به جای خالی اشاره زدم.
-میشه بشینی کنارم؟!
روزگارهی سلامتیاش بود.
میتمایل داشتم کنارِ خودش افطار کنم.
فلاکسِ کوچکِ روی میزش را به هممسیر یک لیوان برداشت و به سفرهی ساده و خلوتم اضافه کرد.
-بخور زودتر شرت و کم کن دلین.
بالاخره پیمانهام پر شد و سر به زیر شدم.
-الان میرم.
اگر میماندم غذا کوفتم میشد.
تا تمایل داشتم جمع و جور کنم کفشهایش را کنار کتانیام جفت کرد و او هم جای گرفت.
حرفی نزدم تا مبادا پشیمان شود.
لقمهی کوچکی از نان و عسل گحرکت کردم و مابین انگشتانم نزدیک دهانش بردم.
-بخور که شروع کنم.
دستش با خشونت دورِ مچم قرار گرفت، ولی دهانش با ملایمت، لقمهی کوچکِ نان را به همجاده دو انگشت عسلی شدهام مکید.
گر گراهی شده نگاه دزدیم و با مکث کف دستم را رها کرد.
-تا کجات و عسلی کردی!
لبخندِ محوی زدم و کنایهی کلامم ناخواسته بود.
-چه فایده که هنوز تلخم برات.
تکه نانی نزدیکم گذاشت.
-اذان اظهار کردن.
دمی عمیق گرفتم و یک بطری آب را برداشتم.
برای پسرکم دعا خواندم.
برای فراز و آرامشِ قلبش.
برای مادرشوهرم و سلامتیاش.
برای پدرشوهرم و دل سنگیاش.
در آخر از خدایم یک خانواده میل داشتم و جرعهای آب نوشیدم.
-بار آخرت بود روزگاره گرفتی.
دو انگشتم را بالا بردم.
-دو روزگار دیگه بدهکارم.
لقمهی بعدی مربای بهار بود و کرهی آب شده.
نخورد.
فقط مچم را گحرکت کرد.
دستم را برگرداند و با مالیدن لقمه روی دهانم مجبورم کرد خودم بخورمش.
-تو دین اسلام اظهار کردن هر چی شوهرت بگه. منم اگه شوهرتم راضی نیستم روزگاره بگیری. حلال نیست!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن