محکم روی پایم کوبیدم.
نمیخبر داشتم بخندم یا گریه کنم، یا برای این شیرین بودن گازش بگیرم!
-من جدیام فراز.
نگاهم کرد.
-منم جدیام قلب.
نگاهانم همانند عقابی آمادهی شکار به لبهایش بود.
میگفت قلب و قلبم بیقرارش میشد.
کاش زودتر برویم صیغه را تمدید کند!
-یه دختر نوزده ساله چی از زیستن میفهمه که بخواد با یه مرد سی ساله و بچهی چهار سالهش سر کنه؟!
این شد یک حرف حساب!
-وقتی اومدم تو حیاتت سنم ملاک نبود؟!
کف دستی لابهلای موهایش کشید.
-انسان جایزالخطاست.
با انگشت به محضر اشاره زدم:
-جایزالتکرارم هست؟!
خاموشیش اجازهی پیشروی میداد:
-یه بار اشتباهه، دوبار انتخابه فراز. اگه انتخابم کردی دیگه چرا سختش کنیم؟! بد میگم؟! انتخاب منم تویی. جای این همه جدال و جنجال تا حرمتا بیشتر نشکسته، تا قلبا بیشتر دور نشده به نتیجه برسونیمش. چرا من باید بشینم یه دختر دیگه کف دستت و بگیره؟!
برای ثانیهای صورتش را در کف دستانش مخفی کرد و با آوایی که دورگه شده بود لب زد:
-حلال کن.
ابرویم بالا پرید و هممدت ترسیدم که منصرف شده باشد.
این آن دیوارههای سستی بود که حرصش را میخوردم.
-بابت دیشب حق با توعه. ولی نرمین…
هوفی کرد…
-پیاده شو. میخوام راحت حرف بزنم هی محرم و نامحرمش میکنی.
دهانم باز شد و آن خوی وحشیاش رو آمد.
-پیاده میشی، یا چی؟! خوشم نمیاد زنم نیستی و تو ماشینم قرار گرفتی!
از آوای جدیاش در خود جمع شدم و بیهیچ حرفی پیاده شدم.
کنارِ درِ محضر با دست اشاره زد که ابتدا من بروم.
بودن در اینجا مرا به نقطهی شروع میبرد.
به روزگاری که هر ثانیهاش صد سال گذشت تا محرم و بندِ این مرد شوم.
همین حالا هم چند ماهِ قبلمان روی تکرار رفته بود.
همان محضر، همان حس و حالِ وحشتناک ولی حداقل اینبار ترس و ترمتوجه شدم کمتر بود.
میگفتند هر کاری اولین بارش سخت است درست میاضافه کردند.
عاقدمان در سالنِ انتظارِ محضر بود وقتی وارد شدیم و با مشاهده کردنمان یکه خورده بیان کرد:
-به! ای بابا! بار دیگر شمایید که!
او را میمتوجه شدم خندهام میگرفت.
خوب آن روزِ صیغه فراز را چزانده بود.
با فراز کف دست دادند و با خوشرویی کاغذهایی را بالا گراهی شد.
-اتفاقا داشتم مدارکتون و بایگانی میکردم. کاری ازم برمیاد؟! وسطِ روز راحتتر از نیمه شامگاه کار میکنم.
اشارهاش به آن شبی بود که فراز برای کلانتری مدارک میمیل داشت.
تا تبسم زدم توجهش رویم جلب شد:
-شما خوبی بابا جان؟!
تشکری کردم و فراز با درمیل داشتش نگاهش را از رویم برداشت:
– من و شما کجا میتونیم چند لحظه خصوصی حرف بزنیم؟!
تحتِ تاثیرِ لحن و نگاهِ فراز او هم جدی شد.
– دخترم شما اینجا منتظر بمونید.
سپس به اتاق دیگری اشاره زد.
-شما همجادهم بیا.
تا فراز میل داشت دنبالش برود مانع شدم.
-مدارک نیاوردیم.
به صنقلبی اشاره زد.
-واسه همین میخوام باهاش حرف بزنم. بشین تا بیام. شاید با پول حلش کردیم.
سری تکان دادم و خیره به قامتش چند صلوات فرستادم.
اگر قبول نمیکرد چه؟!
فراز میرفت و معلوم نیست چه وقت دوباره روی خوشش میآمد.
راستش را بگویم؟!
هر چه فکر میکردم امروزگار مثل معجزه میماند.
فراز را جز روزگارهایِ اول، که تصادف کرده بودیم اینگونه شوخ طبع و آرام نمتوجه شده بودم.
در این یکی دو هفته که به یزد راهی شد چه اتفاقی افتاده بود؟!
دیگر داشتم مضطرب میشدم که دو مرد جدی و بیانعطاف از اتاق خارج شدند.
به نظر که قبول نکرده بود و نمتوجه شده هم میخبر داشتم رنگم پریده.
-دختر جان تا آقا مدارکِ خودشون و بیارن تو اتاق منتظر بمونید.
نفسم به سختی از دهانم خارج شد و دنبالِ عاقد مسیر افتادم.
-چرا صیغه دخترم؟! سن و سالی نداری.
محضر برای همین امر برپا شده بود، اما حقیقتا برایم خجالت آور بود.
-دوست داشتی عقد کنی؟! به نظر پسر بدی نمیرسه. اینجور که فهمیدم یه بچه هم داره.
چه میبیان کردم؟!
واقعیت که گفتنی نبود.
ناخواسته درد و دل کردم:
-من مشکلی با پسرش ندارم حاج آقا. اما خودش شک و ترمشاهده کرد داره.
تبسم زد:
-یعنی شما مشکلی با عقدِ دائم نداری؟ مشکل فقط شک و تردیدِ آقاست؟
خجول سر پایین انداختم.
-من گذشته و آیندهام با این آقا معنی میشه. مشکل ما فقط شک و تردید همسرمه!
ریز خندید.
-هنوز محرمیت نخوندما!
سرم بیشتر از این در یقهام فرو نمیرفت.
-انشاالله سر فرصت یه صحبتی با ایشون داشته باشم و دفعهی بعد عقد دائمتون و بخونم.
تشکری کردم و فراز که رسید، او دستی به نشانهی توقف نشان داد.
-مدارک لازم نیست پسرم! من میخونم. شما دفعهی بعد اگر خواستی صیغه تممشاهده کرد کنی اینجا نیا. من برای شما دو تا جوون فقط عقدِ دائم میخونم.
فراز هیچ ناضافه کرد.
فقط کنارم از حرکت ایستاد و او مشغولِ مرتب کردن کاغذهای میزش شد.
-چی شده حاجی بازم نماز صبح خواب موندی نظم زیستنت بههم ریخته؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن