ریز ریز خندیدم و حاجآقا همراهیام کرد.
-نه پسرم. بشین کنارِ عروست که بخونم.
تا خواست بخواند بیطاقت پرسیدم:
-چند وقته میخونید؟!
عاقد مکثی کرد و چند لحظهای خیه به دفترش ماند.
-شش ماهه دیگه تممتوجه شد میکنم.
سرخورده سر به زیر انداختم.
از همین حالا باید غصهی شش ماه بعد را میخوردم و چرتکه میانداختم.
-شروع کنم؟!
بلهی کم جانی از دهانم خارج شد و اینبار دیگر معطل نکرد و به راحتی محرمش شدم.
هنگامِ خروج او، که امروزگار جورِ دیگری تحویلمان گراهی شده بود بر شانهی فراز کوبید.
-دفعهی بعد مرتب و شکلِ دولیدا بیا.
تازه توجهم به لباسهایش جلب شد.
هنوز کت و شلوار دیشب تنش بود.
نامیل داشته نگاهم در صورتش گشت.
اصلا خوابیده بود؟!
-انگار یه قلبِ سیر از داداشایِ عروس کتک خوردی بعد اومدی محضر!
خندهام کمی آوادار شد و فراز توپید:
-کتک خوردنِ من خنده داره؟!
به سختی لبهای شل شدهام را جمع کردم.
-هر کی بتونه تورو بزنه دمش گرمه.
محضر دارمان تا آن روی گل و بلبل فراز را احضار نمیکرد بیخیال نمیشد.
-برید بابا جان. برید که انشاالله به زودی دوباره ببینمتون.
با فراز مردانه دست دادند و اینبار پایین رسیدن از پلههایِ محضر شامگاهیه به مرگ نبود.
-زنگ بزن بابا برای دو سه روز مرخصی بگیر!
دیده گرد کردم.
-نه توروخدا. مولین تنهاست!
تا نگاهم کرد اصلاح کردم:
-مولینت تنهاست. باباتم داروی خوابش تموم شده.
ابرو بالا انداخت و نالیدم:
-برای مرخصیِ دیروزگار حقوقم سوخت شد. بابات مرخصی نمیداد.
همچنان با طلبکاری کنارِ پیاده رو از حرکت ایستاده بود تا به تمایل داشتهاش برسد.
-توروخدا فراز. دو روزگار مونده به تعطیلاتم. الان زنگ بزنم باز میگه…
صدایم را کمی تغییر دادم و به تقلید از پدرش اخم مهمانِ صورتم شد.
-موافقت نشد خانوم. غیبت میخورید. اگر بسیار واجبه مرخصیِ بدون حقوق بگیرید.
ته چهرهاش به خنده میزد:
-بابام مرخصی بدون حقوق داد بهت؟!
مظلومانه سر تکان دادم و نیشخند زد.
-ازت خوشش میاد. داره سر به سرت میزاره!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن