا به داخل حرکت کرد، لحظه آخر محمد، چشمانش باز خیره ی دیدهان ملورین در آشپزمنزل شد.
صبر را جایز ندانست و به داخل اتاق راهی شد.
جهان بر روی تخت تک نفره جای گرفته بود و به در و دیوار چشم دوخت.
به سمتش حرکت کرد و بر روی صندلی میز تحریر نشست و خیره ی او شد و لب زد:
-خب، برامون بریدن و دوختن! شما حرفی ، شرطی ، سخنی، چیزی ندارین؟
جهان تبسمی روی لبهایش نشاند و دستی نوازشگرانه به پایی که روی دیگری انداخته بود کشید.
-والا خودمم یه خورده شاک شدم.
محمد پوزخندی روی لبهایش نشست طوری با لهجه بعضی از کلمات را ادا میکرد که انگار بچه ناف اروپا بود، شوک را شاک تلفظ کردن نوبر بود.
-ببخشید من حرفی زدم شما پوزخند میزنی؟
محمد به رسم ادب لب و لوچهاش را جمع کرد و بیتفاوت شانهای بالا انداخت.
-پوزخند؟ من؟ نه اصلا همچین کاری نکردم، شما میفرمودید.
جهان بار دیگر نگاههایش را دور تا دور اتاق گرداند بلکه چیزی نظرش را جلب کند ولی هیچ چیزی آنقدر در این اتاق خاص نبود، خود محمد هم اگر جوان رعنا و قشنگرویی نبود که قلب گِرواش گذاشته بود ابداً نگاهش نمیکرد بس که عقاید مزخرفی داشت.
حتی لحظهای سرش را بالا نمیآورد تا به چهرهاش نگاهی بیندازد، این بار او بود که پوزخندی زد و اضافه کرد:
-آم من حرفی ندارم بهتر شما بزنید.
محمد که دلبسته شد از این همه عشوه بالا بیاورد به زور پرسید.
-انتظارات شما از شوهرتون چیه؟
جهان که انگار تمام هَم و غمش ازدواج با محمد بود شانهاش بالا انداخت و گفت:
-والا خیلی انتظار ندارم، صوتقتش بیشتر برام مهمه. شما چطور؟
محمد گردنش را کمی به راست و چپ چرخاند و صدای استخوونهایش را در آورد، بدجور کلافه بود بنابراین با حرفی که زده بود رسم مهماننوازی را فراموش کرد و بیان کرد:
-بسیار خب حالا که اینطوره من از خودم بگم بیشتر باهام آشنا بشید. اولا که من شامگاهها دیر به دیر میرم خونه حتی خونه خودم چه برسه به اینجا! شده گاها چند شبی هم خونه نحرکت کردم. بسیار وقتها پیش اومده با دوست و رفیق یهو بی برنامه مجردی حرکت کردیم سفر، اضافه کردید آواقت دیگه؟ هیچی بهتر از آواقت نیست راست میگید. من اخلاق درست درمونی هم ندارم یهو پاچه طرفو جوری میگیرم که مثل سگ پشیمون بشه از اینکه چرا اصلا باهام آشناییت داره.
لبش را با زبانش تَر کرد و ادامه داد:
-توی زیستنم اولویتم اول خانوادمه، بعد رفیقهام. شده تمام داراییمو به یکی از دوستام دادم و خودم شامگاه سر گرسنه گذاشتم رو زمین، خونهامم با دوستام مجردی مهمونی میگیرم و از اونجا که کنسول بازی دارم تا صبح باهم دیگه فوتبال میزنیم.
سرش را کمی بالا آورد و به جای دنیا به پشت سرش خیره شد و اضافه کرد:
-البته ببخشید که انقدر رکم، اما هیچی مثل آواقت ارزش نداره.
دنیا که انگار بدجوری در بهت فرو رفته بود تبسم تصنعی برای خالی نبودن عریضه زد، فکرش را نمیکرد محمد اینگونه آدمی باشد به راستی که نباید انسانها را از ظاهرشان قضاوت کرد.
محمد بار دیگر سر به زیر شد در قلبش قهقهای زد، بدجور دختر را آچمز کرده بود. هیچ دختری با همچین ویژگیهایی که از خودش اظهار کرده بود، خودش را بدبخت نمیکرد و بلافاصله جواب رد میداد، با کف دستهایش بازی میکرد و گذاشت جهان خوب با حرفهایش بسوزد تا بلکه از این ازدواج کذایی کف دست بردارد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن