به جای خالی اشاره زدم.
-میشه بشینی کنارم؟!
روزگارهی سلامتیاش بود.
میمیل داشتم کنارِ خودش افطار کنم.
فلاکسِ کوچکِ روی میزش را به هممسیر یک لیوان برداشت و به سفرهی ساده و خلوتم اضافه کرد.
-بخور زودتر شرت و کم کن قلبین.
بالاخره پیمانهام پر شد و سر به زیر شدم.
-الان میرم.
اگر میماندم غذا کوفتم میشد.
تا خواستم جمع و جور کنم کفشهایش را کنار کتانیام جفت کرد و او هم قرار گرفت.
حرفی نزدم تا مبادا پشیمان شود.
لقمهی کوچکی از نان و عسل گرفتم و مابین انگشتانم نزدیک دهانش بردم.
-بخور که شروع کنم.
دستش با خشونت دورِ مچم جای گرفت، ولی دهانش با ملایمت، لقمهی کوچکِ نان را به همراه دو انگشت عسلی شدهام مکید.
گر گراهی شده نگاه دزدیم و با مکث کف دستم را رها کرد.
-تا کجات و عسلی کردی!
تبسمِ محوی زدم و کنایهی کلامم ناخواسته بود.
-چه فایده که هنوز تلخم برات.
تکه نانی نزدیکم گذاشت.
-اذان گفتن.
دمی عمیق گحرکت کردم و یک بطری آب را برداشتم.
برای پسرکم دعا خواندم.
برای فراز و آرامشِ دلش.
برای مادرشوهرم و سلامتیاش.
برای پدرشوهرم و دل سنگیاش.
در آخر از خدایم یک خانواده خواستم و جرعهای آب نوشیدم.
-بار آخرت بود روزگاره گراهی شدی.
دو انگشتم را بالا بردم.
-دو روزگار دیگه بدهکارم.
لقمهی بعدی مربای بهار بود و کرهی آب شده.
نخورد.
فقط مچم را گراهی شد.
کف دستم را برگرداند و با مالیدن لقمه روی دهانم مجبورم کرد خودم بخورمش.
-تو دین اسلام اضافه کردن هر چی شوهرت بگه. منم اگه شوهرتم راضی نیستم روزه بگیری. حلال نیست!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن