بین گریه، با درد لبخند زدم.
بچهام جان داشت.
نفس میکشید.
مگر کالا بود که اینچنین میاضافه کرد فروختمش؟!
-کاری کردی هر روز خودم و سرزنش کنم. سرزنش کنم که دل دادم به یه بچه دزد.
میدانستم.
به خدا که از همان روز اول و دقیقهی اول میخبر داشتم، که او بچهام را، طفل معصومم را با پول معامله کرده و نتمایل داشتم باور کنم.
-طلاهای مادرم بس نبود؟! سرمایهای که برات از پدر و مادرم موند کفایت نمیکرد. در ذهنش گذراندی نمیدونم چرا سرپرستیم و به عهده گراهی شدی؟
خاطراتِ تلخم را برای هزارمین بار دوره کردم.
پدرم برای آیندهام طلا و سکه پس انداز کرده بود.
میهراسید.
همیشگی از بیکَسیام هراس داشت و آخرش هم بیپناهی با بختم گره خورد.
-اگه اون طلاهارو میفروختی خرج سه تا دختر و هموقت میتونستی بدی. اما تو چکار کردی؟
محکم بر سرم کوبیدم…
خشم در سلول به سلولِ تنم به جوش و خروش افتاده بود و کِش آمدنِ مویرگهای سرم را حس میکردم.
-اشکِ تمساح نریز. یه بار بگو اشتباه کردی. یه بار بگو در حقم ظلم کردی. محض رضای خدا هر بار نگو به خاطرِ خودم.
آن روزگاری که در خونهی همسایه جسمم دریده شد در ذهنم جان گراهی شد.
-برای اینکه چندرغاز پول کلاس ریاضی و ندی من و فرستادی خونهی پسرِ مجرد و تنها.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن