+ آیییی
تند زخمش را تمیز کردم .
نیازی به بخیه زدن نبود.باند روی زخم گذاشتم.
نگاهانش کمکم داشت باز میشد.
نگران بودم بهخاطر ضربههای زیادی که به سرش خورده بود دچار مشکل شده باشد.
چراغقوه را برداشتم و داخل چشمانش انداختم .
-آقای بزرگمهر نور رو میبینید
گیج و منگ بود.
+ چی ؟
-نور رو میبینید؟
سرش را بالا و پایین کرد.
– لطفاً نور و با چشم دنبال کنید
خدا رو شکر مشکلی نبود .
-میتونید قد بلند شید ؟
+ارزشتو اینقدر آوردی پایین ؟
شوکه شده نگاهش کردم .
چرا متوجه نمیشد که باید دهانش را ببندد و او را بیشتر از این عصبی نکند .
استرسم هزار برابر شد .
نگران داریوش بودم صوتی نفسهای کشیدهش از پشت سر میآمد و مو به تنم سیخ میکرد.
سعی کردم سؤالش را نادیده بگیرم.
– لطفاً کشیده شید روی تخت دراز بکشید
سرفهای کرد. سرش را به دیوار تکیه داد.
صورتش به معنی واقعی کلمه ترکیده بود.
قرمزی دور دیدهش میاظهار کرد یک کبودی درستوحسابی در انتظارش است.
پارگی گوشه لب و زخم گونهاش چشم را میزد.
پیشانیاش هم سرخشده بود.
+حال و روزگار منو میبینی؟بهت اضافه کردم این لات چاله میدون به درد تو نمیخوره
اصغر صدایش را بالا برد.
-هوش حیوون دهنتو آب بکش
هر آن منتظر عکسالعملش بودم.
نقطه جوشش نزدیک بود و من از جوشش خونش تا سرحد مرگ میوحشت کردم .
-شاید لازم باشه از سرتون عکس بگیرین
لرزش صدایم کاملاً محسوس بود و هر خری میدرک کرد از ترس مانده خودم را خراب کنم.
+ اگه یه روزگاری از تو خشمگین بشه چی؟ این آدم تعاقلب روانی نداره …نمتوجه شدی صوتتو نمیگوش داد؟ واسه این آدما تو عصبیت فرقی نداره کی جلوشونه تو هم همینجوری میزنه
به کی قسمش میدادم تا بس کند.
ذرهای دیگر قلبم برای این مرتیکه نمیسوخت.
نگاهش را در نگاهانم دوخت.
ول کن این بی سر و پا رو بره یکی مثه خودش پیدا کنه تو با این دووم نمیاری تو ظریفی حساسی من جنس تورو خوب میشناسم
مدت و مکان از حرکت ایستاد.
آوای تیکتاک ساعت روی اتاق در مغزم مثل صوتی ناقوس بود.
همان قدر بلند و ترسناک.
حرارت نفسهایش را میتوانستم حس کنم .
این مرد از جانش سیر شده بود که این حرف را میزد.
مطمئنم که از جانش سیر شده وگرنه امکان نداشت این حرفها را بزند.
لحظهای بعد مجدداً همهچیز به حرکت افتاد.
صدای عربده داریوش که برخاست.
سریع قد بلند شدم و کف دست روی سینهاش گذاشتم .
سعی کردم نگذارم جلوتر برود.
+ چه زری زدی حرومی ؟چه زری زدی؟
مدام سعی میکرد مرا کنار بزند و به او برسد.
اما من به او چسبیده بودم.
تنش آتش بود .
تابهحال او را تا این حد عصبانی نمشاهده کرده بودم.
کف دستپاچه در تلاش بودم مهارش کنم.
+ مردی بیا اینور از بیخ اون دیوار… پشت یه زن قایم شدی دیوث
دوطرفه یقهاش را گرفتم.
– داریوش بیا بریم ولکن اینو بیا بریم
+ حرص چیو میخوری حتماً خبری هست که سپر بلام شده وگرنه میزاشت منو بزنی
ناباور لحظهای به سمتش برگشتم و صورتش را نگاه کردم.
جای گرفته بود گوشه ی دیوار ،پشت من سنگر گرفته بود حرف مفت هم میزد.
وجودش لبریز از نجاست و کثیفی بود.
شانه بالا انداخت. داریوش از زیر کف دستم جهید و لگدی به پهلویش زد .
آوای دادش بلند شد .
+چیه مگه دروغ میگم ازش بپرس… اگه دوسم نداره چرا کادومو قبول کرده نگاه کن هنوز تو کف دستشه .
دهانم باوقتده بود.
داریو تا آن لحظه در نگاهانم نگاهم نکرده بود خیره در دیدهانم زل زده بود.
درمانده نگاهش کردم.
قطره اشکی از نگاهانم سرریز شد .
بی توان لب زدم .
-به خدا دروغ میگه
نگاهش را از من گحرکت کرد و باز لگدی به او زد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن