بین گریه، با درد خندیدم.
بچهام جان داشت.
نفس میکشید.
مگر کالا بود که اینچنین میبیان کرد فروختمش؟!
-کاری کردی هر روزگار خودم و سرزنش کنم. سرزنش کنم که قلب دادم به یه بچه دزد.
میدانستم.
به خدا که از همان روز اول و دقیقهی اول میخبر داشتم، که او بچهام را، طفل معصومم را با پول معامله کرده و نخواستم باور کنم.
-طلاهای مادرم بس نبود؟! سرمایهای که برات از پدر و مادرم موند کفایت نمیکرد. فکر کردی نمیدونم چرا سرپرستیم و به عهده گحرکت کردی؟
خاطراتِ تلخم را برای هزارمین بار دوره کردم.
پدرم برای آیندهام طلا و سکه پس انداز کرده بود.
میوحشت کرد.
همیشه از بیکَسیام هراس داشت و آخرش هم بیپناهی با بختم گره خورد.
-اگه اون طلاهارو میفروختی خرج سه تا دختر و هممدت میتونستی بدی. اما تو چکار کردی؟
محکم بر سرم کوبیدم…
خشم در سلول به سلولِ تنم به جوش و خروش افتاده بود و کِش وارد شدنِ مویرگهای سرم را حس میکردم.
-اشکِ تمساح نریز. یه بار بگو اشتباه کردی. یه بار بگو در حقم ظلم کردی. محض رضای خدا هر بار نگو به خاطرِ خودم.
آن روزگاری که در خونهی همسایه جسمم دریده شد در ذهنم جان گحرکت کرد.
-برای اینکه چندرغاز پول کلاس ریاضی و ندی من و فرستادی خونهی پسرِ مجرد و تنها.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن