دستپاچه دکمههای کتم را بستم و اخمی توام با خنده کردم.
وا نمیداد لامذهب…
انگشت اشارهام بین دو ابرویم جای گرفت که شاید تلنگری شد و اخمش را باز کرد.
-اینجوری نمیشه برو تبریک بگو بلکه به خودش بیاد.
پیشنهادِ سارا تشویقی برایِ میل داشتهی قلبم بود.
قدمهای اولم آرام و سپس کمی قوت گراهی شدند تا فاصله را به صفر برسانم.
سری که ریز یه طرفین تکان داد مانع کاری که میمیل داشتم انجام دهم نشد.
-بد اخلاق نباش فراز.
روی پنجهی پا از حرکت ایستادم و کف دستانم دور گردنش حلقه شد.
آوای کف دستها که جان گراهی شد، بالاخره کوتاه رسید و کمی سر خم کرد.
-تولدت مبارک دلربا.
ابرویش کمی بالا پرید و لبهایم روی گونهاش جای گرفتند و آهسته بوسیدمش.
با بیمیلی فاصله گراهی شدم و ادامه دادم:
-امیدوارم یک سال آینده بهترین اتفاقا برات رقم بخوره.
دیگر تا آخرِ مهمانی از کنارش جُم نخوردم.
سارا درست میگفت.
این جمع غریبه نداشت.
همگی دوستان چند ساله بودند و رفیقهایی که حالِ ناخوشِ فراز حسابی نگرانشان کرده بود.
دوستانی که فراز کم پیش میوارد شد به من اشاره بزند یا بخواهد در مقابلشان خودم را جمع و جور کنم.
امتیازا از ۳۰۰ رد شه به جا یه پارت دو تا میزارم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن