تعلل جایز نبود، باید همین امشب پیدایش میکردم.
گزینه های زیادی هم پیش رویم نبود.
تنها دو نقطه در این شهر بود که میتوانست از من بهشان فرار کند.
خونه ی پدرش و کنار تمنا…
جهنمی که بار قبل ثابت کرده بود، از من که ناامید میشد به کنار من بودن ترجیحش میداد و حالا هم بد ناامیدش کرده بودم.
نفهمیدم چطور خودم را مقابل منزل ی پدری اش رساندم و حتی نمتوجه شدم چطور داد و هوار کردم که بالاخره در را به رویم باز کردند.
اصلان با اخم هایی درهم و نگاهی که بوی تمسخر میداد به چهره ی درمانده ام زل زده و مقابل در توقف کرده بود.
_ ادعات کون خرو پاره میکنه اما نمیدونی زنت کجاست آقا عامر؟!
تنها کسی بود که ابدا دلم نمیمیل داشت در این موقعیت با او رو به رو شوم اما چاره ای نداشتم.
زخم زبان هایش را به جان میخریدم اگر باعث میشد باوان را پیدا کنم.
دست مشت شده ام را به پایم فشردم تا اتفاقی جایی از صورتش فرود نیاید و با حرص نگاهش کردم.
_ برو بگو بیاد پایین منتظرشم.
سری به تاسف تکان داده و با تمسخر غرید:
_ دو روزم نتونستی نگهش داری!
مشتم بی قرار شده بود.
از این مردک پدر نما کینه به دل داشتم و هنوز بابت زخم های جسم و روح باوان تاوان نداده بود.
دندان هایم را چنان به هم کوبیدم که کل صورتم به درد افتاد و مشتم روی در جای گرفت.
_ بگو بیاد پایین تا کار دستت ندادم مرت… الله اکبر!
میدونی که آبروت برام مهم نیست، با اعصاب من بازی نکن.
صوتش کن بیاد.
آبرو!
تنها چیزی که برایش اهمیت داشت.
کمی به هول و ولا افتاد و گلویی صاف کرد.
_ اینجا نیومده…
همون روزگاری که با تو حرکت کرد قیدشو زدم، برگرده ام جایی تو این خونه نداره.
«غرق جنون»
#پارت_۶۰۷
دروغ میبیان کرد، باوان من که جایی جز این خراب شده نداشت.
حتما فرصت را برای انتقام مناسب مشاهده کرده بود و میمیل داشت آتشم بزند.
_ دروغ میگی، میدونم اینجاست…
در را تا نیمه بست و نیش کلامش جانم را گرفت.
طعنه زن قهاری شده بود.
_ من بد بودم که ازم فرار کرد، تو که خوب بودی حاجی… از تو چرا فرار کرد؟!
بدترین شده بودم برای عزیزترینم…
قلب کوچکش را شکستم و لعنت به من.
با فشار کف دست جلوی کامل بسته شدن در را گحرکت کردم و اصلان را به عقب راندم.
_ زنمو کجا قایم کردی؟ برو کنار ببینم.
پله ها را که بالا میرفتم دنبالم آمد و مدام یک چیز را میبیان کرد.
_ زنت اینجا نیست مردک زبون نفهم!
بری تو خونه ی من ازت شکایت میکنم، میدم پدرتو دربیارن…
اصرارش شکم را بیشتر کرده بود. اگر ریگی به کفش نداشت که مانعم نمیشد.
به هر ضرب و زوری بود خودم را داخل خونه شان انداختم. اصلان هم که متوجه شد از پسم بر نمی آید رهایم کرد.
سمت اتاقش میراهی شدم که مادرش با زاری و وحشت زده جلویم دروارد شد.
_ راسته دخترم گم شده؟
تپش های قلبم یکی در میان شد. به این دیدهان پر آب نمی وارد شد دروغ بگویند.
یعنی باوان اینجا نبود؟
_ چیکارش کردی آقا عامر؟ کجا حرکت کرده این وقت شامگاه؟ قول دادی مراقبش باشی…
سرم به دوران افتاد و تنم یخ بست.
اگر اینجا نبود پس کجای این شهر را به دنبالش زیر و رو میکردم؟
قلبم نمیمیل داشت باورشان کند که وادارم کرد به راهم ادامه دهم.
تمام خانه را گشتم، هر نقطه ای که فکرش را بکنید ولی دروغ نمیبیان کردند.
_ خیالت راحت شد؟ حالا گمشو از خونه ی من بیرون!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن