ساواش تکان نخورد.
منظم نفس میکشید و پلک هایش بسته بود.
صوتی در که وارد شد لادن وحشت زده از جا پرید.
احساس میکرد هر لحظه کسی برای متهم کردنش جلو میآید.
پرستار بدون اینکه به او نگاه کند وضعیت ساواش را چک کرد و از در بیرون زد.
لادن نفسش را بیرون فرستاد و در یک اقدام پیشبینی نشده لیوان آبی که روی میز بود را برداشت.
مشتش را پر آب کرد و بر روی صورت ساواش کوبید.
چشمان ساواش از هم باز شد و صدای ناله پردردش بلند شد:
_ آخ!
به صورت لادن خیره شد.
به یاد نمیآورد چه اتفاقی افتاده.
صوتیش از درد می لرزید:
_ لادن…
لادن زمزمه کرد:
_ باید بریم
سرگردان اضافه کرد:
_ اینجا کجاست؟
_ بیمارستان
_ آخ! چی شده؟ هیچی یادم نمیاد
لادن سرد و آرام جواب داد:
_ از پله ها پرتت کردم پایین!
ساواش با اخم پلک هایش را روی هم فشرد.
کم کم به یاد میآورد.
کلافه نالید:
_ چیکار کردی لادن…
هممدت در اتاق باز شد
پرستار جلو وارد شد.
_ سرمشون تموم شد؟
قبل از اینکه لادن بتواند جواب دهد دیدهش به پیمسیرن خیس ساواش و دیدهان بازش افتاد.
بهت زده به لادن نگاه کرد.
_ چه اتفاقی افتاده؟!
لادن نگاهش را دزدید.
_ هیچی… ما… ما باید بریم.
_ قبلش باید با پلیس حرف بزنید.
بیرون منتظرن مسیرنمایی شون می کنم داخل
لادن مات نگاهش کرد.
ساواش سعی کرد حرکت کند اما نتوانست.
لادن بغض کرده گوشه ملافه تخت را مشت کرد و فشرد.
کف دستانش میلرزید.
دو مرد با لباس نظامی که وارد شدند کم مانده بود به گریه بیفتد.
چه کار کرده بود؟
میتمایل داشت از ساواش انتقام بگیرد و حال خودش در چاه افتاده بود.
صدای ساواش رشته افکارش را برهم زد:
_ بفرمایید بیرون لطفاً… اینجا مشکلی نیست
لادن به زمین خیره شد و با تمام توان لبش را گزید
مرد جلو وارد شد:
_ اگر از کسی شکایتی دارید می تونیم رسیدگی کنیم.
ساواش خیره لادن شد.
_ شکایتی ندارم… سر خوردم از پله ها افتادم. از پاهام شکایت کنم یا پلهها؟!
لادن چشمانش را بست و احساس کرد راه تنفسی اش باز شد.
اگر او جای ساواش بود رحم نمیکرد
قلبیل کارش برای لادن مهم نبود
از او نفرت داشت
حتی اگر ده بار دیگر هم قصد جانش را میکرد و او شکایت نمیکرد نفرتش تمام نمیشد…
مردها که از در خارج شدند ساکت زمزمه کرد:
_ من می خوام برم خونه
ساواش در خاموشی نگاهش کرد.
لادن بدون اینکه نگاه خیره اش را از زمین بردارد ادامه داد:
_ کلید ندارم
ساواش سرد جواب داد:
_ مرخص بشم با هم میریم
_ من حتی یک ساعت دیگه تو این بیمارستان لعنتی نمیمونم
ساواش به سختی کف دستش را به سر باندپیچی شده اش رساند.
صوتیش بی جان بود:
_ میگم مرخص کنن
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن