سری به نشانه ناطلاع داشتن جنباند:
_ نمیدونم…تا وقتی که پدرم با قضیه کنار بیاد، تا وقتی که بدونه من فقط یه نفرو میخوام…هزار تهمت به گلین زد، وادارم کرد، تهمشاهده کردم کرد که با افسانه ازدواج کنم، کردم و سه شبانه روزگار جشن و پایکوبی بود…ولی بهش یه انگشت هم نزدم!
به ارامی سرش را به دیوار کوبید:
_ جلوم لخت شد قیصر، لباساشو کند، تمایل داشت باهاش بخوابم…اما نتونستم، نگاهام فقط گلینو میبینه…جز اون، هیچ چیز و هیچکس نمیتونه منو از پا در بیاره، فقط یه تبسمش کافیه تا جون بدم براش!
قیصر با تبسم کنارش قرار گرفت:
_ بد عاشقی خانزاده…
نریمان با لبخند تلخی به رفیقش چشم دوخت:
_ زیر سایهی سر تو، مواظبش باش، خب؟
قیصر سر جنباند که نریمان حرفهای گلین را به یاد آورد:
_ راستی…گلین میگفت یکی مزاحمش شده، میخوام پیداش کنی…میبیان کرد ریخت و قیافهش به شهریا میخورده، یه پسر هیکلی با موهای تقریبا کشیده، شلوار ازین آبیها پاش کرده!
_ جین منظورته؟
چپ چپ به قیصر نگاهی انداخت:
_ هرچی که هست…پیگیرش شو ببین کیه، چیکارهس، چطوری گلین رو میشناسه…خوش ندارم پا گذاشته تو باغشون رخ به رخ گلین واساده باهاش حرف زده!
قیصر کف دست روی دیدهش گذاشت و با خودشیرینی تبسم زد:
_ رو چشام آقا، امر دیگهای نیست؟
نریمان با خنده کنارش زد:
_ برو مرد، برو…بچگی تا الان مخ منو تیلیت کردی ببینم باقیشو چه میکنی!
قیصر که از مریضمنزل بیرون حرکت کرد، روی صنقلبی راهرو نشست و سر به دیوار تکیه داد.
نگاه بست و سعی کرد افکار منفی را با یادآوری دخترک شیرینش کنار بزند.
آن گونهها و لبهای همواره سرخ، موهای روشنش که در نور افتاب درخشنده و طلایی میشد، چارقدهای رنگارنگ، دامنهای چینچین و رنگی، پاهای بلورینش وقتی دامنش بالا میحرکت کرد…
تنش از یاد شبهای کوتاه و کشیدهشان گر گرفت. عطش خواستن گلین در سرش بیدار شده بود.
نفس عمیقی کشید تا شاید عطر هوسانگیز دخترک را از خاطراتش بیرون بکشد، اما جز بوی منزجر کنندهی بیمارستان چیزی حس نکرد.
تمام حسش پرید و صاف جای گرفت، کف دستی به بینی کشید و منتظر ماند تا وضعیت پدرش روشن شود، چیزی که زیاد طول نکشید.
صوتی کف دستگاهها کشیده شد، پرستارها و دکتر که داخل دویدند و او که شوکه سر جایش خشک شده بود.
همهچیز در کمتر از پنج دقیقه اتفاق افتاد و نمیتوانست خودش را پیدا کند.
شوکه به در میزد، آوا میکرد، تا شاید کسی پاسخی به او بدهد.
اما در نهایت، همان کلمهی منفور «متاسفم» از زبان دکتر خارج شد.
نامردانه از کنارش گذشت و ماند او و در باز اتاق پدرش.
جسمی که پرستار به ارامی ملحفه سفید را رویش میکشید.
به ناگهان نگاه گشود و وحشت کرده از خوابی که دید به در اتاق پدرش خیره شد، خواب مرگ پدرش را مشاهده کرد. مضطرب از واقعی بودنش برخاست و در را باز کرد، دستگاه ضربان ضعیف دلش را نشان میداد و آرام خواب بود.
نفس راحتی کشید، شاید بخاطر جای بد خوابیدنش بود، پا و کف دستانش خواب رفته!
اگر بی دغدغه آغوش گلین را داشت به این حاب و روزگار نمیافتاد، حتی یک لحظه به فکرش رسید که وضعیت پدرش، آه گلین باشد که دامنش را گرفته.
گلین کینه نمیگحرکت کرد، دخترش زنی نبود که بتواند به کسی دل چرکین شود.
کف دستی به پای دردناکش کشید و کنار تخت پدرش قرار گرفت. آن مانیتورهای قدیمی و دیجیتالی، با نشان دادن ضربان دل پدرش کار میکرد.
یک دل که آن خطوط نامنظم میاضافه کرد که چندان خوب کار نمیکند، مضطرب بود. طایفه و اهالی ده بعد پدرش میبایست به نریمان اطلاعت امر کنند.
چیزی که نریمان خودش دلا نمیخواست، ولی ارث و میراثی بود که تا عمر داشت همانند یک تیغ زیر گردنش جا خوش میکرد.
—-
پایین تخت قرار گرفته بودو پاهای کوچک و دراز شدهاش را تکان میداد. جورابهای نخی و نازکش پوست پاهایش را کمی تیرهتر نشان میداد، اضطراب گلویش را به درد آورده بود.
مدام حرفی به دهانش میرسید و بار دیگر پس میفرستاد، وقتی خبر به گوش پدرش رسید که خان بیمار شده و در بستر مریضخانه افتاده، با هول و ولا به بالای ده رفت.
پدرش از قدیمهای ده بود و وقتی کشاورزی خان و خانزادهها را به عهده میگحرکت کرد. ولی از وقتی که پدرش پا به سن گذاشت، ناچار شد زمینهای نزدیک به خونه را برای کشاورزی انتخاب کند.
چرا که خان و خانزادههای دههای قدیم، به چند هکتار رضایت نمیدادند، میبایست ده هکتار، ده هکتار زمین شخم میزدی و کشاورزی میکردی. چیزی که از توان پدر او خارج بود.
حالا تنها مانده بود در خانهی کوچکشان، پدرش تاکید کرد ابدا خارج نشود و مثل روزگارهایی که خودش روی زمینهای اطراف است بماند. ولی بیان کرد که زود برمیگردد، شاید فردا!
قلبش نگران نریمان بود. میاطلاع داشت در این چند روزی که او را ندیده، علیالخصوص که پدرش، خسروخان، حالا ناخوش است و او نیاز به یک یار و یاور برای دلداری دارد.
شاید افسانه آنجا باشد، برای قلبداری مردی که شاید محرم و نامحرم بودنش مشخص نباشد، اما میخبر داشت پاکی محبتشان هردو را به هم محرم میکند، اجبار دیگران سم میشد به جانشان.
چند تقه به در خانه خورد، ترسید.
یاد همان مرد خوش قد و بالا و زیبا افتاد. همانکه مشخص بود از شهر رسیده، کسی که پدرش با او حرف زد، ولی حاج خیرالله تهش ناضافه کرد کیست و چه شد و حرفشان چه بود.
با تقهی بار دیگر در شک کرده و وحشت کرده به سمتش قدم برداشت، که هنوز نرسیده به در، آوای مردانهای قد بلند شد:
_ همشیره…قیصرم، رفیق خانزاده…وا کن نترس، اومدم یه ولینتی بدم.
جان به پاهایش برگشت، رنگ رخش باز شد و به سمت در دوید. در را که باز کرد، قیصر با مشاهده کردن موهای بازش، بهسرعت رو گحرکت کرد و پاکتی به سمتش دراز کرد:
_ برو تو همشیره، خانزاده بدونن حجاب نداری قلبخور میشه…
هینی کشید و خودش را پشت در پنهان کرد، پاکت دراز شده را گرفت:
_ شرمنده اقا قیصر، دل نگرونم، حواس برام نمونده، بگید که خسروخان حالشون خوبه، مگه نه؟
قیصر که با وجود شیطنتها و شهری بودنش، به زنان احترام خاص خودش را میگذاشت همچنان با سر پایین پاسخ داد:
_ دشمنت شرمنده، فعلا وضعیتشون نامشخصه، دکترا نگهش داشتن، معلوم نیست چی بشه… پاکت آقا رو کسی نبینه، روز خوش!
با تشکری مختصر، قیصر را مسیری کرد. در را بست و به اتاق برگشت، روی تشک تختش قرار گرفت و پاکت را باز کرد. اول از همه عطر خاص نریمانش بود که زیر بینیاش پیچید، با احساس نامه را به بینی چسباند و بو کشید.
نامه را باز کرد و به خط جذاب و منظم و یکدست نریمان تبسم زد، گویی خودش روبهرویش باشد، با دلدادگی شروع به خواندن کرد:
«سلام گل سرخ من، یاقوت من، دونه انار عزیزم.
دلم برات تنگ شده، اونقدر تنگ که با هر خوابی که میبینم تو به نگاهم میآیی، پدرم ناخوشه، دکترها جوابش کردن، میگند زیاد زنده نمیمونه.
از طرفی برای پدرم خوشحالم و از سویی ناراحت، میترسم با نبودنش همهچیز خراب شود، ولی حداقل میشه که به تو رسید. میتونم بیارمت پیش خودم، خان که بشم روی حرفم نه نمیاد.
ولی دلخورم، پدرم شاید محبتی خرج ما نکرد ولی، مردانگی یادم داد. مادرم رو عاشق نبود ولی همه میدونیم که تو خلوت خوب معشوقهی مادرم میشد.
پدرم اگر منو تربیت نمیکرد، نمیتونستم عاشق گل معصومی مثل تو بشم، دونه انار!
نگران من نباش، حالم خوبه. پدرم ولی معلوم نیست، امیدوارم سایهش باز هم بالای سرمون باشه، اما تو
مواظب خودت باش، زود میام پیشت، دوست دارم یاقوت سرخ نریمان.»
قطره اشکی از گوشه چشمش روی پاکت چکید، در قلبش غوغا بپا شد.
شاید اگر خسروخان دار فانی را وداع میگفت، میتوانست تمولی برای نریمان باشد، بی آنکه کسی مخالفت کند.
خودش را لعنت کرد، ارزوی مرگ کسی را داشت که با رفتنش، عشقش را دلخور میکرد. نباید چنین اجازهای به خود میداد، او بخاطر دلی که به نریمان باخته بود، تمام خانوادهاش را دلبسته شد.
سر بالا گراهی شد و نامه را به پاکت برگرداند، کنار عکسهایی که از نریمان داشت، زیر تشک تخت فرستاد. به کنار پنجره رفت تا هوایی تازه کند ولی با مشاهده کردن مردی که میان سایههای بیرون از حرکت ایستاده بود اخم کرد.
حس نگاه سنگینش آزارش میداد. پشیمان از باز کردن پنجرهها، پردهها را تا ته بست و به تختش پناه برد. کار خاصی که نداشت، لااقل میشد بخوابد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن