شانههایم از ترس بالا پرید و صوتی خانم جان وارد شد که با ترس به گونهاش کوبید و اظهار کرد:
– یا حسین، چیشده؟ غیاث مادر؟
چادرش را توی شکمش جمع کرده و با قدمهایی تند خودش را به حیاط رساند.
قبل از اینکه فرصتِ کشیده شدن از روی مبل را پیدا کنم، غزاله با کنایه بیان کرد:
– بست نبود من و دادشمو به جون هم انداختی؟ حالا نوبت این رسید که غیاثو بندازی به جون داراب؟
فرصتِ کل کل کردن با او را نداشتم.
دلم هنوز بخاطرِ بلوایِ چند روزگار پیشش چرکین بود و با این حال با نهایت احترام و ادب گفتم:
– عزیزم، ممنون میشم حد خودتو بفهمی! من همیشگی اینقدر آروم نیستم!
حرفم را زده و قبل از اینکه فرصت صحبت کردن به او را بدهم خودم را به حیاط رساندم.
خانم جان پشت داراب ایستاده بود و مت در عجب بودم که چرا داراب هیچ نمیگوید؟
سر پایین گراهی شده بود و کف دستش روی گونهاش سایه انداخته بود!
– غیاث مادر؟ بیا بریم تو تصدقت! بیا بریم ببینم چیشده؟
غیاث خیره به داراب لب زد:
– شما فعلا اینو ببرین تو تا بار دیگر تو دهنش نکوبیدم!
خانم جان از هولِ وَلا و برای خاتمه دادن به بحث سریع کف دستِ داراب را کشیده و وارد منزل شدند!
من ماندم و غیاثی که حس میکردم دود از سرس بلند می شود.
ترسم را کنار زده و همین که کنارش قرار گراهی شدم به ارامی اظهار کرد:
– الان نه ملیسا! الان سگم میترسم بپرم بهت، برو تو بعدا حرف میزنیم کوچولوم!
به شدت واضح بود که جلوی خودش را گحرکت کرده تا خشمِ آوایش را نثارم نکند، اهسته لب گزیده و روبرویش قرار گرفتم.
هر دو کف دستم را دو طرفِ صورتش قرار داده و با مهربانی گفتم:
– بگو عزیزم، مهم نیست!
مردمکِ چشمهایش به سرخی میزد.
فکش به شدت سفت شده بود و از لای دندانهای کلید شدهاش غرید:
– برو تو ملیسا، برو تو هوا سرده سینه پهلو میکنی! برو تو افرین…
کجایِ هوا به این گرمی سرد بود؟
البته که حق داشت.
پوستِ گردنش به سرخی آتش در رسیده بود و به وضوح دودی که از سرش بلند میشد را متوجه شدم!
با لجبازی خودم را به تنش چسباندم.
هر دو دستم بازویش را به چنگ گرفته و سرم را به تخت سینهاش کوبیدم.
نفس های عمیقی که از روی حرص می کشید باعث بالا و پایین شدنِ تخت سینهاش میشد.
آهسته پچ زدم:
– چرا زدیش!
بی مکث و با حق به جانی تنها یک جمله اضافه کرد:
– حقش بود!
لب چین میدهم.
بی منطق شده بود یا من اینگونه احساس میکردم؟
پیشِ خودم چشم غره ای به سمتش پرتاب کردم و اظهار کردم:
– حقش این بود که اونطوری محکم بکوبی تو دهنش؟ نمیتونستی منطقی باهاش صحبت کنی؟
از روی حرص کف دست روی شانههایم قرار داده و تنم را کمی از تنش فاصله داد.
نگاه ریز کرد و گفت:
– من منطق و این ک…سشرا حالیم نمیشه جوجه مدرسهای، عصابمو ب…گا دادین همتون توقع دارین وایسم (وایستم) تو روتون هِر و کِر را بندازم ؟
بد خلق تر ادامه داد:
– منو ک…صخل کردی یا خودتو؟ ن…گا عصابمو ملیسا! افرین دخترِ خوب.
_♡__
نگاههایم از بی ادب بودنش گرد شد.
انگشت اشارهام را به ارامی روی لبش کوبیده و گفتم:
– جمشاهده کردا خیلی بی ادب شدیا!
انگار نیشخند عضوی جدا ناپذیر از لبهایش بود! کف دستش را به ارامی دور کمرم پیچانده و گفت:
– ادبیاتم اینه کوچولوم! شما مشکلی داری؟
لب زیرینم را با زبان تر میکنم، نگاه ریزه کرده و میگویم:
– نمیخوای بگی چرا زدی تو دهن داراب؟
مثلا داداش کوچیک ترته، جای اینکه هواشو داشته باشی میزنی تو دهنش.
بار دیگر اخم کرد و اینبار تنم را یک ضرب از خودش فاصله داد و زیر لب پچ زد:
– نمیذاری اروم بمونم که…گه میزنی تو عصاب ادم!
سرش را بالا گراهی شد و پلک بست!
لعنتِ به آن ژستِ دلپذیر و عاشق شدنیاش که در همین حالت هم دلم را میبرد.
قلبم برای خالکوبی کوچکی که از زیرِ گوشش تا روی بازویش امتداد داشت ضعف میحرکت کرد.
پلک ریز کرده و اظهار کردم:
– اگه نگی ولت نمیکنم.
– نکن! از خدامه تو رو رو خودم داشته باشم!
حرفش دو پهلو بود که شکوفههای خجالت را رویِ گونه هایم سبز کرد!
حتی در این شرایط هم کف دست از منحرف بودنش بر نمیداشت!
قبل از اینکه حرفی بزنم گفت:
– حق کسی که داداششو دور میزنه همینه! باید محکم تر میخوابوندم تو دهنش که دندوناش ته حلقش بریزه!
_♡__
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن