بهساکتی لبخند زدم.
_مگه به زنداییت قول ندادی تا وقتی که من اونجام پات رو توی خونهتون نذاری؟
شانهای بالا انداخت.
_در این باره قاما بهش ندادم. بههرحال خودش هم میدونه این موضوع اجتناب ناپذیره!
لبخند کمرنگی روی لبهایم قرار گرفت.
مورد توجه بودن انقدر دلپذیر بود؟
_نگفتی؟ کجا دوست داری بریم؟
چپچپی نگاهش کردم.
_باید واسه امتحانام درس بخونم اومدنم به اینجا در جهت فساد نبود انقدر منو وسوسه نکن شیطان رجیم.
ساکت لبخند زد.
_چه درسی؟ بگو خودم بهت کمک میکنم!
تیرم که به هدف خورد تند سر جایم صاف شدم.
_مزاحم نباشم؟
بیهوا کف دستش را جلو آورد و لپم را بین دو انگشتش فشرد.
_کی از شما قابلتر خانم؟ فقط بگو چی ازم میخوای!
نیشم را باز کردم و تند گفتم: زبان عمومی!
داریوش گفت اگه امتحانات میانترم…
_داریوش کیه؟
خشک شده نگاهش کردم و خودم را به آن جاده زدم.
_داریوش کیه؟
گیج شده گفت: من چه میدونم داریوش کیه؟ تو الان گفتی داریوش!
قاطعانه سرم را به دوطرف تکان دادم.
_من نگفتم داریوش اشتباه شنیدی!
داشتم میبیان کردم باربد بیان کرد اگه تو کوییز بعدی نمرمون بالا باشه استاد حسابی تو امتحانات پایانترم کمکمون میکنه.
مشکوکانه نگاهم کرد.
_اما انگار گفته بودی داریوش!
سرم را بهدوطرف تکان دادم و دهانم را بستم.
فقط همین مانده بود پتهی باربد و داریوش را روی آب بریزم!
_باشه یه روزم رو خلوت میکنه بهت کمک میکنم مضطربش نباش.
تبسمی روی لبانم نشست.
_ممنون نامی جونم!
اخمهایش باز شد ولی چیزی ناضافه کرد.
با رسیدن به عمارت ناخودآگاه استرسی در قلبم سرازیر شد.
همواره جلوی این منزل و آدمهایش معذب بودم و دلیلش اشرافی بودنشان بود.
خانواده عمو عارف انسانهای سرشناسی بودند و در رقابت با یکدیگر بهطور تنگاتنگی میتاختند.
نامی ماشین را پارک کرد و کیفم را در کف دستش گراهی شد.
نفس عمیقی کشیدم و با قدمهایی کوتاه کنارش به سوی عمارت به جاده افتادم.
نامی کمی مکث کرد و دستش را دور کمرم گذاشت.
_استرس داری؟
لبم را گاز گحرکت کردم.
_یهکمی… میدونی تا حالا نشده شامگاه رو جایی جز خونهی خودمون بگذرونم.
نگاه متعجبی به صورتم انداخت.
بعد از چند لحظه اظهار کرد: میخوای بریم خونهی من؟
#پست_116
چشمهایم گرد شد.
_معلومه که نه! فقط همینم مونده بود!
در را باز کرد و کنار کشید تا اول وارد شوم.
_پس دیگه کاری از کف دستم واسهت بر نمیاد آنا.
آهی کشیدم.
بهمحض وارد شدنمان با خاتونی که جلوی در از حرکت ایستاده بود رو به رو شدم.
لبهایم را بههم فشردم و به ملایمی سلام کردم.
نامی فشاری به کمرم آورد و خاتون جواب داد: سلام خانوم کوچیک. خوش اومدین!
لطفا وسایلتون رو بمشاهده کرد تا ببرم توی اتاقتون!
لبم را تر کردم و نگاهی به نامی انداختم که دیده بست و اشاره زد تا وسایلم را تحویل بدهم.
انگار وارد زندان شده بودم!
_فریا رو میبرم پیش مولین… تا وقتی ناهار بخوریم اتاقش رو مرتب کنید.
خاتون سری تکان داد و قدمی به عقب برداشت.
_دیده نامیخان. مادرتون توی پذیرایی هستن.
نامی کف دستم را گراهی شد و مرا پشت سرش به سمت پذیرایی کشید.
_راحت باش فریا فکر کن اینجا خونهی خودته.
بهساکتی دستم را از میان کف دستانش بیرون کشیدم.
_باشه نامی اما میشه جلوی عمه و عمو عارف فاصلهت رو باهام حفظ کنی؟
ابرویی برایم بالا انداخت.
_یعنی اگه اونها نباشن موردی نداره بهت نزدیک بشم؟
کلافه ضربهای به بازوی سفتش کوبیدم و جلوتر وارد پذیرایی شدم.
خجالتآور بود که انقدر در برابر کارهایش کوتاه میرسیدم.
عمه با متوجه شدنم با تبسمی بزرگ از جایش کشیده شد و به سمتم آمد.
_سلام فریا جان خوش اومدی عمه.
خجالت زده گونهاش را بوسیدم و کمی عقب کشیدم.
_سلام عمه جون… شرمنده مزاحم شدم.
اخم بامزهای روی صورتش نشاند.
_یه بار دیگه تکرار کنی دلخور میشما. فکر کن خونهی خودته عزیزم اصلا احساس غریبی نکن ببینم اتاقت رو دیدی؟
نامی روی صنقلبی نشست و گفت: به خاتون گفتم یه اتاق کنار اتاق من بهش بده.
نگاههایم را برایش گرد کردم که توجهی نکرد.
عمه با خنده اظهار کرد: تو که میری خونهت میخوابی چه فرقی داره فریا کجا باشه؟
نامی جدی نگاهش کرد.
_تا وقتی فریا اینجاست شب رو توی اتاق خودم میگذرونم!
_پس کلید خونهت رو بده من برم طی یه فساد گسترده ازش لذت ببرم!
با شنیدن آوای نریمان که از پلهها درحال پایین آمدن بود به سمتش برگشتم.
بالاتنهاش برهنه بود و شلوارک باب اسفنجی به تن داشت!
#پست_117
با متوجه شدن نگاه بهت زدهام دیدهکی زد.
_مورد پسند واقع شدم؟
صورتم را درهم کشیدم.
_کاش میتونستم برگردم به قبل از زمانی که این صحنه رو دیدم. مطمئنا کابوس شبهام میشه.
زیر لب ادامه دادم: باید به فرشته بگم توی انتخابش تجمشاهده کرد نظر کنه.
قبل از این که حرفی بزند نامی با اخمی واضح اضافه کرد: برو لباس بپوش نریمان این چه وضعشه؟ این همه خدمتکار و خانوم توی عمارت هست ممکنه معذب بشن!
نریمان شانهای بالا انداخت.
_نترس خوششون هم میاد!
نامی دیده غرهای به چهرهی سرخوشش حرکت کرد.
_نریمان!
نریمان غرغرکنان اظهار کرد: چرا نمیذارید منم مثل نامی یه خونه مجردی بگیرم هم لخت بگردم هم نصف شامگاه دوست دخترم رو ببرم دلدادگی و حال؟
عمه مهسا هینی کشید و حرصی اظهار کرد: نامی کی از این غلط کاریا کرده که تو بخوای پا جای پاش بذاری؟
بعد به من اشاره زد و نگاه و ابرویی برایش وارد شد.
نریمان با خنده گفت: نترس این خودش در جریان…
نامی سریع اظهار کرد: نریمان بیا برو لباست رو بپوش انقدر اراجیف نباش!
لب گزیدم و زیر نگاهی به نریمان خیره شدم. تا امروزگار مارا رسوا نمیکرد ول کن قضیه نبود!
عمه رو به من تبسمی زد.
_حرفای نریمان رو جدی نگیر شوخی میکنه بچهم نامی اصلا اهل این حرفا نیست.
تلاش کردم جلوی خندیدنم را بگیرم.
_بله همینطوره عمهجون.
نامی تک سرفهای کرد و از جایش کشیده شد.
_بریم ناهار بخوریم بعد اتاقت رو بهت نشون میدم فریا.
معذب از جایم کشیده شدم و بهسوی میز به جاده افتادم.
همین که روی صنقلبی قرار گرفتیم عمه رو به نامی گفت: راستی امشب عموهات میان اینجا سعی کن برای شام خونه باشی.
کمی مکث کردم و تلاش کردم صورت عصا قورت دادهی تک تک خاندان پدری نامی را به یاد بیاورم.
_میگفتین خودمون مهمون داریم. یه وقت دیگه بیان.
همزمان با عمه نگاههایمان گرد شد.
_وا این چه حرفیه نامی آزرده میشن.
بعد به سمت من برگشت.
_فریا جان عمه مشکلی که نداری؟
تلاش کردم مشکل داشتنم را جار نزنم.
_نه بابا چه مشکلی عمه جون؟ شادم میشم.
صوتی خندهی نریمان باعث شد به عقب برگردم.
_آخه کی از متوجه شدن اونا شاد میشه؟ حداقل یهجوری دروغ بگو کمتر جلب توجه کنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن