شهریار جز به جز صورتش را از نظر گذراند.
-من فقط حرفم رو زدم که بدونی سر تو شوخی ندارم ماهی…
و در میان بهت دخترک جلو رفت و قلب تنگ لب روی لب های بی رنگ و خشک ماهرخ گذاشت.
با عشق بوسید و رفع بیقراری کرد…
ماهرخ غافلگیر شد ولی بوسه داغ و پر عطش شهریار، وجود سردش را گرم کرد و ناخوداگاه همجادهی کرد.
دستان بی جانش بالا امد و روی سینه مرد جمع شد و شهریار تنگ تر در اغوشش کشید…
**
-من و می بری خونه خودم شهریار…
شهریار تبسم زد: نه عزیزم قرار نیست تنها باشی… این یک هفته هم زیرا نبودم سواستفاده کردی…
ماهرخ جیغ کشید: من اون عمارت کوفتی نمیام…!
-قرار نیست بریم عمارت… میریم ویلا و صفیه هم منتظرمونه…!
-شهریار حق نداری دخالت کنی… بزار این یه ماه محرمیتم به خوبی و خوشی بگذره و هر کدوم بریم دنبال زیستنمون…!
-هنوز اونقدر بی غیرت نشدم که زن مریضم و به امون خدا ول کنم… تو زن منی و جای زنم تو خونه شوهرشه…!
ماهرخ با برآشفتهت خیره شد.
کف دستانش مشت شدند.
فکر اینجایش را نکرده بود.
اصلا این روی شهریار را نمشاهده کرده بود و حالا…
-من نمیام…!
شهریار خندید: بغلت می کنم و می برمت…!
دخترک با عجز نگاهش کرد: تو رو خدا شهریار…؟!
-قربون شکل ماهت برم، دلم بدجور برات تنگ شده… اون یه هفته ای که ازم دور بودی همش به یادت بودم و شامگاه هایی که باهم داشتیم مخصوصا اون شب تو هتل…
– شهریار…؟!
شهریار مهربان نگاهش کرد.
-کف دست خودم نیست، حسی که بهت دارم رو نمی تونم انکار کنم… تو برام مهمی دختر…!
-من دیگه نمی تونم باهات زیستن کنم…!
شهریار تیر خلاص را زد: باید بتونی… مهراد هر غلطی کرده، باید منتظر جوابش باشه… من به سادگی از تو و حیاتم نمی گذرم دختر…
ماهرخ مات شد.
خیره به نیم رخ جدی شهریار مهراد را زمزمه کرد.
شهریار بدجور به غیرتش برخورده بود.
باید از همان اول به جای صیغه محرمیت، عقد دائم می کردند.
-من می دونم مهراد اومده سراغت و تهدیدت کرده…!
ماهرخ کم کم از بهت خارج شد.
این چیزی نبود که بخواهد شهریار بفهمد ولی…
انگار شهریار بیشتر از ان چه که باید از حیات او خبر دارد…!
-من سر حرفم هستم میخوام برم خونه خودم…
مرد از کله شقی دخترک دوست داشت سر به دیوار بکوبد.
-انگاری نمی فهمی میگم یه ماه دیگه تا صیغمون مونده…؟!
-من می فهمم تو نمی فهمی که دیگه نمی خوامت….!
شهریار به محض این حرف شوکه سمت ماهرخ برگشت.
دخترک با تمام وجود داد زده بود.
غرور و غیرت شهریار را نشانه کرفته بود.
شهریار با خشم فرمان را طرف راست چرخاند و ایستاد.
سمت ماهرخی برگشت که سرش پایین بود.
– یه بار دیگه بگو چی اضافه کردی؟!
ماهرخ حرفی نزد.
شهریار بازویش راگرفت و او را سمت خود کشید.
دخترک به ناچار سربالا آورد و نگاه مرد کرد.
خشم در چشمان شهریار شعله می کشید.
نگاه چشمان قشنگی دخترک کرد، از این دیده به ان دیده…
-در ذهنش گذراندی با یه نمی خوامت، میگم بفرما برو…؟! ماهرخ مثل آدم حرف بزن و بگو دردت چیه وگرنه به خدا به جان خودت به جان شهیادم کاری می کنم که از کردت پشیمون بشی…!
اشک از گوشه چشم ماهرخ جاده پیدا کرد و روی گونه اش ریخت.
قلب شهریار خون شد ولی همچنان جدی بود.
مژه های کشیدهش خیس بودند و دلربا…
-می خوام برم خونه خودم…
شهریار کلافه شده بود و ماهرخ نمی تمایل داشت حرف بزند.
چشمانش پر از حرف بودند و او خیالی برای گفتن نداشت.
ولی او هم قرار نبود کوتاه بیاید.
بی خیال حرف زدن ماهرخ شد و ماشین را روشن کرد و سمت خانه خودش رفت.
***
-قرار نیست حرفی بزنی…؟!
شهیاد نگاه ماهرخ کرد که روی مبل نشسته و در حالی که زانوهایش در اغوشش بودند به قالی خیره شده بود.
-شهیاد حوصله ندارم…!
شهیاد ریز خندید: همینم می تونه شروع خوبی باشه… خب تعریف کن…
ماهرخ خنده بی جانی از پیله بودنش کرد…
– برو به بابات بگو اصلا ادم مناسبی رو برای حرف کشیدن انتخاب نکرده…!
شهیاد شانه ای بالا انداخت.
– می خوای میگم ترانه خانوم بیاد، از سیر تا پیاز همه چیز رو برای بابام تعریف می کنه…!
ابروی ماهرخ بالا حرکت کرد.
– نه بابا جاده افتادی…!
-من از دو سالکی مسیر افتادم عزیزم…!
ماهرخ اخم کرد…
-هر هر ریز خندیدم بچه پررو…! پاشو برو مزاحم ارامشم شدی…!
شهیاد یک دفعه جدی شد.
بلند شد و کنار ماهرخ نشست که نگاه متعحبش به او بود.
چشمانش غم داشت.
-ماهرخ چرا اینجوری شدی…؟!
ماهرخ با تعجب نامش را آوا زد…
ولی شهیاد انگار ترس داشت.
-ماهرخ بابام دوست داره، چرا ساز حرکت کردن می زنی…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن