جهان انگشت بر دهان گحرکت کرد و به حرفهای محمد اندیشید، جنبه مثبتش این بود که لا به لای حرفهایش حرفی از دخترهای دیگر نبود.
از اخلاقش بیان کرده بود؟ میتوانست با ناز و عشوههای خدادادیش او را رام خودش کند، دیگر از چه حرف زده بود؟ بریز و بپاش با دوستانش؟
آن هم که مشکلی نداشت یکی دوباری گریه و زاری برای حاج مسلم و حاج رضا میکرد محمد را طوری ادب میکردند که به کانون گرم خانوادهاش برسد.
تمام شد! دیگر هیچ مشکلی با این موضوعاتی که محمد نام برده بود نداشت. بیخیال انگشتی که زیر دندان پدرش را در آورده بود شد و با تبسم صاف قرار گرفت و گلویی صاف کرد.
-چقدر خوبه که انقدر صادقانه صحبت کرمشاهده کرد، من با این موضوعاتی که شما عنوان کرمتوجه شد مشکلی ندارم، یعنی والا من که هیچ ایرادی تو کار نمشاهده کردم. اتفاقا چقدر خوبه که شما انقدر به اطرافیانتون اهمیت میمشاهده کرد.
محمد با بهت به سرعت سرش را بالا آورد و خیره بدون هیچ پلک زدنی خیره جهان شد، این دختر به ظاهر یک تختهاش کم بود وگرنه هیچ عقل سلیمی با همچین مردی وارد حیات زناشویی نمیشد.
مغزش بدجور ارور میداد هر چقدر فکر میکرد چه بگویید، هیچ در خاطرش نبود. فقط گهگداری دهانش مثل ماهی باز و بسته میشد ولی آوایی از بین لبهایش خارج نمیشد.
دنیا خندهای سر داد و از جایش بلند شد.
-مثل اینکه شما حرفی ندارید دیگه!
محمد که حسابی گیج و گنگ شده بود مثل رباتی از جای برتمایل داشت و هممسیر دنیا از اتاق بیرون رفت، دیگران که مشغول صحبت بودند با دیدنشان سکوت کردند و چشمبهراه ماندند.
دنیا تمایل داشت حرفی بزند که محمد دوباره به خودش مسلط شد و زودتر از او اضافه کرد:
-ما حرفهامون رو زدیم منتهی زمان میخوایم واس آشنایی بیشتر.
اینبار دنیا بود که متحیر به محمد خیره شد، کی همچین حرفی را زده بودند؟ این هم از خصلت دیگر محمد که نااضافه کرده برایش رو شده بود، دروغگو!
مثل خودش باقی حضار هم مات حرفی که محمد زده بود، شدند. آوایی از کسی در نمیرسید.
محمد دومرتبه نگاهش به ملورین افتاد که دنیا از کنارش رد شد، دنیایی که در عالم خودش سیر میکرد و برای دروغگو بودن محمد هم دنبال جواب میگشت که چطور آدمش کند.
بدجور با حرفی که محمد زده بود به پَرش خورده بود، نمیتوانست حتی اعتراضی هم بکند چراکه مصادف میشد با هَول بودنش.
ترجیح داد میدان را برای محمد فعلا خالی کند، نوبت او هم بعد از ازدواج میرسید که بتازوند.
شام در خاموشیی که حکم فرما بود در حال سرو شدن بود، پدر محمد ابروهایش را در هم کرده بود و هر از چندگاهی با متوجه شدن پسرش گره ابروهایش را کورتر هم میکرد.
گذاشته بود بعد از راهی شدن مهمانهایش با محمد صحبت کند، آنها آماده برگزاری مراسمات بودند و پسرش اینگونه برای همه ناز میکرد و طاقچه بالا میگذاشت.
شام که سرو شد وضعیت همانطور ادامه داشت که حاج رضا مصلحت را در این مشاهده کرد تا به این مهمونی کذایی پایان دهد، بنابراین از جایش برخواست و به همسر و فرزندش اشارهای زد.
پدر محمد به سرعت از جایش برمیل داشت و به زور تبسمی به لبهایش نشاند.
-کجا حاج رضا؟ تازه سر شامگاه جوونهاست که!
حاج رضا لبخندی به روی دوستش زد و به ساعت مچی کف دستش اشاره کرد.
-نه حاجی جان دیر وقته، فردا هم ما کلی کار داریم هم شما. بمونه برای یه شامگاه دیگه.
حاج مسلم مصلحت متوجه شد دیگر این مسئله را کِش ندهد، بنابراین تبسمی به روی دوستش زد و کف دستش رو جلو برد.
-ما که دیگه باهم تعارفی نداریم مومن، پس شامگاهت خوش مرد.
حاج رضا به عیال و دخترش اشارهای کرد که از جایش قد بلند شدند و بعد از خداحافظی طولانیاشان بالاخره شَرشان را کم کردند.
محمد نگاهی به ملورین انداخت که با صبر و حوصله در حال جمع آوری بشقابهای میوه بود.
محمد بدجوری کلافه شده بود و محکم پاهایش را تکان میداد با حس چیزی نگاههایش بدجوری درشت شد و نگاهی به شلوارش انداخت.
باورش نمیشد ،برای حفظ آبرو هم که شده کوسن را از پشت سرش برداشت و روی پاهایش قرار داد.
سعی کرد تمرکزش را به چیز دیگری معطوف کند، امیر کنارش جای گرفت و خیاری را خِرچ خِرچکنان شروع به جویدن کرد، محمد که از این آوا متنفر بود زیر لب شروع کرد به ناسزا اضافه کردن.
-زهرمار، درست بخور اون خیارو.
-دوست دارم اینطوری بخورم.
امیر خیار را جوییده، نجویده قورت داد و به محمد نگاهی انداخت.
-چقدر بیتربیتی تو! حالا چرا کوسن گذاشتی روش.
شروع کرد به ریز ریز خندیدن که از محمد “مرگ”ی شنید.
-خیلی تابلویی، این جهانعه اونقدر مالی نبود که اینطوری میکنی با خودت.
محمد نگاهی به پدر و مادرش کرد که به داخل منزل برگششتابزده، در همان حال به امیر بیان کرد:
-خفه شو.
پدرش با اخم نگاهش کرد و در حالی که سرجایش میجای گرفت، او را مخاطب حرفهایش قرار داد.
-خوب مارو سنگ رو یخ کردیا پسر.
نرگس خاتون کنار همسرش قرار گرفت و با غم نگاه پسرش انداخت و بیان کرد:
-ازت انتظار نداشتم محمد.
محمد که دیگر بدجور صبرش تمام شده بود گفت:
-انتظار چیو نداشتید. زمونه برعکس شده حاجی؟ جدیدا واسه دخترشون میرن میل داشتگاری یه پسر؟
دستش را روی کوسن گذاشت و زیرا چیزی را حس نکرد، به پشت برگشت و سرجایش گذاشت.
-اصلا من میگم دَم شما گرم که انقدر روشنفکری، مشکلی هم ندارم یه دختر ازم خواستگاری کنه. اصلا بحث این حرفها نیستش، مشکل من اینه مگه زمون قدیم زیستن میکنم ندیده و نشناخته زن بگیرم. حاجی دوره زمونه عوض شده بدرک کرد اینو، قرار نیستش شامگاه عروسی تازه روی زنم رو ببینم. الانه دختر و پسر چند سال میرن یه گوشه باهم صحبت میکنن. سنگهاشونو باهم وا میکنن ببینن میتونن باهمدیگه سازش کنن یا نه، که اگر شد به خانوادههاشون بگن، نشد هم هر کی میره سی خودش.
حالا دیگر این بحث را باز نکرد که فقط صحبت نمیکنند بلکه حتی باهم رابطه جنسی هم برقرار میکنند تا بفهمند واقعا بهم میآیند یا نه، نه که روش نشود بگوید میدانست حاجی این حرف را میمتوجه شد دیگر قشقرقی به پا میکرد آن سرش ناپیدا!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن