هنوز چند ساعت از آزادی بابا نگذشته بود…
صورتش از شدت خشمگینت و ناراحتی سرخ بود و نگاهش غمگین بود
کف دست و پامو گم کرده بودم…نمیدونستم حتی باید چی بگم؟
_تو برای چی گذاشتی اون مردک واسه من وثیقه بزاره…
همه چیزو براش تعریف کرده بودم…
اینکه شرط آزادیش منم…اینکه باید روز عقد بیاد و رضایت بده…
کلافه توی خونه جاده میره انگار که داره خونه رو متراژ میکنه
منم کف دست کمی از بابا نداشتم فقط با این تفاوت که دیگه نایی برام نمونده بود
لب از لب باز نمیکنم اما بابا دوباره شروع به حرف زدن میکنه_دختر احمق من…آخه تو انقدر احمقی گذاشتی با آینده بازی کنه؟آررره؟
فریادش باعث میشه شونه هام بالا بپرن…فکر نمی کردم بابا با متوجه شدن واقعیت انقدر خورد شه انگار به شخصیتش اهانت شده بود
_پا میشی میای زندون میگی بابا قراره عروس شم!تاریخش اینه آدمش اینه تو فقط مثل ی عروسک خیمه شامگاه بازی بیا امضا بزن و بعدم گمشو
بغض میکنم
تحمل این حرفای بابا رو ندارم اونم وقتی که همه ی این زجر و حقارت ها رو واسه آزادی بابا قبول کرده بودم
زیر لب و با صوتی خفه ای میگم_این حرفو نزن بابا…این حرفو نزن که قلبخور میشم ازت…من واسه تو قبول کردم زنش شم
_حرف اضافه موقوف نهال!
آروم داخل آشپزخونه میشم و ی لیوان آب یخ میارم توش یخ میریزم و با قاشق فلزی هم میزنم…
لیوانو میگیرم جلوی بابا ولی حتی بهم نیم نگاهی نمیندازه و لیوانو هم از دستم نمیگیره
_بگیر بابا
_از جلوی نگاهام دور شو نهال!هر چقدر بیشتر می بینمت بیشتر احساس خاری و خفت میکنم
_بابا اینجوری نگو لطفا!
اخم میکنه_چجوری بگم؟چجوری بگم تو خوشت بیاد؟چجوری بگم آب ریخته برگرده؟
با بغض کلماتو بهم می چسبونم_چرا ی جوری حرف میزنی انگار مسببش منم؟یکم منو درک کن
به سینم که به خس خس افتاده چنگ میزنم_طاقت نمیاوردم شما رو تو اون حال ببینم!تو اون وضعیت…پشت قفس…نمی تونستم…در ذهنش گذراندی مقاومت نکردم؟به این در و اون در زدم…هیچ مسیری واسه نجاتت نداشتم بابا…راهی شدم به دست و پای عمو فریبرز افتادم راهی شدم از عزیز جون کمک خواستم….هیچکس نشد منجی جاده من…بابا!من باید نجاتت میدادم….بابا تو خودت مگه آرزوت نبود بهرام بشه دولیدت؟
خودم از حرفی که میزدم راضی نبودم فقط میتمایل داشتم جو متشنج رو آروم کنم…
فقط میخواستم یادآوری کنم وقتی که بهرام منو میل داشتگاری کرد بابا چقدر راضی بود و پیش خودش فکر میکرد بهرام میتونه خوشامگاهختم کنه…
آواشو بالا میبره_آره…من اون موقع دلم میخواست کف دست تو رو بزارم تو کف دست اون مردک!ولی الان نه…زیرا فکر میکردم شخصیت داره خانواده داره ادب و نزاکت حالیشه…نه ی آدم سو استفاده گر که تو رو تو منگنه میزاره…اینا رو می فهمی؟
همه ی حرفاش ی چیزو ثابت میکرد بابا قبلا درباره ی بهرام بهشدت مثبت بین بود…انگار تازه با روی واقعیش آشنا شده و حالا شوکه بود ، ناراحت بود….
_الان که متوجه شدم چه کفتاریه قلبم نمیخواد دخترمو بسپارم دست همچین آدمی!می فهمی اینا رو؟
فریادش توی گوشم میشینه…
می فهمیدم…منم می درک کردم…منم آزرده بودم منتهی داد و بیداد کردنام ته کشیده بود…منتهی درک کرده بودم گلو دریدنم دیگه راه نجاتمون نیست
با آوای ناراحتی میگم_اگه قبول نکنی مجدداً می فرستت زندون
انگار با این حرفم بیشتر به ناراحتیش دامن زدم که فریادش بلند میشه_هر غلطی میخواد بکنه، بکنه!فقط کوتاهی نکنه…من انقدر پست و فرو مایه نشدم که واسه نجات خودم دخترمو بدم دست اون مردک بی صفت
احساس غرور بهم دست میده و در آنی غم وجودمو یکپارچه میکنه…
بابا مقاومت میکرد…اما انگار یادم راهی شده بود بهرام بیشتر از بابا مقاومت میکرد!
بهرام دندون تیز کرده بود…تا طعمشو شکار نمی کرد ول کن نبود!
لیوان آب یخی که برای بابا آورده بودم و خودم آروم مینوشم…
سردیش تو استخونم میشینه…
پلک میزنم
بابا سرگردون و کلافه دور خودش می چرخه…
منم خسته!بریده…مثل کسی که هیچ سلاحی برای دفاع خودش نداره جز ی چیز، تسلیم!
سفره ی ناهارو با دلخوری عمیقی میچینم
پلو رو روی سفره میزارم و بطری نوشابه رو وسط میزارم
بابا هنوز کلافست
با غصه نگاش میکنم،نمیخواستم اینطوری بال بال زدنشو ببینم،اونم واسه من!
_بابا بیا ناهار بخور
توجه نمیکنه!نمیدونم شایدم نمتوجه شده بود
مجدداً نگاش میکنم_بابا ناهار آماکف دست
بازم سکوت!
_بابا غذا…
نمیزاره جملم تموم شه که فریادش چهار ستون بدنمو به رعشه میندازه
_دهنتو ببند ، غذا نمیخوام!نمیخورم!ولم کن…ولم کن…که ی بار مادرت میشه ملکه ی عذابم ی بارم تو
از حرفاش قلبخور نمیشم زیرا میدونم همه ی کلماتش همه ی این غصه خوردناش واسه دل منه…واسه حیات منه که تو مشت بهرام داره به تمسخر گراهی شده میشه…
ولی منم طاقتی داشتم…تاب و تحملی داشتم…
بی رمق به سفره ای زل میزنم که خالی و کف دست نخورده مانده
آروم سفره رو جمع میکنم و ظرف غذای خورده نشده رو توی قابلمه خالی میکنم
ظرفای استفاده نشده رو ی آب میکشم و بالای کابینت فلزی می چینم….
چند بار حین شستن ظرفا نفس تنگی سراغم میاد..
میدونم از بس حرص میخورم حالت عادی نداشتم
بعد اون بحث کوتاهی که بابا داشتم بابا به اتاق خوابش راهی شد…درو محکم روی هم کوبید و حرکت کرد
منم دیگه پیگیرش نشدم زیرا میدونستم هر چی بگم بیشترهر دومونو ناراحت میکنم….
***
_حتی دیگه باهام حرف نمیزنه مهلا
_عزیزم..گریه نکن ناراحت میشما
اشکام آروم و بی آوا روی گونم میشینن اما انقدر آزردهیم واضحه که مهلا از پشت خط متوجه میشه…
تلفن خونه رو سفت روی گوشم میزارم و با همون لحن نا آروم جواب میدم_بسیار حالم گحرکت کرده مهلا…الان یه هفته میشه…نه باهام حرف میزنه نه تو روم نگاه میکنه…در اتاقم رو خودش بسته به زور واسه شام و ناهار میکشونمش تو پذیرایی….بعضی وقتا هم به زور شام و ناهاراشو میبرم تو اتاقش به خوردش میدم
مهلا متاثر از حرفام آهی میکشه_نهال واقعا میگم قلبم میخواست تو این شرایط سخت کنارت می بودم اما افسوس که این درس و دانشگاه بینمون فاصله انداخته…
_کاملا میتونم درکت کنم
شاید نتونم جای تو باشم ولی مورد مشابه تو رو خودم تجربه کردم…مثلا سر همین دانشگاه…بابام راضی نمیشد برم تبریز…خیلی تملق و خواهش و التماس کردم ولی همش بی نتیجه بود…هنوزم که هنوزه باهام سر سنگینه…
آهی میکشه و ادامه میده_تو هم ضعیف نباش!خودتو نباز!بابات دیر یا زود میتونه محبت تو رو درک کنه
هق میزنم_بحث محبت نیست مهلا!میگه غرورمو خورد کردی
_تو که از سر خوشی اینکارو نکردی…ی جاده بیشتر نداشتی..بگو ببینم نهال…این چند وقته از بهرام خبری نشده؟
اشک گوشه ی دیدهمو با دست پاک میکنم_نه مهلا….فقط ی اس مس واسه خطم فرستاده بود که هر چه زودتر باباتو راضی کن ، تنگشم نوشته بود راضیم نکردیم زیاد باکی نیست ته تهش واسه بابات حبس و آب خنک خوردنه دیگه
_عزیزم آروم باش، اون روانی مردم آزار به عمد این حرفا رو میزنه تا تو رو بیشتر تحت فشار بزاره که باباتو قانع کنی…اصلا انقدر ادعاش میشه چرا خودش با بابات حرف نمیزنه؟
تلخندی میزنم، به مهلا حق میدادم کا ندیده و نشناخته همچین فکری راجع به بهرام کنه
_چون بابام الان عصبیه!مثل بمبه…هر آن امکان داره منفجر شه…بهرام آدمی نیست خودشو بندازه تو دردسر
_ببینم نهال اگه بابات راضی نشه چی؟تکلیف چی میشه؟
همون لحظه بابام از اتاق میزنه بیرون
با نگاهای گسرخوش شده نگاش میکنم…تند تلفنو قطع میکنم و اشک های خشکیده ی رو چشمو پس میزنم
نزدیکتر میشم_سلام بابا
متعجب نگاش میکنم
منتظر نگاش میکنم…انگار همش توقع اینو دارم بگه که درکم میکنه ، بگه که اگه اونم تو شرایط مشابه من بود راضی میشد برای نجاتم از ی مخمصه ی بزرگ همچین تلفاتی بده..گبه هر قیمت و شرطی!
ولی بر خلاف انتظارم با ی سر خمیده و کمر شکسته و نگاهی که ناتوان و ناراحته لب میزنه_زنگ بزن به اون یارو…بگو آخر شب با خانوادش بیاد اینجا
کپ میکنم!
بابا رضایت داده بود….برای نجات خودش….شاید حتی برات نجات منم!
ناراحت نبودم..نه اصلا
برخلاف اون که منو درک نمیکرد من کاملا درکش میکردم…بابا دوست نداشت من خودمو به بهرام ببخشم…ولی قبلتر که بهرام میل داشتگارم بود رضایت کامل داشت چون از نظر بابا اون موقع من ی دختر کف دست نیافتنی با قرب و ارزش بودم نه کسی که محتاجه…
من کاملا میتونستم بفهمم چی فکر میکنه
میتونستم حدس بزنم چیا تو فکرش نقش می بندن…
اینکه اگه بابا بره زندون زیستن من چی میشه؟بعدش چه بلاهایی سرم میاد؟
اونم با این جامعه ی درنده و آدم های گشنه…
بابا این مدت خوب فهمیده بود بهرام کیه ، چیه….
چقدر بی رحمه و چقدر راحت میتونه برای شکنجه ی من سالیان سال بابا رو اسیر این و اون زندون کنه….
بابا نگاه پر از تاسفی به قیافه ی متعجبم میدوزه
بدون مکث لب میزنه_این کارو واسه خودم نمیکنم نهال!واسه تویی که میدونم اگه ی لحظه کنارت نباشم چه خطراتی تهمشاهده کردت میکنه…
انگشت اشارشو جلو میاره_اما خوب اینو یادت باشه دل من با قلب این مردک هیچوقت صاف و صوف نمیشه!هیچوقت بهم دیگه چیزی مزه نمیده
ی بغض خفیف زیر تک تک کلماتش حس میکنم_زندون اصلی تازه داره برای من شروع میشه نهال….
تو دلم هر چی فحش بلدم نثار بهرام میکنم…بهرامی که باعث شده بود بتونم بغض تو آوای بابامو ببینم…
نگاه شرمنده و ناراحتش…کمر شکسته ی ی پیرمرد تنها!
و حیات که براش بی معنا شده بود
برای قلبگرمی بابا فقط واسه اینکه از این عذاب کم کنم میگم_شاید باهاش خوشامگاهخت شدم
داشتم دروغ میگفتم ، ی دروغ مصلحتی ، ی دروغ واجب!
ی دروغ اجباری…
بابا با چشمای دلخورم صورتمو کند و کار میکنه دهنشو کج میکنه و با همون صدای گحرکت کرده جواب میده_من میدونم این یارو نمیتونه خوشامگاهختت کنه!میدونم اومده حیاتمونو ویرون کنه…
دیگه چیزی نمیگه ، منم چیزی نمیگم
زیرا اظهار کردن از چیزی حلال مشکلات نبود
_الانم خودتو جمع و جور کن فقط!نزار بازنده و ضعیف این قصه تو باشی.…زنگ بزن بهش بگو شب اینجا باشه
با شونه های خم شده میگه و این برای من از هر چیزی سخت تر و جان کاه تره…
اندوه عمیقی ته قلبم می شینه…چیزی فراتر از خستگی و دلخوری
بابا بی حرف به سمت اتاقش برمیگرده
انگار فقط اومده بود به من اعلام کنه…اونم بعد از ی هفته سکوتی که پیشه کرده بود!
به دنبال گوشیم میگردم
پیداش میکنم و با کف دستای لرزون به بهرام پیام میدم چون گوش دادن صداش که بانیه مشکلات پیش اومده بود بیشتر عصبیم میکرد
متن پیامم این بود_بابا رضایت داده…شب اینجا باشین
از کلمه ی باشین استفاده میکنم تا بدونه باید کشون کشون عمو فریبرز هم با خودش بیاره
همون لحظه قطره اشک لجوجی از گوشه ی دیدهم سر میخوره پایین!
نمیدونم چرا قلب من بیخیال گریه و زاری نمیشد…
ولی این میون ی چیزی بهم نهیب میزد ی چیزی شامگاهیه به جمله ی بابا اینکه نباید ضعیف و شکست خورده باشم…
اینکه نباید فراموش کنم کیم و کجای پازلم…
اینکه بهرام حالا دشمن درجه یک من بود!کسی که با راهی شدار هاش منو شکنجه میده….کسی که حکم زنجیر بستن منو صادر میکنه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن