رویای همسر خانزاده بودن در سرش پرورده میشد. یک لذت شیرین به دلش میداد، حس آن احترامی که برایش قائل میشدند.
ولی خوب میخبر داشت قرار نبود چنین چیزی را تجربه کند، حتی خدمتکاران هم راضی به چنین چیزی نبودند و نیسسریع.
قلبش برای بیبیآسیه تنگ بود. او که اطلاع داشت جز دعواهای مادران کاری نکرد، کاش که دیگران هم مثل او به قلبش راه میدادند که رلدارش را دنبال کند.
افکارش خواب را برایش آسان کردند. چشم بست و در دنیای خواب غرق شد.
—
پرستار داشت با آن سرنگ به دنبال رگ روی دست پدرش میگشت.
اخم به پیشانی کارش را نگاه میکرد، دختری جوان با دامن بلندی تا زانو، با جورابشلواریهای نازک. تیشرتی هم رویش به تن داشت.
همهی دکترها و پرستارهای زن، تقریبا چنین پوششی داششتابزده، البته دکترها رسمیتر!
شهر جای عجیبی بود، پوششی متفاوت از روستا را داشت.
_ دکتر نمیان؟ وضعیتم پدرم چطوره؟
پرستار با تبسم نگاهش کرد، از مشاهده کرد واضح پرستار به خودش اخم پیشانیاش رنگ گراهی شد:
_ دکتر هم میان، نگران نباشید، فعلا که وضعیتشون ثابته…روزگار خوش!
وسایلش را روی آن میز فلزی متحرک گذاشت و تکان داده بیرون رفت.
به کنار پدرش برگشت، سرنگ جدیدی جای قبلی را گحرکت کرده بود.
_ باباخان؟ میگن رفتی کما…صوتمونو میشنوی ولی نمیتونی چشم باز کنی یا حرفی بزنی. دکتره میگفت باهات حرف بزنم شاید حالت خوب شد.
نفس عمیقی کشید و کف دست پدرش را به ارامی گرفت:
_ باباخان، رو قلبم موند یبار کف دستمو بگیری ببریم گردش، جای امر و نهی و نصیحت، بشینی برام داستان تاریخی بگی. همواره میبیان کردم در حقم پدری نکردی ولی…تو این وضع، قلبم رضا نمیده به حس نبودنت، باباخان. بیدار شو، نارین لازمت داره…مادرم، کل عمارت، روستا…هیچکس بی سایهی تو دووم نمیاره باباخان!
چشم بست، به امید معجزه، مثل دیروز و روز قبلترش، ولی همان آش بود و همان کاسه.
_ آقای سالار، لطف کنید دور بیمارو خلوت کنید، هر دقیقه و هر لحظه کنارشون بودن فایدهای نداره!
با صوتی دکتر ناچار از جا برخاست و به دنبالش از اتاق بیرون رفت:
_ وضعیت پدرم؟
_ متاسفانه نوار دلشون علائم جالبی نداره، تموم سعیمون رو میکنیم که حالشون رو بهتر کنیم، ولی اگه دل پیوندی پیدا بشه میتونه بسیار راحتتر به حیات برگرده!
گیج و سخت خیرهی دکتر ماند:
_ نمیفهمم…میخواید پدرمو عمل کنید؟ دل یکی دیگه؟ از کجا پیدا کنم؟ چجوری؟
دکتر کف دستش را روی شانهاش قرار داد، محض قلبداری دادن:
_ بعضی سوانح باعث میشه کسی بر اثر ضربهی مغزی کشته بشه، و باقی ارگانهای بدنش سالم میمونه…حالا یا خانوادهی این وفات یافتهها اعضای بدنش رو در ازای پول و یا با رضایت و بخشش خودشون اهدا میکنن، اسمتون رو بنویسید و شاید بهتره منتظر چنین کسانی باشید! روزگار خوش…
از کنارش گذشت و در آن لحظه، باورش نمیشد که آرزوی مرگ دیگری را کند برای زنده ماندن پدرش.
پدری که پا به سن گذاشته و قطعا لیاقت دل مرد یا زنی جوان که بر اثر تصادف کشته شود را نداشت.
با متوجه شدن مادرش و افسانه که با قیصر داخل میشدند اخمهایش در هم گره شد.
قرار نبود بار دیگر به بیمارستان بیایند.
_ مادر؟ اینجا چیکار میکنید آخه؟
فیروزه بانو اخم به پیشانی داد و با دیدهانی که سرخ بود از گریه در پاسخش اظهار کرد:
_ باید برای مشاهده کردن شوهرم از تو اجازه بگیرم؟ به تو هم میگن مرد؟ زنتو ول کردی به امون خدا؟
برای کنترل زبانش چشم بست و سر به زیر انداخت، بی احترامی به مادر در قاموس مردانگیاش نبود. همسرش در رخت بود و او نگران عاقبتش، اخم و تخم مادر را نمیبایست جدی گحرکت کرد.
_ خانزاده؟
به افسانه نگاه انداخت، هنوز حرفها و رفتارهایش را فراموش نکرده بود، اما بخاطر اوضاع نمیتمایل داشت یاداوری کند و در مقابل دیدهان قیصر توبیخ شود:
_ نباید میومدین خانم، بهتره بگم راننده برتون گردونه، محیط اینجا مناسب نیست.
نگاهش به لباسهای افسانه کشیده شد، همانطور که در عمارت هم برای رعایت حجابش چندان تلاشی نمیکرد، اینجا که گویا راحتتر بود، دیگر از پیجادهنهای بلندش خبری نبود. چارقدش هم به روسری تبدیل شده و مدام روی شانههایش میافتاد.
_ راننده رفته، عزیزم…اجازه بده پیشت بمونم، تو این شرایط به من نیاز داری!
اخمهایش به ارامی در هم فرو حرکت کرد:
_ عرض کردم بهتره برگردین خانم، اینجا بودن مناسب نیست، لباستون هم چندان پسنمتوجه شدهی خاندان ما نمیشه!
افسانه به ارامی اخم کرد و نگاهی به قیصر انداخت. انگار که قیصر فهمید نباید بشنود و دختالتی کند که با گفت «میرم یه سر پیش خسروخان» ترکشان کرد.
_ اینجا شهره، دیگه روستا و عمارت نیست که نیازی به پوشش مخصوص باشه، اونجا هم اگه بخاطر خسروخان و مولین فیروزگاره نباشه مطمئنا طوری که قلبم میمیل داشت لباس میپوشیدم.
از اینکه زنی مختار به پوشیدن لباس خود باشد بدش نمیآمد، ولی بحن و اضافه کردار افسانه طوری بود که گویی او را مرد حساب نمیکرد و آدمی زاد به شمار نمیآمد.
_ مولین فیروزگاره؟ من که سی ساله بچهشم نمیگم مامان، تو خوب فاز برت داشته و مامان آواش میزنی! بانو فیروزه بگی کفایت میکنه…
چرخید و به قصد رها کردنش دو قدم برداشت، اما دوباره چرخید و با اشارهای به پوششش گفت:
_ بهتره یه صرف نظر داشته باشی، هرچقد تو شهر زندگی کرده باشی، منم رفیق و قوم و خیش داشتم اینجا…فکر نکن بلد نیستم که برام میگی شهر چجوری میپوشن و روستا چجور، اصالت خودت رو حفظ کن، اگه نه…وصلهی ما نیستی!
سپس با قدمهای قد بلند و محکم به دنبال مادرش حرکت کرد، افسانه با خشم خیره و عصیان نگاهش میکرد. کنترل نفسهایش را به سختی در اختیار داشت و هر آن انتظار میرفت دود از سرش برخیزد.
انگار هر دری را میگشود، بیشتر از خانزاده دور میشد، مادرش همیشه میگفت مردها بندهی زیرشکمشان اند، با کمی عشوه و ناز خر میشوند، اما انگار این مورد روی نریمان جواب نمیداد.
مادرش با هماهنگی پرستار وارد اتاق پدرش شد، هنوز خبر نداشت برای دلی که نیاز به پیوند داشت.
چیز جمتوجه شدی بود در میانشان، کمتر کسی پیدا میشد که عمل جراحی چنین سختی را انجام دهد و خیال بهبودی داشته باشند.
کلافه به سمت پذیرش بیمارستان راهی شد.
پرستارها دور هم میگششتابزده و گاهی حرف میزدند گاهی کف دستوراتی را اجرا میکردند.
_ عذرمیخوام خانم…چجوری باید برای پیوند دل نام نویسی کنم؟
پرستار با تبسم از میان سری پروندههایی که دم کف دست داشت، کاغذی بیرون کشید و با خودکار به سمتش گراهی شد:
_ این فرم رو کامل پر کنید و بیارید، به محض اینکه نوبتتون بشه و قلب پیدا شه، بهتون اطلاع میدیم!
کلافه کف دستی به محاسنش کشید:
_ نوبتمون کی میشه؟ یعنی…چندنفر جلوترن؟
پرستار با همان لبخند که گویی بخشی از صورتش بود، پرونده را نگاه دیگری انداخت:
_ نفر هشتم هستید…هفت نفر زودتر از شما نیاز به دل دارن!
رنگ از رخش پرید، باید چه میکرد؟ کف دست به دعا میبرد که هشت آدم دیگر ضربه مغزی شوند که پدرش زنده بماند؟
خودکار و کاغذ را با دستان لرزان برداشت، نیاز شمشاهده کردی به حضور گلین داشت، این کف دستان لرزان را فقط او میتوانست آرام کند.
روی صنقلبی قرار گرفت و مشغول پر کردن کاغذ شد، نام، مشخصات شناسنامه، بیمههایی که شاملش میشد، گروه خونی و بهشدتی موارد دیگر…
به قسمت امضا نرسیده بود که صوتی فریاد زنی در سالن بیمارستان پیچید.
ترسیده از آشنا بودن آوا از جا پرید و به سمت اتاق پدرش قدم سریع کرد.
چند پرستار بهسرعتتر از او از کنارش گذششتابزده و میان مسیر فریاد زدند که دکتر را صوت کنند.
با عجلهی بیشتری قدم برداشت، مادرش را دید که میان دستان قیصر و افسانه داشت شیون میکرد و خودش را به سمت در اتاق میکشید.
دلش تپشی را به جا انداخت و خشکش زد. پدرش چیزی شده بود.
دکتر و پرستارهایی که به داخل حمله بردند او را به خودش آورد.
پا شتابزده کرد و سریع کنار مادرش توقف کرد:
_ اروم مادر من…اروم باش، هیچی نشده… باباخان چیزیش نشده…
مادرش ولی بلندتر هق زد، پیمسیرن شیرپسرش را چنگ انداخت و اشکهایش را مهمان سینهی ستبرش کرد.
_ اروم نور چشمم، اروم مادرم…
دلواپس نگاه به در دوخت و در نهایت به قیصر، داشت با رنگ نگاهی متاسف آنها را تماشا میکرد. واقعا پدرش چیزی شده بود!
_ قیصر؟ خسروخان؟
_ ایست دلی دادن…دکترا مشغول احیاء شدن، انشالله که به خیر میگذره!
شانههای مادرش که بیشتر لرزید را محکم به خود فشرد:
_ چیزی نمیشه، باباخان قویتر ازین حرفاس…فیروزگارهمولین، غمت نباشه…باباخان برمیگرده!
_ گفـ…بیان کرد داره…خودش…بیان کرد داره، کف دستش…دستش از دنیا، کوتاه…میشه! پدر…پدرت…خودش… میدونست…
کشیدهتر هق هق کرد و زانوهایش خم شد. نریمان سریع کف دست زیر زانوانش انداخت و در اغوشش گراهی شد، مادر از حال حرکت کردهاش و پدر درحال مرگش!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن