تعلل جایز نبود، باید همین امشامگاه پیدایش میکردم.
گزینه های زیادی هم پیش رویم نبود.
تنها دو نقطه در این شهر بود که میتوانست از من بهشان فرار کند.
خونه ی پدرش و کنار تمنا…
جهنمی که بار قبل ثابت کرده بود، از من که ناامید میشد به کنار من بودن ترجیحش میداد و حالا هم بد ناامیدش کرده بودم.
نفهمیدم چطور خودم را مقابل خونه ی پدری اش رساندم و حتی نفهمیدم چطور داد و هوار کردم که بالاخره در را به رویم باز کردند.
اصلان با اخم هایی درهم و نگاهی که بوی تمسخر میداد به چهره ی درمانده ام زل زده و مقابل در توقف کرده بود.
_ ادعات کون خرو پاره میکنه ولی نمیدونی زنت کجاست آقا عامر؟!
تنها کسی بود که ابدا قلبم نمیخواست در این موقعیت با او رو به رو شوم ولی چاره ای نداشتم.
زخم زبان هایش را به جان میخریدم اگر باعث میشد باوان را پیدا کنم.
دست مشت شده ام را به پایم فشردم تا اتفاقی جایی از صورتش فرود نیاید و با حرص نگاهش کردم.
_ برو بگو بیاد پایین منتظرشم.
سری به تاسف تکان داده و با تمسخر غرید:
_ دو روزم نتونستی نگهش داری!
مشتم بی قرار شده بود.
از این مردک پدر نما کینه به دل داشتم و هنوز بابت زخم های جسم و روح باوان تاوان نداده بود.
دندان هایم را چنان به هم کوبیدم که کل صورتم به درد افتاد و مشتم روی در نشست.
_ بگو بیاد پایین تا کار کف دستت ندادم مرت… الله اکبر!
میدونی که آبروت برام مهم نیست، با اعصاب من بازی نکن.
آواش کن بیاد.
آبرو!
تنها چیزی که برایش اهمیت داشت.
کمی به هول و ولا افتاد و گلویی صاف کرد.
_ اینجا نیومده…
همون روزگاری که با تو رفت قیدشو زدم، برگرده ام جایی تو این خونه نداره.
«غرق جنون»
#پارت_۶۰۷
دروغ میبیان کرد، باوان من که جایی جز این خراب شده نداشت.
حتما فرصت را برای انتقام مناسب متوجه شده بود و میتمایل داشت آتشم بزند.
_ دروغ میگی، میدونم اینجاست…
در را تا نیمه بست و نیش کلامش جانم را گراهی شد.
طعنه زن قهاری شده بود.
_ من بد بودم که ازم فرار کرد، تو که خوب بودی حاجی… از تو چرا فرار کرد؟!
بدترین شده بودم برای عزیزترینم…
دل کوچکش را شکستم و لعنت به من.
با فشار کف دست جلوی کامل بسته شدن در را گرفتم و اصلان را به عقب راندم.
_ زنمو کجا قایم کردی؟ برو کنار ببینم.
پله ها را که بالا میحرکت کردم دنبالم رسید و مدام یک چیز را میبیان کرد.
_ زنت اینجا نیست مردک زبون نفهم!
بری تو خونه ی من ازت شکایت میکنم، میدم پدرتو دربیارن…
اصرارش شکم را بیشتر کرده بود. اگر ریگی به کفش نداشت که مانعم نمیشد.
به هر ضرب و زوری بود خودم را داخل منزل شان انداختم. اصلان هم که متوجه شد از پسم بر نمی آید رهایم کرد.
سمت اتاقش میراهی شدم که مادرش با زاری و وحشت زده جلویم درآمد.
_ راسته دخترم گم شده؟
تپش های دلم یکی در میان شد. به این دیدهان پر آب نمی آمد دروغ بگویند.
یعنی باوان اینجا نبود؟
_ چیکارش کردی آقا عامر؟ کجا راهی شده این وقت شامگاه؟ قول دادی مراقبش باشی…
سرم به دوران افتاد و تنم یخ بست.
اگر اینجا نبود پس کجای این شهر را به دنبالش زیر و رو میکردم؟
قلبم نمیمیل داشت باورشان کند که وادارم کرد به راهم ادامه دهم.
تمام خونه را گشتم، هر نقطه ای که فکرش را بکنید اما دروغ نمیگفتند.
_ خیالت راحت شد؟ حالا گمشو از خونه ی من بیرون!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن