رمان ماه مه آلود از پونه سعیدی یک رمان در ژانرهای رمان خانوادگی|رمان عاشقانه|رمان علمی – تخیلی|رمان فانتزی|رمان ماجراجویی|رمان معمایی می باشد که سال ۱۳۹۵ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.
مقداری از متن رمان:
بیایید نگاهی بندازیم به شروع رمان ماه مه آلود اثر پونه سعیدی :
آوای موتور اتوبوس داشت دیوونه ام می کرد. دیشامگاه بخاطر امتحان فقط دو ساعت خوابیدم. صبحانه نخورده بودم و ۳ ساعت سر جلسه فسفر سوزوندم . دیگه واقعا کم آوردم. ولی این آخرین امتحان بود. ترم چهار هم تموم شد و دو سال تا زندگی مستقل من مونده فقط… تنها چیزی که سر پام نگهم میداره همینه…
سرمو گرفتم تو دستمو شقیقه هامو دست کشیدم. زیر لب اظهار کردم ” پس کی میرسیم ”
رویا کف دست گذاشت پشتمو اضافه کرد ” سردرد؟”
“اوهوم”
“خنگی دیگه به خودت فشار میاری . ”
مجبور بودم. زندگی من با همه فرق داره. وقتی خانواده و پشتوانه ای نداری مجبوری … زیر لب اظهار کردم “مجبورم رویا. اول نباشم بورس تحصیلیم رو میگیرن ”
” میگم خنگی نگو نه. دنیارو میتونی داشته باشی ولی بورس رو چسبیدی”
میدونستم منظور رویا پیشنهاد ازدواج سهرابه . برای یه دختر پرورشگاهی مثل من که همیشگی تنهایی و بی پاما بزرگترین مشکل زیستنم بوده، پیشنهاد ازدواج سهراب مثل یه در به سمت بهشته. ولی من اینو نمیخوام. زیر لب بیان کردم
“رویا سهراب از رو ترحم منو میخواد”
“ترحم ؟ مها تو واقعا کم داری . یه نگاه تو آینه بنداز . کیه تو رو نخواد ؟ میدونم الان میگی همه چی ظاهر نیست . ولی سهرابم ازت شناخت داره . کی بهتر از تو آخه ؟ مهربون ، پر تلاش ، صادق ، از همه مهم تر انقدر خودساخته ! ”
حالم از این بحث بهم میخورد از دو هفته پیش که سهراب پیشنهاد داد رویا منو کچل کرده بودو ول نمیکنه. کف دستامو چشم دوختمو اضافه کردم
“نمیدونم . رویا به خدا من حسی بهش ندارم…”
پرید وسط حرفمو گفت
” حالا اونو بیخیال. با من میای ؟”
وای نه…کاش برگرده سر بحث سهراب. این قضیه تعطیلات تابستون شده بلای جونم. سه ماهه مخ منو خورده و هیچ رقمه بیخیال نشده . تو دانشگاه تنها کسی که میدونه من از کجا اومدم رویاست. با محبت ترین و پر انرژی ترین آدمیه که تا حالا دیدم.
از وقتی درک کرد سه ماه تابستون رو باید تنها تو خوابگاه بمونم همه تلاشش رو کرده تا راضیم کنه تابستون برم خونه اونا. واقعا با فکر کردن به اینکه سه ماه تو یه خانواده حیات کنم شامگاه ها از ذوق خوابم نمیبره.
انقدر از خونه و جنگل اطراف و طبیعت لاویج صحبت کرده که هر شب خوابش رو میبینم. ولی از وقتی مکالمه رویا و برادرش رو پشت تلفن شنیدم مردد شدم.
پدر مادر رویا فوت شدن و با چهارتا داداش بزرگترش اونجا زندگی میکنن. یه ویلا بزرگ وسط جنگل، البته عملا فقط رویا اونجا زیستن میکنه و میگه کل تابستون تنهاست چون برادر هاش سر کار هستن!
نمیدونم شغل بردارهای رویا چیه اما رویا هیچوقت تو این دوسال مشکل مالی نداشته و همیشه در حال خرید بوده! داداش بزرگ رویا پشت تلفن از پیشنهاد رفتن من استقبال نکرد. هر چند سه نفر دیگه بهشدت مسرور شدن اما نمیدونم چرا برادر بزرگش مخالفت کرد!
دوست ندارم جایی برم که حضورم رو نمیخوان. عادت دارم به نمیل داشتنم. ولی عادت ندارم به اجبار کردن خودم. تکیه دادم به صنقلبی اتوبوس و نفس عمیق کشیدم. بهتره بهش حقیقت رو بگم.
به صورت مشتاق رویا خیره شدم و اظهار کردم
“رویا راستش وقتی با البرز صحبت کردی من مکالمتون رو نامیل داشته گوش دادم .”
ابروهاش راهی شد بالا و چیزی ناضافه کرد. از پنجره بیرون رو خیره شدم . نزدیک خوابگاه بودیم . بدون اینکه برگردم سمتش اضافه کردم
” میدونم امیر و دو قلو ها استقبال کردن، اما وقتی البرز راضی نیست، نمیخوام خودمو …”
بازومو گرفت و پرید وسط حرفم
” مها تو دیوونه ای . من که هزار بار بهت گفتم اخلاق البرز چطوریه. اصلا کلا اولش به همه چی گیر میده ولی بعد راضی میشه.. بهش حق بده مها ، تنهایی بعد فوت بابا اینا همه مسئولیت ها افتاد رو دوش اون باعث شده انقدر جدی و سخت گیر بشه اما تو قلبش هیچی نیست.
اولش موافق نبود ولی بعد راضی شد به خدا . اگه موافق نبود من هیچوقت بهت نمیگفتم بیای . به خدا راست میگم مها . به جون رویا ”
تو نگاهاش نگاه کردم . داشت اشک جمع میشد توش شاکی اظهار کردم
” باشه ! باشه! گریه نکن ! ولی یه شرط داره ”
رویا با ذوق گفت
“هر شرطی حله ”
اتوبوس جلو خوابگاه نگه داشت و پیاده شدیم . بازم به رویا نگاه نکردم و گفتم
” شرطش اینه جلو من زنگ بزنی مطمئن شم البرز موافقه ”
رویا با ذوق گفت
“حله ”
همینطور که به سمت خوابگاه میحرکت کردیم موبایلش رو در آورد و شماره گرفت، گذاشت رو کشیدهگو. دلم تند میزد. نمیدونم این هیجان بخاطر چیه . این تابستون میتونه رویای زندگی من باشه یا تبدیل به کابوسم بشه. اامان تجربه حضورم تو یه خانواده واقعی .
صوتی مردونه البرز که اومد قلبم مثل یه شیشه هزار تیکه شد
” سلام جوجه ”
“مودب باش البرز رو بلندگو گوشی”
خندید و گفت
“کی به کی میگه ! چی شد یاد ما کردی ؟”
” خب .مها قبول نمیکنه تابستون بیاد پیشمون . میخوام اینجوری بشنوه که تو هم موافقی”
خاموشی شد و بعد چند لحظه با لحن جدی اظهار کرد
” موافقم. فردا خودم میام دنبالتون ”
رویا نگام کرد و نیشش باز شد
” مرسی البرز”
البرز مجدداً جدی اظهار کرد
“قولت که یادت نراهی شده ”
تبسم رویا خشک شد و بیان کرد
” ام. نه . پس، تا فردا خدافظ”
از حالت رویا حس کردم قولش به من مربوطه. چیزی ناظهار کردم تا رسیدیم اتاق. داشتیم لباس هامونو عوض میکردیم که دیگه نتونستم جلو خودمو بگیرم و بیان کردم
” رویا چه قاما دادی؟”
منو رویا هم اتاقی بودیم . دوتا هم اتاقی دیگه هم داشتیم که چون شهرشون تا دانشگاه نزدیک بود اکثرا خوابگاه نبودن و یه جورایی اتاق اختصاصی ما بود.
رویا قرار گرفت رو تختش و خودشو باد زد . همینجور که لباس راحتیمو میپوشیدم رو به رویا گفتم
” بگو دیگه رویا ، نمیام وگرنه ها”
اخمو اظهار کرد
” مها نشد دیگه. یه شرط گذاشتی من عملی کردم. باز شرط نزار ؟”
“باشه شرط نیست اما بگو وگرنه انقدر میگم تا کچل شی”
قد بلند خندید، دراز کشید و گفت
” عمرا تو بتونی. من میخوام تا فردا قضیه سهراب رو روشن کنی”
راهی شدم سمت یخچال اتاق و نون و پنیر در آوردم که رویا بیان کرد
” نخور اون نون بیاتو دیوونه. یه ربع دیگه نهار میدن ”
یه لقمه گراهی شدم و گفتم
“بسیار گشنمه بابا، بحثم عوض نکن چه قاما دادی؟”
“اگه بگم چه قولی دادم تو هم امروزگار به سهراب زنگ میزنی؟”
“دیوونه این دوتا چه ربطی بهم داره؟”
در باز شد و بهاره هم اتاقیمون اومد تو . رویا سریع جای گرفت و اضافه کرد
” ئه تو اینجا چکار میکنی ؟ مگه پرواز نداشتی ؟”
بهاره اومد تو و بحث سفر تابستون و مسافرت بهاره شروع شد . دیگه آوای بچه ها رو نمیمتوجه شدم…
به لقمه نون پنیرم چشم دوختم. بهش چی میگن ؟ جبر روزگارگار ؟ یکی تو خانواده مرفه به جهان میاد یکی تو فقر؟ یکی تو خانواده بزرگ میشه یکی تو پرورشگاه ؟ سوال همیشگیم… چرا من نمیتونم مثل بقیه باشم؟ خرید کنم. بخندم. سفر برم ؟ بی اختیار بغض تو گلوم نشست. پا شدم رفتم سمت ظرفا که رویا متوجه من شد.
“کجا مها؟”
سعی کردم با صوتی صاف جواب بدم
” میرم نهار بگیرم ”
اینو بیان کردمو از اتاق زدم بیرون. نمیدونم چرا باز اینجور احساساتی شدم. اکثرا خوب با حیاتم کنار میام اما بازم پیش میاد که اینجوری بشم.
فکر کنم یه خواب درست حسابی احتیاج دارم . از خستگی حساس شدم.
داستان از زبان البرز:
رویا همیشگی همه رو مجبور می کرد کاری که دوست داره رو انجام بدن. به هیچ وجه موافق نبودم دوستش رو بیاره اینجا. اصلا با رفتن رویا موافق نبودم چه برسه به اینکه سه ماه یه انسان رو بیاره اینجا.
انقدر التماس کرد. انقدر قول داد که مجبور شدم قبول کنم . امیدوارم پشیمونم نکنه. از سه ماه پیش که حرفش رو زد سابقه مها رو دادم چک کنن. یه دختر پرورشگاهی که تو جنوب شهر تهران بیست سال پیش پیدا شده بود.
به عکسش که تو مدارکی ارسالی از وکیلم بود خیره شدم. چهره دلربایی داشت. چشم و ابرو نسبتا روشن و پوست جو گندمی. عجیب بود هیچ کس به فرزندی قبولش نکرد.
معمولا با این چهره بچه ای تو پرورشگاه نمیمونه! تا ۱۸ سالگی پرورشگاه بود . رشته آی تی دانشگاه قزوین قبول شد و بخاطر نمرات خوب و شاگرد اولی بورسیه شد. سه ترم گذشته نمره اول بوده.
کل داستان زندگی این دختر همین چند خط بود. میدونم رویا چقدر قلب نازکه و میترسم بخشی از اینهمه پاما که اونجا خرج کرده مربوط به این مها باشه.
حالا هم که داره میاردش اینجا . درسته ما کلا خونه نیستیم و حضور مها مشکلی برای ما ایجاد نمیکنه ولی بلاخره اومدن این دختر به محیط حیات ما، تصمیم سختی بود !
از بابت امیر خیالم راحت بود اما آرمین و رامین نه! سه ماه یعنی سه تا ماه کامل و سه تا جنگل وحشی.
سرم درد گرفته بود. رویا . رویا . هرچی میکشم از این ته تغاری خانواده است. به عکس مولین و بابا رو میزم خیره شدم. هرچند مخفی نگه داشتن همه چی برای سه ماه کار سختیه ، ولی به شادی رویا می ارزه.
باید حواسم به این دختره باشه دردسری درست نکنه. اگه از رویا و محبتش سو استفاده کنه عواقب کارش رو بد میبینه .
صوتی در اومد و چند لحظه بعد امیر اومد تو
” برا فردا هواپیما میخوای؟”
کشیده شدم و راهی شدم کنار پنجره
“آره ”
” برا چی ؟”
“برم دنبال جوجه ”
“خب چرا با…”
“آخه داره با مها میاد ”
امیر سوت زد و اظهار کرد
” پس رویا بلاخره راضیت کرد؟ ”
برگشتم سمتش و با لحن جدی گفتم
” امیر به آرمین و رامین هم بگو ، کف دست از پا خطا کنین، چیزی این دختر بفهمه …”
پرید وسط حرفم
” آروم.آروم البرز . حله داداش. حواسمون هست ”
***
از پنجره شکسته پریدم بیرون. کف کف دست و زانو پام با شیشه بریده شده بود و خونی بود .
دوئیدم سمت جنگل و البرز رو آوا زدم.
بدون توجه به مسیر و خون دستم با تمام توانم دوئیدم و البرز رو بلندتر صوت زدم.
کسی اون اطراف نبود…
ما تنهائیم.
رویا با مانی تنها داره کلنجار میره و من اینجا کاری از دستم بر نمیاد.
دیگه نفس کم آورده بودم.
کف دستمو زدم به زاونم تا نفس بگیرم که از موهام کشیده شدم.
جیغ کشیدم و کف دستمو بردم سمت موهام . نمیمتوجه شدم کیه . اما حس می کردم مانیه .
ناخونامو تو کف دستش فرو کردن که یهو موهامو ول کرد و ایستاد.
تند چرخیدم که قد بلند شم ولی خشک شدم.
صورت مانی زیر نور ماه کامل معلوم بود….
دیدهای خونی. رگ های بیرون زده ، دندونای نیش بلند …
اون چیه…
خدای من …
خوناشام…
داشت به کف دستش که از خون زخم کف کف دستم سرخ شده بود نگاه می کرد.
باورم نمیشد. باورم نمیشد همه اینا تو واقعیته .
مگه ممکنه.
مگه امکان داره.
آروم دستش رو برد سمت دهنش و دیدهاش رو بست. خون منو روی کف دستشو داشت مزه میکرد و از این کار حسابی لذت میبرد .
الان وقت فرار بود اما فرار از نوع خودم.
زمین رو با کف دستم لمس کردمو سعی کردم مثل کاری که البرز اضافه کرد رو بار دیگر انجام بدم.
من باید محو بشم. من باید نجات پیدا کنن.
از ترس مانی نگاهامو نبستم اینبار و مشاهده کردم که جسمم محو شد…
رمان ماه مه آلود
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن