لحنِ عجیب حرف زدن و حالتِ خاص نگاهش حالم را زیر و رو کرد.
شکوفههای سرخِ شرم روی گونههایم ریشه دواند و سر به زیر گرفته و بستهی کادو پیچ شدهی کوچک را باز کردم!
نگاهم به جعبهی مخملی شکلِ سفید رنگ افتاد و لب گزیدم، همانطور که درش را باز میکردم پچ زدم:
– لازم به این کارا نبود! من که بخشیدمت آخه…
از پایِ آینه کنار آمد، به سمتم قدم برداشت و درست روبرویم قرار گرفت و خیرهام شد:
– خودم خودمو نبخشیدم، بازش کن ببین خوشت میاد ازش یا برم عوضش کنم.
در جعبه را باز کرده و دیدهم به گردنبندِ گرگ و ماهی که به طرز زیبایی در هم پیچیده شده بودند!
گردنبند را از توی جعبه بیرون کشیده و روبروی دیدههایم گراهی شدم و غیاث به ملایمی نجوا کرد:
– گرگه منم، وایستادم جلو ماهم که کسی ت…خم نکنه نگاه چپ بندازه بهش!
ماهش که بود؟ من! جز من هیچ کس!
غنچهی جذابی لبخند روی لبهایم باز شد، نگاهم را از گردنبند گرفته و به غیاث دوختم و لب زدم:
– خیلی قشنگه! میندازی گردنم؟
سری به نشانهی تایید تکان داد و پشتِ سرم قرار گرفت.
موهای گیس شدهام را یک طرفِ شانهام انداخت و گردنبند را از کف دستم گرفت.
به پلاکِ زیبایش خیره شدم!
ماهِ غیاث بودن برایم چه حسِ شیرینی داشت!
قفل گردنبند را بسته و خم شد و درست پشتِ گردنم را بوسید و همانجا پچ زد:
– بخشیدی منِ وحشیو؟
مگر میشد نبخشم؟
تنم را از پشت به تنش تکیه زدم و او ادامه داد:
– اون یکی دیگرم باز کن ببین خوشت میاد!
هر چند مبهوت قشنگیی گردنبندِ زیبایم بودم ولی با این حال، جعبه را برداشته و همانطور که بازش می کردم اظهار کردم:
– من راضی نبودم اینقدر خودتو بندازی تو خرج!
کف دست دورِ کمرم پیچیده و هیچ ناظهار کرد.
جعبهی سفید رنگی که داخل جعبه قرار داده شده بود را بیرون کشیده و نگاهم به جلدِ رویش افتاد.
بهت زده تکانم به خودم دادم و صوتیش زدم:
– غیاث!
– خوشت اومد؟ میدونم شاید مثل گوشی سابقت نباشه ولی…
دقیقا نمیدانم از مسروری زیاد بود یا حرصِ تمایل داشتن این مرد که به بغض افتادم!
جعبهی تلفن هممسیر را جلوی چشمم تکان دادم و بغض کرده اظهار کردم:
– چرا اخه؟ من که…من که ازت گوشی نمیل داشتم!
تو گلو ریز خندید و حلقهی کف دستش به دورِ شکمم محکم تر پیچیده شد و گفت:
– به هر حال باید یه جوری باهام ارتباط داشته باشی دیگه! شاید من سر کار دلم واسه زنم تنگ شه، نمیتونم به خونه که زنگ بزنم، چهار تا چشم دیگه روته مگه میتونی همینطوری هی با دلبری حرف بزنی؟
به خنده افتادم و در اغوشش چرخ خوردم!
با نگاههایی که کمی تر شده بود خیرهاش شدم و بیان کردم:
– بهشدت زیباه! بهشدت دوسش دارم، هم اینو هم گردنبندمو، بهشدت زحمت کشیدی…غیاث جونم!
_♡__
روی گونهام را میبوسد به آرامی!
سر به سینهاش تکیه میدهم و چه خوب بود که میان این بلبشویِ تمایل داشته نشدن ها، این مرد هوا خواهِ من بود!
_♡__
– غیاث مادر چاییت یخ میکنه الان، بخور تا از دهن نیفتاده تصدقت بشم!
نگاهی به نیم رخ جدی و اخمهای در همش میکنم.
بی توجه به حرف مادرش انگشتهایش را سریعاً روی کیبوردِ گوشی حرکت میدهد و میگوید:
– داراب بیا بیرون کارت دارم!
قبل از اینکه از کنارم تکان بخورد، کف دستم را به ارامی روی ارنجش گذاشتم.
به اجبار نگاهی به سمتم حواله کرد و من پچ زدم:
– کجا میری؟
خیره به نگاههایم بار دیگر داراب را موردِ خطاب قرار داد:
– داراب اظهار کردم قد بلند شو!
اینبار حتی خانم جان هم از صدایش که کمی بلند بود شوکه شدند و داراب به سرعت به دنبالش از خونه خارج شد.
آوای پچ پچ غزال وارد شد که پرسشی اظهار کرد:
– چیشده باز؟
خیره به مسیر حرکت کردنش به حرفهایشان گوش میدادم:
– چمیدونم، دو تا داداشی میخوان حرف بطنن لابد، پاشم برم سفره رو اماده کنم!
از پشت پنجره به حیاط نیمه تاریکشان خیره شدم.
توی تاریک و روشنِ هوا چشمهایم تنها کمی آن دو را میدید.
داراب سر به زیر فرو برده بود و غیاث کف دست به جیب و شاکی روبرویش ایستاده بود.
دلم به شور افتاده بود از اینکه مبادا اتفاقِ بدی بیفتد و انگار درست درک کرده بودم که درست همان لحظه، صوتی سیلی برق آسایی که غیاث به گوشِ برادرش کوبید، در گوشم زنگ خورد!
_♡
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن