دروغگو…
فریادم و بالا میکشم_آروم نمیشم!بابامو از زندان بیار بیرون عوضی
با آوای بلنو زیر گریه میزنم و بی توجه به اهالی محل که صوتمونو می متوجه شدن خودمو روی سنگ سرد حیاط ولو میکنم
اشکام بی مهابا می غلتن و اون با استیصال نگام میکنه
آوای بم مردونش کشیده میشه_اگه باباتو میخوای فردا میای شرکت حرف بزنیم
دوباره جیغ میزنم_ دهنتو ببند!من دیگه با طناب پوسیده ی تو توی چاه نمیرم…آخه نامروت تو بویی از انسانیت بردی؟اصلا این هیچی…آدم با عموی خودش اینکارو میکنه؟
پوزخند عمیقی میزنه و با تحقیر نگام میکنه_تو چی؟آدم با پسر عموی خودش اینکارو میکنه
صدامو بالا میبرم و میندازم ته گلوم_من با تو چیکار کردم روان پریش؟
دستشو توی جیب شلوار اتو کشیده ی گرون قیمتش فرو میبره…
سکوت میکنه و منم تجزیه تحلیل میکنم…
چراکه به خواستگاریش جواب منفی دادم یه هفته بعدش باید بابای منو بندازه هلفدونی؟
انصافش چطور می اومد؟
با سر آستینم اشک لرزون گوشه چشمو پس میزنم…
خودش لب میزنه_تو لجوجانه!سرکشی!یاغی!منم خوش ندارم به این کارات…
ادامه میده_عمو الان زندونه تا تو به خودت بیای،تا بفهمی با کی طرفی
جیغ میکشم_با کی طرفم ؟ها؟
_با بهرام کاووسی!
از حرص قهقهه میزنم_سگ کی باشی؟
اهمیت نمیده و با پیروزگاری نگام میکنه_کسیم که سند بیچارگی یا خوشامگاهختیت کف دستشه!
_تو حتی انقدر مرد نیستی هر کاری داری با خودم بکنی!من دست رد به سینه ی تو زدم…بابام که مشتاق بود تو بشی شاه دامادش!چرا با بابام اینکارو میکنی؟
میخنده_تو دختری روحیت لطیف و نازنازیه ، طاقت و تحمل ی ربع تو زندون موندنو نداری وگرنه تنبیه کردن خودت بیشتر به دلم می چسبید
با نفرت نگاش میکنم…ی موجود چندش به درد نخور!
کسی که از ۱۵ سالگی شده بود عذاب روح داغون من…
خونه ی عزیز جون، مهمونی های خونوادگی،جشن و عروسیا، مناسبتای مختلف…
مثل ی سایه ی وحشتناک دنبالم بود ، باعث میشد خوف کنم، واقعا هم ازش می هراسیدم
همیشگی با اون دیدهای ترسناک درشت نافذ بهم زل میزد، بزرگتر که شدم کمتر ازش حساب میبردم اما هنوز هم ارش میترسم و بیشتر به این پی بردم که روانیه
شاید به کار بردن این کلمه برای آدمی مثل بهرام کاووسی به نظر خنده دار بیاد…
بهرام عزیز دردونه ی عزیز جون و عمو فریبرز بود
تک پسر عمو فریبرز…
عمو فریبرز از همه وضعش بهتر بود زیستنش رو روال بود
برای بهرام به قول خودش زیستن ساخته بود که کسی تو خواب نمی متوجه شد….
پوزخند میزنم…
ناخودآگاه از زبونم میپره_میدونی چیه؟تو انقدر بیچاره و حالت تهوع بر انگیزی بهرام…
با اخم های در هم نگام میکنه و منم با اشکای لغزان جلوش سینه ستبر میکنم
انگار منتظره ببینه چی میگم
_که حتی مولینتم دوست نداشت … ول
نمیزاره ادامه ی جملمو بگم که کف دست مردونه و محکمش به دهنم سیلی بی رحمانه ای میزنه و روم به ی طرف کج میشه…
اشکام حالا با شدت بیشتری سرعت میگیرن
با ی نگاه پر از نفرت بهش زل میزنم و با انزجار میگم_به عزیز جون میگم بهرام!به بابات میگم….به همه میگم تو چه هیولایی هستی
نفس نفس میزنه و سینش بالا پایین میاد…
نگاهم از قیافه ی وحشی و مغرورش می دزدم…خشم این هیولا رو بیدار کرده بودم
صوتی فریاد عصبیش توی گوشم محکم میپیچه_جلوی این هیولای اون دهن مثل گالتو غلاف ببند!سری بعد اینجوری مراعاتتو نمیکنم
با بغض نگاش میکنم_بابامو آزاد کن!همین الان برو بابامو آزاد کن
با تحقیر نگام میکنه…
ادامه میدم_اگه بابامو آزاد نکنی آبروتو میبرم بهرام!به همه میگم…رسوات میکنم
_خیلی جالبه نهال!این همه سال منو نشناختی! هنوز نمیدونی من از هیچ کس حساب نمیبرم …
گریم شدت میگیره_عزیز جون نمیزاره بابام بهشدت اون تو بمونه به زورم شده رضایت ازت میگیره
خودم به حرفی که میزدم اطمینان نداشتم زیرا انقدر در طی این سال ها تبعیض ها و فرق گذاشتن ها بین عمو فریبرز و بهرام نسبت به بقیه و بابام و خودم مشاهده کردم که امیدی به این ی جمله هم نداشتم…
انگار بهرام خودشم خوب میدونه که چقدر پشتش گرمه که به صورتم پوزخند میپاشه_کلید این ماجرا کف دست خودته نهال!
خاموشی میکنم و کف دستمو از روی لبم برمیدارم…
_مثل بچه ی آدم پامیشی با من میای محضر خونه،زن عقدی ک رسمی من میشی…یا میمونی همینجا از انتظار میپوسی تو همین خونه
_من هیچوقت زن تو بی خاصیت نمیشم!
به نگاهای سبزش زل میزنم دیدهاش شبیه پدرش بود…
با ی نگاه تحقیر آمیز به سر تا پام زل میزنه به لباسای کهنه ی تو تنم و رنگ و روی گحرکت کرده ی قیافم…
_میشی!خوبم میشی!
با بغض ناله میکنم_تو نمیتونی اسیرم کنی!نمیتونی گرو کشی کنی…نمی تونی بابامو بزاری تو مشتت و بگی در ازای آزادیش باید خودمو ببخشم بهت
اخم پررنگی میکنه و به زور سر آستین لباسمو میکشه و داخل خونه کوچیکمون میبره…
داد میزنم_ولم کن!میگم ولم کن
ولی تاثیری نداره زیرا هیکلش چند برابر منه…
نگاهش پر از اخمه منو روی مبل قهوه ای پذیرایی پرت میکنه و با ضرب روی مبل کهنه ی پذیرایی ولو میشم…
پست در می ایسته و کف دستاشو تو هم میزنه…
نگاهش طلبکارانس..
_چیکار میکنی روانی؟
مجدداً اون پوزخند همیشگی!
نگاهم روی چشماش می لغزه….تو دیدهاش دروغ بود ریا بود بدی بود همه چی بود…حتی قدرت هم بود
_اگه الان سر و وضعت اینه…یعنی سر و وضعمون اینه…خودت مقصری!
پوزخند صدا داری میزنه و دست تو موهای کشیدهش میبره_بهتره چند وقت حبس باشی، با خودت، با در و دیوار پوسیده ی این خونه
متوجه منظورش نمیشم ،گنگ نگاش میکنم
_انقدر به ترک های لای دیوار زل بزنی…تا قدر عافیتو بدونی…قدر وقتایی که باهات مهربون میشم و بدونی که بعد مثل سگ هار گاز نگیری…
_تو با من مهربون بودی؟
با تعجب میگم، با تعجب و اکمسیر!
_دیگه باهات مهربون نیستم نهال!مهربونی رو تو جواب نمیده…
شاکی جلوش وایمیسم…قدم ازش خیلی کمتره
_تا الان چه مهربونی کردی؟ها؟جز اذیت و آزار، جز تعقیب کردنم؟تو انقدر نامتعاقلبی که برام به پا میزاری…از آدمای گزارش روزانه ی منو میگیری که کجا میرم چیکار میکنم
_چراکه تو قابل اعتماد نیستی؟خیانتکاری…باید حواسم بهت میبود
با این حرفش کلافه میشم…رد میدم!
_توهم چیو داری؟مگه من چه نسبتی باهات دارم ها که دلواپس همچین مزخرفاتی باشی؟
_خیلی نسبتا داری نهال!خودت هنوز بی خبری
با چشمای گریون نگاش میکنم_تو حتی قلبت به حال این اشکا هم نمیسوزه…
_اشک تمساح!
با طعنه میگه…با ی طعنه ی ریز و آشکار
لبمو تر میکنم_هر جور فکر میکنی بکن!تو ی آدم روانی بی رحمی…
جملمو ادامه میده_درست متوجه شدی نهال…من خود خطرم خود خطر…پس با من بازی نکن ، رو به روم واینسا
کنایه میزنم_پس چی؟مثل موم تو دستت باشم؟که هر بلایی قلبت تمایل داشت سرم بیاری
_من بلا سرت نمیارم نهال ، دارم بیدارت میکنم از این خریت از این خودتو به نفهم زدن…
_نفهم تویی
رک و پوست کنده میگه_باشه نفهم منم!این تو اصل قضیه تاثیر نمیزاره…من تا زمانی که جواب بله نشنوم ازت باباتو راحت نمیزارم…تا زمانی که با من سر لج باشی منم میزارم باباتو اون تو بمونه و آب خنک میل کنه
_بابای من عموی تو هم هست بدبخت…
_نسبتای فامیلی دیگه بسیار وقت معنایی ندارن
خاموشی میکنم …
چیزی نمیگم و اونم دمشو میزاره رو کولشو میره
حالا من مونده بودم و ی دو مسیری سخت…
چند وقت پیش بابام از بهرام پول قرض کرد حالا هم بهرام داشت برگ برندشو رو میکرد
سمت گوشیم حمله ور میشم…تنهایی از پسش بر نمیومدم
باید با پدرش حرف میزدم…فریبرز باید پسرشو جمع میکرد تا مثل روانیا به اعصاب مردم چنگ نزنه
چند تا بوق میخوره اما جواب نمیده
برای بار چندم بوق میخوره و این بار صدای پیر خرفت پخش میشه_الو…نهال جان!
پوزخند محوی میزنم…
_الو عمو فریبرز
_سلام دخترم
بغض میکنم …یعنی خبر داشت پسر روان پریشش چه بلایی سر من و بابام آورده؟
_سلام
_حالت خوبه دخترم؟خودت خوبی؟
_ممنون…فقط
_فقط چی عزیزم؟اتفاقی افتاده؟
لبمو فشار میدم و با غمگینی میگم_بهرام…بهرام از بابام شکایت کرده
جا میخوره …اینو از لحنش متوجه میشم
_چی دخترم؟چه شکایتی؟برای چی؟
طعنه میزنم_قلبیلش مشخصه عمو …بهرام خودش اومد پیشم…میگه تا جواب بله بهم ندی میزارم باباتو اون تو بمونه…به کف دستای بابام دستبند زدن بردنش
خاموشی میکنه،واقعا عصبی میشم
این خاموشی چه معنی داشت؟نمیخواست عذرخواهی کنه یا بابت حرکت کردار پسرش احساس خجالت کنه؟نمیتمایل داشت جلوشو بگیره؟
_عمو چرا هیچی نمیگی؟
_چی بگم نهال جان،راستش تعجب کردم و فکر میکنم دچار سو تفاهم شدی،بهرام هیچوقت همچین کاری نمیکنه من بهتر از هر کسی پسر خودمو میشناسم
فقط ادعا!ادعای پوچ ..
_عمو دروغ نمیگم…خودتون برین زندان…ببینین بابای من کجاست…
با گریه میگم انگار می خواستم التماس کنم حرفامو باور کنه،هر چند امید واهی بود!فریبرز کاووسی هیچوقت پشت بچه ی خودشو خالی نمی کرد تا طرف منو بگیره
_ببین دخترم من از چیزایی که بین شما گذشته بی خبرم
_هیچی بین ما نگذشته!دوم اینکه این چه تغییری میتونه ایجاد کنه؟هر حرفی هم بین ما رد و بدل شده باشه عمو شما قلبت راضی میشه به برادرت کف دستبند بزنن ببرنش زندون؟
خاموشی میکنه!بازم خاموشی….بازم داشت ثابت میکرد خونوادش براش مهم نیست فقط رفاه و ملایمش و تمایل داشته و میل بهرام مهم بود….
همواره هم همه ی بی احترامی ها بی ادبی های پسرشو با این جمله که این بچه مادر رو سرش نبوده توجیه میکرد!
صوتش میپیچه تو گوشم_باشه دخترم تو آروم باش من خودم به بابات سر میزنم
عصبی میشم،با این حرفش کنترلمو از دست میدم
_شما باید با پسرت حرف بزنی نه با بابای من….پسر بی ذات تو بابای منو انداخته کف زندون
با فریاد میگم با جیغ با آوایی که باعث میشه گلوم درد بگیره و نفس کم بیارم...
گوشیو قطع میکنه انگار حرفام براش سنگین بودن..
کف فرش زوار در حرکت کرده ی پذیرایی می شینم و اشکام بی مهابا بدون ترس یا اجازه از کسی ریخته میشن..
دیگه باید چیکار میکردم؟باید به چی چنگ میزدم؟از کی کمک می میل داشتم
فقط ی گزینه ی احتمالی دیگه روی میز بود،اونم عزیز جون
تنها کسی که ی کورسوی ریز از امید تو دلم روشن کرده بود تنها کسی که می تونست از من در مقابل بهرام و فریبرز و همشون دفاع کنه
نمیدونم چجور با اون حال بد سوار تاکسی میشم و به خونه ی عزیز جون میرم، خونه ی عزیز جون ی خونه ی کوچیک و قلبباز تو یکی از محله های متوسط بود
کوچه هاش باریک بودن
با عجله میخوام زنگ بزنم که همون لحظه در رنگ و رو راهی شده ی حیاط باز میشه و حامد میبینم
دیدهام از تعجب گرد میشه و اونم با تعجب نگام میکنه…
ی تیشرت قهوه ای تنش بود و شلوار گمسرور
_عه نهال تویی…
لبخند مصنوعی میزنم تا پریشونی حالمو انکار کنم
_آ…آره اومدم عزیز جونو ببینم
_باشه…بیا تو
دستشو به سمت در دراز میکنه تبسمم تشدید میکنم و میگم_باشه ممنون
قبل اینکه برم تو و درو هل بدم میپرسه_حالت خوبه تو؟
قالب تهی میکنم_آره چرا؟
من و من میکنه_آخه رنگت پریده…تنها اومدی؟
باید چی میبیان کردم؟مگه نمی متوجه شد تنها اومدم؟
_آره
_پس بابات؟
نپرس نپرس!
_خونس
تعجب کرد چراکه تا به حال سابقه نداشته من تنها بیام مشاهده کردن عزیز جون!نه حوصلشو داشتم نه رغبتشو…
دیگه سوال پیچم نمیکنه و به سمت ماشین پارک شده گوشه ی در میره…
تبسم گرمشو به روم میپاشه منم با نگاهم بدرقه میکنم
حامد پسر عموی بزرگم بود…ی جهانی متفاوت از بهرام…ی آدم به اصطلاح با معرفت…
کلافه در می بندم و داخل خونه میشم
صوتمو بالا میبرم_عزیز جون
بهسرعت درگاه در ظاهرش میشه …با روسری گل دار و قیافه ای رنگ پریده و کف دستای لرزون
روی صورتمو میبوسه_الان اومدی مادر؟چرا خبر ندادی؟
روی مبل می شینم و پاهامو رو هم میندازم سعی میکنم آزردهی و اضطرابم از دیده عزیز جون پنهون بمونه
_آره الان اومدم…حامد هم الان داشت میرفت دیگه درو باز گذاشت من بیام تو
آروم به سمت آشپزخونه میره و لب میزنه_الان برات ی چیزی میارم بخوری دخترم
تند مانعش میشم_نه عزیز جون میلم نمیکشه بیا بشین
بار دیگر جواب میده_نمیشه دهن خشک و خالی که عزیزم…
پوف کلافه ای میکشم و کف دستمو زیر چونم میزارم…
هم اضطراب داشتم هم دلخور بودم هم نمیدونستم چی باید بگم؟مردد بودم از کجا شروع کنم؟
چند دقیقه بعد با ی بشقاب پر از شیرینی و شکلات پیشم میشینه
_بیا بخور مادر جون بگیری
تبسم سردی تحویل میدم و به شیرینی های مرتب چیده شده زل میزنم
عزیز جون مجدداً سوال میکنه_حالت خوبه دخترم؟
_ممنون به خوبیتون
_منم خوبم دخترم…فقط دیگه روزگارگار کشیدهه سخت میگذره منم که تک و تنها میشینم تو خونه پاهام یاری نمیکنه ی گشتی تو این زمین خدا بزنم
داشت ناله میکرد…حق داشت!
ولی مگه همیشه سنگ فریبرز و نمیزد سینه؟زنگ بزنه به همون فریبرز بیاد گشتی بزنه تو شهر ، مادرشو ببره بیرون حال و هواش عوض شه
وضع مالیشم که توپ توپ بود ماشین گرون قیمت و خونه ب لوکس…
اصلا چی از این بهتر بود عزیز جونو میبرد پیش خودشون؟
خونه ی اونا که خدمتکارم داشت هم عزیزجون استراحت میکرد هم یکی بود حواسش به این پیرزن باشه
_حق داری عزیز جون
به همین ی جمله اکتفا میکنم
_مهراب خوبه؟
ناخودآگاه بغض میکنم_نه…
اخماش میره تو هم…حالا وقت لو دادن بود
_چیزی شده نهال ؟
بغض اجازه نمیده همه چیزو یهویی بگم
آروم لب میزنم_آره
منتظر نگام میکنه ، انگار میخواد بقیشو بگم…
_چرا چیزی نمیگی عزیزم؟داری دلواپسم می کنی دختر
_بابام زندونه
سریع غم میشینه تو دیدهاش و رگه هایی از تعجب هم از نگاش تراوش میکنه
_چی؟چی میگی عزیزم؟زندون برای چی؟درست حرف بزن ببینم چیشده
دیگه مکث نمیکنم انگار بهترین فرصت بود تا پته ی بهرام و بریزم رو آب
_عزیز جون…بهرام…کار بهرام…بابامو انداخته زندون…صبح پلیسا اومدن دم خونه بابامو بردن بعدش بهرام اومد اظهار کرد من باباتو فرستادم زندون…
_چی میگی دخترم؟خواب دیدی خیر باشه!چه حرفاییه میزنی؟
_عزیزجون دروغ نمیگم بیا تا خودم ببرمت ببینی پروندشو
_بهرام چرا باید با مهراب همچین کاری کنه؟
بهسرعت لب میزنم_چون از من کینه داره
_چه کینه ای عزیزم؟
عصبی و با حرص میگم_چراکه بهش جواب منفی دادم، به تمایل داشتگاریش
اخمی میکنه و با ی حالت شوکه و دلخور میگه_مگه بهرام بچس؟بعدش بهرام ی پسر تحصیل کردس هیچوقت همچین کاری خنده داری نمیکنه عزیزم…حتما سو تفاهم پیش اومده
ناخودآگاه تن صدام بالا میره_منظورتون چیه عزیز جون؟میشه من از خودم دروغ و دغل در بیارم؟
_نه دخترم آروم باش…
_چرا اتفاقا چرا…شما همچین فکری میکنین!مگه من بیکار و علائم دروغ ببندم به ریش بقیه؟بهرام پسر شما رو بابای منو انداختی زندون…بعد شما و عمو فریبرز به جای اینکه بزنید چاک دهنش ، طرفداریشو می کنید؟
عزیزجون با غصه نگام میکنه
برای ی لحظه از حرفایی که زدم پشیمون میشم ولی بار دیگر به موضع خودنمایی برمیگردم
نفس عمیقی میکشم تا روی خودم مسلط شم
_بهرام به بابام ی مقدار پول قرض داده بود…به عنوان قرض برادرزاده به عموش
_خب دخترم بگو…
_چیو بگم!همه چیو دارم میگم…فقط شما گوش نمیدین
واقعا عصبی بودم باورم نمیشد که نوه ی پسرشو ترجیح به پسر خودش میداد…
_نهال جان عزیزم…تو حرص نخور…..از خودت پذیرایی کن من الان شخصا زنگ میزنم بهرام بیاد اینجا ببینم چی شده
تند اخمامو تو هم میبرم،میتمایل داشت بیاد که چی؟آینه ی قلبمو میزاشت جلو دیده؟
تند مینالم_نه …نه زنگ نزن لطفا…فک کردی بیاد چی میگه؟
_عزیزم نمیشه من باید تکلیف این جریانو روشن کنم
_از رو به رو شدن باهاش حالم بد میشه عزیز جون
عزیز جون از جاش بلند میشه و با قدمای بهآرامی بهآرامی سمت تلفنش میره در همون حین جواب میده_این چه حرفیه میزنی؟بهرام پسر عموت…
پوزخند میزنم_منم میدونم پسر عمومه…اما بابای منم عموش بود…این کاری که بهرام با بابای من میکنه آدم با دشمناشم نمیکنه
عزیزجون کلافه ریز لب چیزی میگ_حالا تو زبون به دهن بگیر…من دارم میگم خودم مشکلو حل میکنم
پوزخند عمیقی میزنم و تو قلبم میگم تو به جای رفع کدورت و حل مشکل…باید فکر پسرت باشی که نوت انداختتش گوشه ی زندون…
کلافه کف دستمو حصار چهره ام میکنم و صورتمو قاب میگیرم…
عزیز جون کنارم میشینه و چند تا بوق میخوره
صوتی بشاش عزیز جون پخش میشه ، انقدر لحنش با بهرام گرم و صمیمی انگار نه انگار چه بلایی سر پسرش آورده…
_الو بهرام جان…پسر عزیزم…
_….
_خوبی مادر؟کار و بار خوبه؟
الان وقت احوالپرسی بود؟
_…
_بهرام جان مادر ازت ی گله دارم
_…
_همین الان پاشو بیا خونه کار دارم باهات
_….
_عزیزم میدونم هزار و یک مشغله داری ، به هر حال شرکت به اون بزرگی مدیریت میخواد!ولی کار منم کف دست کمی از کارای مهم شرکت شما نداره
_….
_آ قربون شکل ماهت برم منتظرتم مادر
تلفنو قطع میکنه و تبسم میزنه_نهال جان بهرام الان میوفته مسیر میاد اینجا قشنگ با هم حرف بزنیم
خاموشی میکنم…چی می تونستم بگم؟بابت این عکس العمل کوبنده و قاطع باید تشکر میکردم؟فعلا تو تعجب بودم!
تعجب از این خونواده…از این زن…از بهرام…از فریبرز…حتی از خودم که چرا خودمو مسخره ی کف دست اینا کردم؟
به ناچار و از روی ادب خودمو کنترل میکنم تا تو روی پیرزن نشینم…
حدود نیم ساعته هر دو منتظریم
هم من هم عزیز جون!
هوا داره رو به تاریکی میره …
با کلافگی مشخصی که از صد کیلومتری هم قابل تشخیص رو به عزیز جون میکنم و میگم_هوا دیگه داره تاریک میشه…من باید برم خونه
عزیز جون روزگارنامه ی بزرگی که تو کف دستش گراهی شده رو کنار میزاره و به من زل میزنه_عزیزم کمی صبر کن خب!چرا طاقت نداری تو؟
پوزخند تلخی میزنم_دو ساعته منتظریم هنوز خبری نشده!از بهرام اصلا بعید نیست سر کارمون گذاشته باشه
هنوز رشته ی کلام از دهنم خارج نشده که آوای زنگ در قد بلند میشه و عزیز جون ابروهاشو رو به بالا حرکت میده انگار که میخواد بگه متوجه شدی گفتم میاد؟
از جا بلند میشه و خیزان خیزان سمت آیفون میره
_بیا تو پسرم
به من نگاه میکنه و با ی لحن آروم میگه_بهرام اومد آروم باش نهال جان!مبادا تند بری
شوکه نگاش میکنم…بابامو انداخته بود زندون بعد انتظار داشت با لطافت هم حرکت کردار کنم؟
طاما نمیکشه که بهرام ظاهر میشه….با کت و شلواری که صبح تنش نبود…کت و شلوار سورمه ای شیک و ی کیف چرم سورمه ای ست…
با همون غروری که از سر و کولش بالامیرفت…
با همون نگاه از بالا به پایینی که به همه ی آدما داشت
به محض متوجه شدنش رومو کج میکنم
ولی عزیز جون مثل پرنده ای اسیر که فرصت آزادی پیدا کرده سمتش میره و محکم تو آغوش خودش جاش میده
هر چند من سال ها بود که شاهد این تبعیض گذاشتن ها بودم و لب از لب باز نمی کردم
_بیا تو بهرام جان
بهرام پوزخندی میزنه که مستقیم منو هدف قرار میده
گوشه ای روی مبل میشینه کمی دور ترین از من
عزیز جون بدون مکث دوباره داخل آشپزخونه میشه
بهرام سریع میگه_بشین عزیز جون…کار دارم الان باید برم چیزی نمیخورم
_نه فدات بشم الان میارم برات
نگاه طغیانگرشو به نگاهام میدوزه
رومو ازش میگیرم
آروم میگه_ناز و ادا میای دیگه؟
پوزخند میزنم_ناز و ادا رو آدم برای کسی میاد دلش پیششه
با این حرفم صورتش مثل لبو سرخ میشه…
بعد چند دقیقه عزیز جون با کلی مخلفات روی سینی میاد سینیو جلو بهرام میزاره
_بهرام جان نهال چی میگه؟
بهرام پوزخند میزنه_چی میگه؟
عصبی فریاد میکشم_خودتو به اون جاده نزن
عزیز جون با اخم نگام میکنه_نهال لطفا!
لطفا چی؟لطفا بابت چی؟
عزیز جون:چرا از مهراب شکایت کردی؟
بهرام: کی من؟
من فریاد میزنم_آره تو!خود پست فطرتت
عزیز جون دوباره اخم میکنه_نهال میگم ساکت شو
بهرام هم که عاشق اینه از آب گل آلود ماهی صید کنه!
_این همینطور سلیطس عزیز جون
_منو ببین بهرام…چرا از مهراب شکایت کردی؟مگه عموت نیست؟اصلا چخبره تو این خونه؟
بهرام پوزخند میزنه_آره عزیز جون!منم شکایت کردم
عزیزجون رنگ از چهرش میپره
پوزخند میزنم_بهتون ثابت شد حالا؟
بهرام بهسرعت اضافه میکنه_ولی هیچ قصد و نیتی با عمو مهراب نداشتم…خواستار بدهیمم نیستم
عزیزجون ناراحت میگه_یعنی چی بهرام؟
_میخواستم از نهال زهر دیده بگیرم
با گفتن این حرف عزیز جون دهنش باز میمونه…انگار اصلا انتظار این حرفو نداره
_یعنی چی بهرام جان؟فردا پاشو مهرابو آزاد کن، بدهیت چقدره من پولشو میدم
تند من میگم_عزیز جون چه دل خوشی دارین شما!این آدم خودش داره میگه دردم پول نیست
عزیز جون با تعجب نگاشو بین ما می چرخونه_پس دردش چیه؟
_دردش منم!
با بغض میگم، همراه با ی ناراحتی ضایع…چیزی که از چند فرسخی هم تو چهرش آوام و حتی لبخند های مصنوعیم هویداست…
****
الان یک هفته از اون روزگار که خونه ی عزیز جون حرکت کردم گذشته…
حرفای اون روزگار هنوز تو گوشم زنگ میخوره
بهرام که تو روی من و عزیز جون هر دو وایمیسته و با ی پوزخند ژکوند میگه_دردم نهاله یا هر چی!کار خلاف شرع و عرف نکردم که کسی بخواد یقمو بگیره یا ریچارد بارم کنه…من نهالو میخوام
دیدهای عزیز جون گخوشحال میشه ، نگاهش روی صورت من می لغزه انگار باورش نمیشه
بگذریم…
توی این ی هفته حتی روم نشده بود برم زندون بابا رو ببینم
میراهی شدم می مشاهده کردمش چی بگم؟بگم برادرزادت برای دخترت شرط گذاشته؟
حتی براش وکیل هم نگراهی شدم…چه بسا اگه می گرفتمم توی اوضاع پیش اومده تغییری حاصل نمی کرد…
دیگه درک کرده بودم مرغ بهرام ی پا داره….نه حرفای عزیز جون اونو خوار و شرمنده کرد نا داد و بیداد و اشک های پی در پی من
حرف بهرام ی چیز بود_زنش شم!
چیزی که هیچ جوره دلم و وجدانم بهش راضی نمیشد…
ولی وقتی پای تنها کست وسط میاد جلوی هر زور و ظلم و حرف ناحقی سر خم میکنی و دست تو جیب!
امروز میتمایل داشتم دیگه بیشتر از این بابا رو منتظر نزارم…
میدونم توی اون زندون لعنتی طاقت نمیاره…دلش هوای آزاد میخواد…
قلبش دخترشو میخواد…
دیگه دست دست نمیکنم،دیگه نمیتونم ببینم چطور جلوی چشمم پژمرده میشه
قدمامو محکم بر میدارم…
پامو داخل شرکت مردی میزارم که سند نابودیم تو کف دستش بود!
نگامو به غول شرکتش میندازم…
به دم و دستگاهی که براش خودش تدارک مشاهده کرده
به آدما و کارمندایی که زیر کف دستش کار میکنن ….
به امپراتوری که برای خودش ساخته
قبلا زیاد اسم شرکتش به گوشم می خورد ولی هیچوقت پامو توش نزاشته بودم…حتی وقتی بحثش میومد اظهار نظر نمی کردم که شرکت پسر عموی منه!
آره اگه صاف و صادقانه بخوام حرف بزنم بهرام نابغه بود نابغه ی کار و حساب و کتاب و ریاضیات!
الکی این برج سر به فلک کشیده تنگ اسمش نبود…
حالا مشخص تر بود که این همه غرور و تکبر از کجا منشا داره و کف دست رد ی دختر معماما و ساده مثل من به سینش،بدترین غرور شکنی ممکن بود…
نگاهم روی منشی طبقه ۱۰ میشینه ی زن جوون با موهای فر شده ی طلایی…
تبسمی گرم و قیافه ای که از شدت استفاده از آرایشی من به جای اون تحت فشار بودم
نزدیکش میشم…کیف کهنمو رو شونم جا به جا میکنم…
دیدهاش لنز بود…طوسی!
_خانوم ببخشید
نگاهشو قاب نگاه من میکنه ، نگاه مصمم و کدر!
_بفرمایید در خدمتم
_با آقای کاووسی کار داشتم
تو دلم دعا دعا میکردم از لفظ تکراری اینکه وقت قبلی داشتین؟استفاده نکنه
_وقت قبلی داشتی عزیزم؟
پوزخند ریزی میزنم!قطعا اگه این زن می دونست تا چند صباح دیگه قراره من بشم همسرش دهنش کف زمین می چسبید!
_نه!
_خب پس شرمنده بهتره ی روزگار دیگه با هماهنگی تشریف بیارید
_بهش بگین نهال کاووسی اومده خودش متوجه میشه
ابروشو بالا میندازه انگار فامیلی مشترکمون توجهشو جلب کرده اما نگاه سر سریش به تیپ و قیافم این باور و بیشتر تو قلبش میندازه که ی دختر بی تکلف و بی آلایش با این لباسای درب و داغون نمیتونه کس و کار بهرام کاووسی باشه!
نگاهش سرد میشه_خانوم محترم متاسفانه نمیتونم با گفتن ی اسم شما رو بفرستم تو…
وقتش بود خودمو معرفی کنم؟
_من هر اسمی نیستم، دختر عموشم…در ضمن اگه بفهمن من اینجام قطعا بهشدت شاد میشن
جمله ی آخرمو نه از سر دلخوشی به بهرام بلکه برای بستن دهان اون زن و گراهی شدن حالشو گحرکت کردم
درست هم وسط خال زده بودم!
سریع رنگش میپره انگار جمله ی آخرم براش ی تهدید محسوب میشه…
شایدم داره با خودش دو دو تا چهار تا میکنه ببینه چرا دیدن من باید بهرامو شاد کنه!.
با اکراه و ی نگاه که از صد تا فحش بدتر بود جواب میده_باشه الان تماس میگیرم شما بشین
بدون مکث روی صنقلبی چرم سالن میشینم…
کمی بعد همون زن منشی صدام میزنه_خانم کاووسی بفرمایید تو!سمت راست اتاق رییس شرکت
حتما این زن می خواست بهم بگه پسر عموم رییس شرکته یا کارمند شرکت…
چیزی نمیگم و سمت دفترش حرکت میکنم
از ضربان دل شمشاهده کرد و اشک و گریه تو نگاهم خبری نیست!
انگار توی این مدت خوب خودمو تخلیه کرده بودم و حالا کاملا آماده بودم بهرام هر بلایی میخواد سرم بیاره
بدون معطلی به در قهوه ای رنگی که با ی چرم قهوه ای تزیین شده تقه میزنم…
_بفرمایید تو
آوای بم و مردانه اش رو میشنوم و با قلبی خسته و ناراحتی عمقی داخل میشوم…
بلافاصله نگاهم تو نگاهاش گیر میوفته
از جاش قد بلند میشه و با ی پوزخند پیروزگارمندانه جلو میاد
حتی اجازه نمیده حرف بزنم خودش زود تر از من پیش دستی میکنه
_وقتی اضافه کردن اومدی ی لحظه هنگ کردم
با پوزخند متقابل جوابشو میدم_تعجب کردی؟دوست داشتی نیام؟
چیزی نمیگه …
نگاهمو به میز بزرگ و صندلی و اتاق مجللش میدوزم و ویوی باز و آزادی که انگار کل شهر زیر پات بود
اشاره ای به صنقلبی رو به روش میزنه_بشین
بدون مکث میشینم و کیفمو روی پام میندازم
اصلا حوصله ی مقدمه چینی نداشتم
_نمیخوام وارد حاشیه شیم!نه من، نه تو…بابامو آزاد کن
رک و صریح میگم…
ادامه میدم_نمیخوام هیچ بهونه ای بشنوم
_تو مگه شرط منو به عمل آوردی که حالا طلب آزادی باباتو میکنی
سرمو محکم به نشونه ی مثبت تکان میدم و با ی لحن پر از اطمینان جواب میدم_آره
برای چند ثانیه جا میخوره و بعد ی برق مرموز تو نگاهای سبزش رنگش میشینه…
برقی که من نمی تونستم ته و توشو ببینم…
_خوبه پس!دوران یاغی گریت تموم شد نهال خانوم
تو قلبم میگم آره!با ی آدم بی ذات مثل تو جاده دیگه ای هم ندارم…
خودش بار دیگر میگه_اول عقد می کنیم بعد باباتو آزاد میکنم
قهقهه ی پر حرصی میزنم_میترسی فرار کنم؟
_نه نهال،نمی ترسم!زیرا میدونم انقدر برگ برنده تو کف دستم دارم که مقابل من خلع سلاحی
تو نگاهام بغض راه خودشو پیدا میکنه، تو روز روشن منو تهمتوجه شد میکرد…
_تو هم فکر نکن اگه کوتاه اومدم قلبیلش ترسه!دلیلش بابامه…قلبیلش تنها کسیه که دارم
نگاهش توی نگام منعکس میشه_دقیقا قلبیل اینکه منم خوشم ازت میاد همینه!
نمیدونم این حجم از پررو بودن چطور تو وجودش جا گرفته بود…چطور روش میشد تو دیده های من نگاه کنه و دلیل خوش اومدنشو عرضه بده…
اصلا بعدا چطور می تونست تو نگاهای بابام نگاه کنه؟
تک سرفه ای میزنم_بخوای نخوای اول باید بابامو آزاد کنی…فکر کنم انقدر شعور داری که بدونی ی دختر مجرد بدون اجازه ی پدرش نمیتونه ازدواج کنه
_من به همه جاش اندیشیدم نهال…حتی به اتاق توابمون
از حرص نفس نفس میزنم قلبم می میل داشت بزنم توی دهنش
_با وثیقه باباتو آزاد میکنم و بعدشم عقد می کنیم…
_چرا آزادش نمیکنی بهرام؟انقدر رو اعصابم جاده نرو…
پوزخند میزنه و از جاش بلند میشه دور تا دور اتاق می چرخه و با ی لحن پیروزمندانه و موفق میگه_این قصرو میبینی نهال؟در ذهنش گذراندی الکی الکی ساختمش؟نه!
اگه قرار بود انقدر احمق باشم که حرف تو رو باور کنم که دیگه این قصر و خدم و حشم مال من نبود!
ادامه میده_آزادی بابات مصادفه با دبه کردن تو!
_همه مثل تو نیستن
_ولی تو دقیقا مثل منی!
نمیدونم چطور میتونم خودم و خشممو کنترل کنم ، تو ی حرکت بهیکبارهی از جام قد بلند میشم کیفمو چنگ میزنم و رو به روش می ایستم
طلبکار نگام میکنه…نوع نگاهشو میشناسم…بازم اون حس قدرت!
بازم منو ضعیف می دید…
چیزی نمیگم میخوام برم که آواش منو مجبور میکنه بایستم
_بمون میخوام بگم قهوه بیارن برامون…
رومو بر می گردونم_من نیازی به قهوه ی تو ندارم
صدای قهقهه ی بلندش توی اتاق پخش میشه و من با رگه هایی از خشم از اتاق بیرون میزنم…
***
راوی
با لبخند زیر پوستی که از گوشه ی لب هایش جم نمیخورد روی صنقلبی لم داده است…
آریان هم نگاهش میکند
پاکت سیگار را در دست دارد و رو به بهرام میکند
تا به حال او را به این اندازه شنگول ندیده بود
طوری که به شک افتاده بود نکند نوشیدنی چیزی خورده که روی ابر ها سیر میکند
با کف دستش ضربه ای به شانه اش میزند و پاکت سیگار را جلوی چشمان بهرام می رقصاند
_کبکت خروس میخونه پسر ، خبریه؟
بهرام از لای پاکت یک نخ سیگار روی لب هایش می گذارد و با صوتیی بم میگوید_فندک داری؟
آریان سرش را تکان میدهد و از جیب شلوارش فندکی با طرح اژدها بیرون می آورد و سیگار را آتش میکشد
دود سیگار توی فضای ساکت اتاق پخش میشود
آریان هم رو به روی بهرام می نشیند….
بهرام آرام آرام به سیگار پک میزند و همچنان آن تبسم پاک نشدنی روی لب هایش خودنمایی میکند
خودش به حرف می آید_دارم زن میگیرم آریان
آریان بلافاصله زیر خنده میزند تا آن حد که صورتش از فرط خنده کبود میشود_ برو داداش برو ما رو کف دست ننداز…تو و زن گراهی شدن؟
_حالا تو بخند…چند روز دیگه که خبر عروسیم خورد به گوشت چم و خم کار کف دستت میاد
پک دیگری میزند و از آریان رو میگیرد و به بالکن کوچک خونه ی آریان میدوزد…
بالکن پر از گل و گیاه بود…به قیافه ی آریان هم هر چیزی میخورد من جمله خلاف و خلاف بازی …. به غیر از گل و گلکاری…
آریان پا رو پای میندازد و خودش هم شروع به سیگار کشیدن می کند
_ما که بدمون نمیاد داداشمون سر و سامون بگیره بلکه از این ننگ بازی مجردی خودشو بکشه بیرون…
بهرام چشم هایش را تنگ میکند_ببینم تو هنوز به لیلا فکر میکنی؟
پک دیگر…
بر خلاف بهرام آریان شتابزده سریع و عمیق پک میزند….
بهرام که این حرف را میزند وحشی تر از قبل هم میشود…
_بهرام میخوای گند بزنی به حالمون؟
بهرام مستانه می خندد…برای بهرام که حال حال سرخوشی بود…حال رقص و دهل…
_گند نه!میخوام نصیحتت کنم
_تو اول زندگی خودتو جم و جور کن بعد واسه من قمپز بیا
بهرام می خندد_نه جون داداش قمپزی در کار نیست…اما نمیدونی چقدر حالم خوشه…من میگم تو هم حالت خوش باشه…شاید بهت تلنگر زدم به خودت اومدی
_حالا تلنگر بزنی چی میشه؟بیخیال
_از کجا معلوم؟شاید ی تابی به سبیلت دادی و رفتی دنبال زنت
آریان و لیلا ماه ها بود در قهر به سر می بردند…
لیلا هم از ناراحتی شمشاهده کرد چمدانش را بسته بود و عازم یکی از شهر های کوچک شمال شده بود…
رفته بود به خونه ی پدر و مادرش،اما به حالت قهر!
آریان هم چند بار برای ناز کشی رفته بود ولی حتی پوست گردو هم کف کف دستش نگذاشته بودند
_قصه ی من و لیلا ی عالم جداست دیگه
با غم میگوید، غمی که شاید تنها برام به عنوان رفیق دیرینه اش آن را حس و درک میکرد
_بشینی با خودت لج کنی چی میشه برادر من؟
_حالا آقا بهرام تو میخوای زن بگیری شدی مرشد ما!بکش بیرون واقعا حوصله ندارم
_اوهو!
بهرام میگوید و ادامه میدهد_چه زود وا دادی!بعد میام تو گوشت حیات داری و مردونگی میخونم؟
آریان می خندد_نه بابا منتم میزاری؟
بهرام هم تک خنده ای میزند و مثل کسانی که دچار اغوا شده اند پچ میزند_شاید باورت نشه آریان!انگار دارم خواب می بینم
_که زن میگیری؟پسر تو چقدر ندید بمتوجه شد بودی و ما خبر نداشتیم…
آریان چیزی از خاطرخواهی چند ساله ی آریان نمیدانست…
چیزی از نهال تا به حال به گوش هایش هم نخورده بود
یعنی بهرام نمی خواست کسی بداند ، حتی دیوار ها و پنجره ها….
آنقدر محافظه کار بود و حرف دل در قلبش بیشتر جای نداشت که دوست صمیمی اش هم نمیدانست بهرام چه حال و روزی دارد
_حالا این یارو کی هست؟بابات انتخابش کرده؟
آریان سوال میکند
_بابام انتخابش کرده چیه؟به نظرت دخترم شوهرم بدن به زور؟
آریان می خندد_نه ولی پسرا هم به زور زن میدن
_اگه زوری بود که به قاما تو کبکم خروس خون بود
_باشه حالا تو نگو طرف کیه
آریان با قلبخوری میگوید و بهرام با قلبجویی جواب میدهد_دختر عمومه
آریان متعجب نگاهش میکند_دختر عموت؟مشاهده کردی میگم انتخاب باباته همون لحظه اول حدس میزدم پارتی بازی تو کاره
بهرام کلافه نگاهش میکند_پارتی بازی چیه مشتی؟
_این چطور دختر عمو و داستانیه که ما از مطلع نبودیم
گله مند میگوید
_زیرا تا حالا انقدر دوسش نداشتم
_منم پشت کوهی؟بعد این همه سال تازه به نگاهت خورده دختر عمو داری؟بعد یهو وقت کردی خوشت ازش بیاد
بهرام غر میزند_چقدر غر میزنی آریان
آریان می خندد_باشه داداش،من دیگه هیچ نمیگم اما حواسم هست توپ پیچوندیما
سر نهال همه را یک دور کم کم پیچانده بود…
ولی خودش هم گاهی آن میان شک میکرد…نه به خودش
به این غریزه…به عطشی که زبانه میکشد
به میلی که به سمت و سوی نهال او را می کشاند
به احساسی که از بچگی با او همراه شده بود
به مزه ای که زیر زبانش قرار گرفته بود و از یادش نمی حرکت کرد….
شاید اگر نیلا او را تنها نمی گذاشت ، برایش مادری میکرد ، یک بار برایش غذای مورد علاقه اش را درست میکرد ، وقتی از مدرسه برمیگشت مادرانه او را در آغوش خود می فشرد…بهرام هیچوقت به نقطه ای نمی رسید که در خواستن نهال کف دست و پنجه بزند!
برای نهال بجنگد،برای بقای قلب خودش…
شاید اگر نیلا برایش مادری میکرد این چنین نمیشد…
شاید آنقدر عقده و کمبود گوشه ی قلبش را نمی گراهی شد تا در کودکی هایش تصویر تبسم نهال حک شود…
تا وقتی بزرگ شود همه ی وجودش را محبت خالصانه ی آن دختر بچه را در گیرد و هیچوقت از وجودش بر نخیزد…
شاید اگر نیلا فریبرز و بهرام پسر کوچکش را به بهانه ی نامزد سابقش و با آن خیانت لکه دار ترک نمیکرد ، بهرام کاووسی الان چیز دیگری بود
شاید یک اسم معماما و یک نگاه معماما….
*****
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن