رمان عجین پارت ۷۵

کف دستپاچه دکمه‌های کتم را بستم و اخمی توام با خنده کردم.

وا نمی‌داد لامذهب…

انگشت اشاره‌ام بین دو ابرویم نشست که شاید تلنگری شد و اخمش را باز کرد.

-اینجوری نمی‌شه برو تبریک بگو بلکه به خودش بیاد.

پیشنهادِ سارا تشویقی برایِ تمایل داشته‌ی قلبم بود.

قدم‌های اولم ملایم و سپس کمی قوت گحرکت کردند تا فاصله را به صفر برسانم.

سری که ریز یه طرفین تکان داد مانع کاری که می‌خواستم انجام دهم نشد.

-بد اخلاق نباش فراز.

روی پنجه‌ی پا توقف کردم و دستانم دور گردنش حلقه شد.

آوای کف دست‌ها که جان گرفت، بالاخره کوتاه آمد و کمی سر خم کرد.

-تولدت مبارک دلربا.

ابرویش کمی بالا پرید و لب‌هایم روی گونه‌اش جای گرفتند و ملایم بوسیدمش.

با بی‌میلی فاصله گحرکت کردم و ادامه دادم:

-امیدوارم یک سال آینده بهترین اتفاقا برات رقم بخوره.

دیگر تا آخرِ مهمانی از کنارش جُم نخوردم.

سارا درست می‌گفت.

این جمع غریبه نداشت.

همگی دوستان چند ساله بودند و رفیق‌هایی که حالِ ناخوشِ فراز حسابی نگرانشان کرده بود.

دوستانی که فراز کم‌ پیش می‌آمد به من اشاره بزند یا بخواهد در مقابلشان خودم را جمع و جور کنم.

امتیازا از ۳۰۰ رد شه به جا یه پارت دو تا میزارم