نگاه جز به جز صورت دخترک کرد و با بسته بودن عسلی هایش قلبش مچاله شد.
-فقط یه هفته نبودم نامرد…!
قامت راست کرد و کمی از تخت فاصله گحرکت کرد.
– خدا لعنتت کنه مهراد که بود و نبودت همش شره…!!
یک ساعتی را در اتاق ماند و تنها دلبرکش را خیره شد.
باید با دکترش حرف می زد.
از جا قد بلند و از اتاق بیرون حرکت کرد.
طبق آدرسی که بهزاد داده بود وارد اتاق اخر شد و بعد از تقه ای به در، ان را باز کرد.
دکتر مرد میانسالی بود که شاید چند سالی از خود شهریار بزرگتر بود اما به خوش تیپی او نبود…
-سلام آقای دکتر…
دکتر با تبسمی اشاره به صندلی کرد…
– بفرمایید جناب شهسواری، خیلی وقت بود که منتظرتون بودم.
شهریار با مضطربی نگاه دکتر کرد…
-ببخشید معطل شدین جناب…! حال خانومم چطوره…؟! چرا بهوش نمیاد…؟!
دکتر کف دست هایش را در هم گره زد…
-ببخشید قبل از اینکه جواب سوالاتتون و بدم، یه سوال داشتم…!
-بفرمایید دکتر…؟!
دکتر متفکر بیان کرد: خانومتون قبلا هم دچار حمله شده…؟!
غبار غم روی چهره شهریار قرار گرفت.
-چند بار شده ولی هرباری با خوردن قرصش تند به حالت عادی برمی گشت…!
دکتر سری تکان داد…
-بسیار خب فهمیدم…انگار این مدت داروهاشون رو درست و حسابی نخورده و از چیزی به شدت ترسیده که دچار این حالت شده…!
شهریار کلافه دیده بست و کف دستش مشت شد…
از چیزی که می ترسید، داشت به سرش می رسید…
مهراد داشت غلط اصافه می کرد…!
حرف های دکتر فکرش را مشغول کرده بود.
وضعیت جسمی و روحی ماهرخ خراب بود.
ماهرخ در اصل دنبال انتقام بود…!
باورش نمی شد…
باید با رامبد عزیزی صحبت می کرد.
ماهرخ حرف هایش را تمام و کمال به او می زد.
وقتی داشت به آخرین حرف های دکتر گوش می داد، بهزاد رسید و خبر بهوش وارد شدن ماهرخ را داد و سپس به هممسیر دکتر بالای سرش رفتند.
***
ماهرخ تا جایی که امکان داشت از شهریار کناره گیری می کرد.
اخم های شهریار درهم بود و صبوری خرج میداد تا حال ماهرخ خوب شود.
ترانه زیر نگاهی نگاه شهریار کرد.
چقدر این مرد می توانست صبور باشد…!
بهزاد سر نزدیک ترانه برد…
-برو پیش این ور پریده که می خوایم بریم…!
ترانه با تعجب نگاهش کرد: اما ماهرخ که تازه بهوش اومده، کجا بریم بهزاد..؟!
بهزاد نیشخندی زد: نمی بینی دختره هنوز بهوش نیومده، چه قیافه ای گحرکت کرده…؟ بریم که یکم شهریار ادبش کنه و منم یه فیضی از تو ببرم دختر… هلاکتم…!
نگاهان ترانه برق زد و خنده پر عشوه ای کرد.
با دیدهکی از کنار بهزاد گذشت و سمت ماهرخ حرکت کرد.
-الهی که همواره سلامت باشی عزیزم…!
ماهرخ تبسم بی حالی زد: ممنونم.
ترانه بوسه ای روی سرش گذاشت…
-من میرم اما شامگاه میام پیشت…!
چشمان ماهرخ گرد شد…
-کجا میری…؟!
-اقامون کار واجب داره…؟!
-مثلا مریضما…!
ترانه با اشاره ای به شهریار بیان کرد: شوهرت عین شیر بالا سرته…!
ماهرخ اعتراض کرد: ترانه بیشعور نشو…!
ترانه با تبسم دیگری سمت بهزاد رفت و سپس هر دو با خداحافظی راهی شدند.
شهریار با متوجه شدن اخم های درهم ماهرخ تبسم زد.
با انگشت شست پیشانی اش را خاراند.
-غمگینی از اینکه اینجام…؟!
ماهرخ نگاهش را به زمین دوخت.
-نباید می اومدی… مگه نباید سر مسابقت باشی…؟!
شهریار جلو راهی شد.
بیقرار این دختر بود.
روی تختش جای گرفت..
نگاهش مهربان بود.
-مسابقه رو بهشدت وقت پیش دادیم و دو روزگار پیش هم اسامی برنده ها اعلام شد…!
ماهرخ چشمی چرخاند.
– حتما هم برنده شدی…؟!
– مگه میشه شهسواری ها برنده نباشن…؟!
– اره من…! یه شهسواری اجباری که از این اسم و فامیل بیزارم شهریار…!!!
شهریار کف دست بالا برد و روی صورتش گذاشت.
-از چی قلبت پره ماهی که اینجوری پیچیدی به خودت و داغون شدی…؟!
ماهرخ صورتش را عقب کشید که این بار مرد با دو دستش صورتش را گراهی شد.
کم کم داشت برآشفته می شد و به سختی خودش را کنترل می کرد.
-حرف بزن و سعی نکن من و دنده لج بندازی که…
ماهرخ با حرص بهش خیره شد.
-که چی…؟!
مرد جدی لب زد: که نزارم قدم از قدم برداری…!
-داری تهمتوجه شد می کنی…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن