بهساکتی خندیدم.
_مگه به زنداییت قول ندادی تا وقتی که من اونجام پات رو توی خونهتون نذاری؟
شانهای بالا انداخت.
_در این باره قولی بهش ندادم. بههرحال خودش هم میدونه این موضوع اجتناب ناپذیره!
تبسم کمرنگی روی لبهایم جای گرفت.
مورد توجه بودن انقدر دلپذیر بود؟
_نگفتی؟ کجا دوست داری بریم؟
چپچپی نگاهش کردم.
_باید واسه امتحانام درس بخونم اومدنم به اینجا در جهت فساد نبود انقدر منو وسوسه نکن شیطان رجیم.
آرام خندید.
_چه درسی؟ بگو خودم بهت کمک میکنم!
تیرم که به هدف خورد بهسرعت سر جایم صاف شدم.
_مزاحم نباشم؟
بیهوا کف دستش را جلو آورد و لپم را بین دو انگشتش فشرد.
_کی از شما قابلتر خانم؟ فقط بگو چی ازم میخوای!
نیشم را باز کردم و تند اظهار کردم: زبان عمومی!
داریوش گفت اگه امتحانات میانترم…
_داریوش کیه؟
خشک شده نگاهش کردم و خودم را به آن مسیر زدم.
_داریوش کیه؟
گیج شده گفت: من چه میدونم داریوش کیه؟ تو الان اظهار کردی داریوش!
قاطعانه سرم را به دوطرف تکان دادم.
_من ناضافه کردم داریوش اشتباه گوش دادی!
داشتم میگفتم باربد گفت اگه تو کوییز بعدی نمرمون بالا باشه استاد حسابی تو امتحانات پایانترم کمکمون میکنه.
مشکوکانه نگاهم کرد.
_ولی انگار اضافه کرده بودی داریوش!
سرم را بهدوطرف تکان دادم و دهانم را بستم.
فقط همین مانده بود پتهی باربد و داریوش را روی آب بریزم!
_باشه یه روزم رو خلوت میکنه بهت کمک میکنم مضطربش نباش.
لبخندی روی لبانم قرار گرفت.
_ممنون نامی جونم!
اخمهایش باز شد اما چیزی نگفت.
با رسیدن به عمارت ناخودآگاه استرسی در قلبم سرازیر شد.
همیشه جلوی این خانه و آدمهایش معذب بودم و دلیلش اشرافی بودنشان بود.
خانواده عمو عارف انسانهای سرشناسی بودند و در رقابت با یکدیگر بهطور تنگاتنگی میتاختند.
نامی ماشین را پارک کرد و کیفم را در کف دستش گراهی شد.
نفس عمیقی کشیدم و با قدمهایی کوتاه کنارش به سوی عمارت به مسیر افتادم.
نامی کمی مکث کرد و دستش را دور کمرم گذاشت.
_استرس داری؟
لبم را گاز گحرکت کردم.
_یهکمی… میدونی تا حالا نشده شامگاه رو جایی جز خونهی خودمون بگذرونم.
نگاه متعجبی به صورتم انداخت.
بعد از چند لحظه اظهار کرد: میخوای بریم خونهی من؟
#پست_116
چشمهایم گرد شد.
_معلومه که نه! فقط همینم مونده بود!
در را باز کرد و کنار کشید تا اول وارد شوم.
_پس دیگه کاری از کف دستم واسهت بر نمیاد آنا.
آهی کشیدم.
بهمحض وارد شدنمان با خاتونی که جلوی در ایستاده بود رو به رو شدم.
لبهایم را بههم فشردم و به آرامی سلام کردم.
نامی فشاری به کمرم آورد و خاتون جواب داد: سلام خانوم کوچیک. خوش اومدین!
لطفا وسایلتون رو بمشاهده کرد تا ببرم توی اتاقتون!
لبم را تر کردم و نگاهی به نامی انداختم که چشم بست و اشاره زد تا وسایلم را تحویل بدهم.
انگار وارد زندان شده بودم!
_فریا رو میبرم پیش مولین… تا وقتی ناهار بخوریم اتاقش رو مرتب کنید.
خاتون سری تکان داد و قدمی به عقب برداشت.
_دیده نامیخان. مادرتون توی پذیرایی هستن.
نامی کف دستم را گرفت و مرا پشت سرش به سمت پذیرایی کشید.
_راحت باش فریا فکر کن اینجا خونهی خودته.
بهساکتی دستم را از میان دستانش بیرون کشیدم.
_باشه نامی اما میشه جلوی عمه و عمو عارف فاصلهت رو باهام حفظ کنی؟
ابرویی برایم بالا انداخت.
_یعنی اگه اونها نباشن موردی نداره بهت نزدیک بشم؟
کلافه ضربهای به بازوی سفتش کوبیدم و جلوتر وارد پذیرایی شدم.
خجالتآور بود که انقدر در برابر کارهایش کوتاه میرسیدم.
عمه با دیدنم با تبسمی بزرگ از جایش کشیده شد و به سمتم وارد شد.
_سلام فریا جان خوش اومدی عمه.
خجالت زده گونهاش را بوسیدم و کمی عقب کشیدم.
_سلام عمه جون… شرمنده مزاحم شدم.
اخم بامزهای روی صورتش نشاند.
_یه بار دیگه تکرار کنی غمگین میشما. فکر کن خونهی خودته عزیزم اصلا احساس غریبی نکن ببینم اتاقت رو متوجه شدی؟
نامی روی صنقلبی نشست و اضافه کرد: به خاتون گفتم یه اتاق کنار اتاق من بهش بده.
چشمهایم را برایش گرد کردم که توجهی نکرد.
عمه با خنده گفت: تو که میری خونهت میخوابی چه فرقی داره فریا کجا باشه؟
نامی جدی نگاهش کرد.
_تا وقتی فریا اینجاست شامگاه رو توی اتاق خودم میگذرونم!
_پس کلید خونهت رو بده من برم طی یه فساد گسترده ازش لذت ببرم!
با شنیدن صدای نریمان که از پلهها درحال پایین وارد شدن بود به سمتش برگشتم.
بالاتنهاش برهنه بود و شلوارک باب اسفنجی به تن داشت!
#پست_117
با مشاهده کردن نگاه بهت زدهام چشمکی زد.
_مورد پسند واقع شدم؟
صورتم را درهم کشیدم.
_کاش میتونستم برگردم به قبل از مدتی که این صحنه رو متوجه شدم. مطمئنا کابوس شبهام میشه.
زیر لب ادامه دادم: باید به فرشته بگم توی انتخابش تجمتوجه شد نظر کنه.
قبل از این که حرفی بزند نامی با اخمی واضح گفت: برو لباس بپوش نریمان این چه وضعشه؟ این همه خدمتکار و خانوم توی عمارت هست ممکنه معذب بشن!
نریمان شانهای بالا انداخت.
_نترس خوششون هم میاد!
نامی دیده غرهای به چهرهی سرخوشش راهی شد.
_نریمان!
نریمان غرغرکنان گفت: چرا نمیذارید منم مثل نامی یه خونه مجردی بگیرم هم لخت بگردم هم نصف شامگاه دوست دخترم رو ببرم دلدادگی و حال؟
عمه مهسا هینی کشید و حرصی بیان کرد: نامی کی از این غلط کاریا کرده که تو بخوای پا جای پاش بذاری؟
بعد به من اشاره زد و چشم و ابرویی برایش وارد شد.
نریمان با خنده بیان کرد: نترس این خودش در جریان…
نامی بهسرعت اظهار کرد: نریمان بیا برو لباست رو بپوش انقدر اراجیف نباش!
لب گزیدم و زیر نگاهی به نریمان نگاه کردم. تا امروز مارا رسوا نمیکرد ول کن قضیه نبود!
عمه رو به من تبسمی زد.
_حرفای نریمان رو جدی نگیر شوخی میکنه بچهم نامی اصلا اهل این حرفا نیست.
تلاش کردم جلوی لبخند زدنم را بگیرم.
_بله همینطوره عمهجون.
نامی تک سرفهای کرد و از جایش بلند شد.
_بریم ناهار بخوریم بعد اتاقت رو بهت نشون میدم فریا.
معذب از جایم بلند شدم و بهسوی میز به جاده افتادم.
همین که روی صندلی قرار گرفتیم عمه رو به نامی گفت: راستی امشامگاه عموهات میان اینجا سعی کن برای شام خونه باشی.
کمی مکث کردم و تلاش کردم صورت عصا قورت دادهی تک تک خاندان پدری نامی را به یاد بیاورم.
_میاضافه کردین خودمون مهمون داریم. یه وقت دیگه بیان.
هموقت با عمه نگاههایمان گرد شد.
_وا این چه حرفیه نامی ناراحت میشن.
بعد به سمت من برگشت.
_فریا جان عمه مشکلی که نداری؟
تلاش کردم مشکل داشتنم را جار نزنم.
_نه بابا چه مشکلی عمه جون؟ خرسندم میشم.
آوای خندهی نریمان باعث شد به عقب برگردم.
_آخه کی از متوجه شدن اونا شاد میشه؟ حداقل یهجوری دروغ بگو کمتر جلب توجه کنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن