هامون فقط ناباور نگاهم میکرد؛ حقم داشت تا حالا من و اینجوری ندیده بود
حس میکردم تب دارم شاید این حرفامم هذیون بود سرم وحشتناک درد میکرد.
و باز هم خسته بودم؛ مریض شده بودم انگار!
هامون کف دستش و روی پیشونی پر از عرقم گذاشت.
– حالت اصلا خوب نیست تب داری؟
بدنم داغ بود؛ یه جور عذاب وجدان بود؛ گیج کشیده شدم؛ میتمایل داشتم به گیتی سر بزنم.
این هامونی که من متوجه شده بودم به اون زن نمیرسید.
این بار هامونم نتونست جلوم و بگیره و رفتم سمت اتاقش؛ خوابیده بود بدون توجه به جر و بحث من و هامون….
لبخندی زدم و رفتم سمتش کنار تخت قرار گرفتم؛ از حق نگذریم از من بهشدت سر تر بود! هامون حق داشت تا این دوستش داشته باشه؛ چراکه هامون دوستش داشت حسودیم میشد.
وضعیت نفس کشیدنش و چک کردم و وقتی دیدم همه چی اوکیه قد بلند شدم تا از اتاقش بیرون بیام که چشمم خورد به هامونی که کنار اتاق به در تکیه داد و خیره من بود.
لبم و تر کردم و نیم نگاهی به گیتی انداختم و لب زدم:
– کی بهش غذا دادی؟
وقتی متوجه شدم جوابی بهم نمیده طرفش قدم برداشتم که ناخواسته سرم تیری کشید و آخی از بین لب هام فرار کرد.
بخاطر خونی که ازم رفته بود ضعیف شده بودم.
از فشار عصبی که روم بود ناتمایل داشته بیش از حد معمول عصبی شدم و سر هامون داد کشیدم:
– با توعم میشنوی صوتم و؟! میگم کس بهش غذا دادی؟ مگه این همون گیتی نیست که براش میمردی حالا عین خیالت نیست چی بهش بدی؛ حتی عکس العمل نشون نمیدی که کمکش کنم؟!
میفهمی مریضه؟
– ساغر؛ میفهمم بهش حسودی میکنی اما من دیگه واقعا….
بین حرفش پریدم و با بغض ناتمایل داشته ای لب زدم:
– من حسودیم بکنم برات مهم نباشه؛ بچسب به زن و زندگیت هامون میفهمی؟! من بمیرمم برات مهم نباشه هامون!
قسم میخورم ته دیدهاش غم موج میزد؛ اما چیزی نگفت مثل همیشگی جدی و محکم بود؛ چی میتمایل داشت واقعا؟! من که سعی میکردم فقط وظیفه ام و انجام بدم! مشکلش چی بود؟!
انگار که جلوی گیتی راحت نباشه تا باهام حرف بزنه نیم نگاهی به گیتی بی حرکت انداخت و پشت بندش کف دستم و گراهی شد و از اتاق بیرون راهی شد.
حتی دهنم باز نمیشد بگم دقیقا ازم چی میخوای؟ چرا سرم غیرتی میشی و تا حد مرگ من و میزنی؟!
نفس و آه مانند بیرون دادم و دست به سینه نگاهش کردم تا اون حرف بزنه.
– چرا این جوری نگاه میکنی ساغر؟!
درک نمیکنم این حرفات و ؛جلوی گیتی چرا این جوری حرف میزنی؟ مشکلت چیه؟! حرف بزن الان حرف بزن!!
اخمی کردم و توپیدم :
– باید ببینم مشکل تو چیه؟! چرا برات یه دفعه گیتی جون شد گیتی؟
دیدهاش گرد شد و انگار بسیار بهش برخورد که چونه ام و محکم تو دستش فشار داد و غرید :
– پا رو دم من نزار خانم خانما! به تو ربطی نداره رابطه من و زنم چجوری باشه! اوکی؟ رو دادم بهت پررو شدی!
جرئت داری یه بار دیگه فقط یه بار دیگه ساغر کف دست به تیغ حموم بزن! پشیمونت میکنم.
قلبخور رو ازش گحرکت کردم و سرم و به جهت دیگه ای چرخوندم؛ شده بود هامون سرد همیشگی؛ ولی چیزی میتونستم بگم؟!
منه خاک برسر انقدر از این زندگی خسته بودم که نای مخالف نداشتم که برسه به این که وایسم و باهاش جر و بحث کنم.
از اون جایی که همیشه پر رو بودم و نمیتونستم ساکت بمونم. فقط زیر لب اضافه کردم: اگه اجازه بدی میخوان نفس بکشم!
از این لحن حذف زدنم خوشش نمیاومد برای همین پوف قد بلندی کشید و کف دستش و لای موهاش کشید؛ من و بگو قلبم میتمایل داشت آقا منت کشی کنه ولی زهی خیال باطل!
آقا از این کارا بلد نبود؛ عین موجی ها یه لحظه خوب و مهربون بود دو دقیقه بعدش مثل سگ پاچه آدم و میگحرکت کرد!
با دیده غره ریزش سمت آشپزخونه رفتم تا برای شام چیزی درست کنم.
داشتم مرغ یخ زده رو از یخچال بیرون میکشیدم که صدای زمزمههای هامون به گوشم رسید : دَرست بسیار عقب افتاده؛ درسته مدت زیادی بی هوش نبودی اما بدنت ضعیفه باید یکم استراحت کنی.
چیزی ناضافه کردم؛ دلخور بودم ازش؛ نمیمیل داشتم حالا حالا ها فکر کنه باهاش خوبم.
مرغ که تو فیریز بود و داخل آب گرم گذاشتم تا یخش وا بره و بتونم باهاش غذا بپذم.
هامون وقتی دید جواب نمیدم پوف کشیدهی کشید و سرش و پایین و بالا میکرد.
در آخر نتونست تحمل کنه و اظهار کرد:
– نمیخوای چیزی بگی؟!
نفسم و کلافه بیرون دادم و برگشتم سمتش.
– کشش نده هامون؛ میبینی که حوصله ندارم! میخوای همین جوری صوتم کنی پاشو برو تو اتاق من یه چیزی بپذم بیا بخور.
شوکه نگاهم کرد و حتی حرف نمیزد؛ شاید بار ااما بود که من و اینجوری میمشاهده کرد؛ بار اولی که باهاش اینطور حرف میزدم و بار ااما که اینجوری نگاهش میکردم.
درک کرد سرد شدم! سرد شده بودم؟!
آره شده بودم! من خسته بودم از این زندگی؛ از علاقه ای که باید پنهانش میکردم. از حسی که داشتم و نباید میداشتم!
من نباید به هامون حس پیدا میکردم اما پیدا کردم؛ چه بسا که حس ساده هم نبود عشق بود!… پس باید خودم و سرد میگرفتم تا کم کم عشقش از دلم بره.
عاشقیش از دلم بره و راحتم کنه؛ من داشتم عذاب میکشیدم حتی بیشتر از وقتی که تو فقر زیستن میکردم.
عاشقی هامون حتی سخت تر از اون روزگارای من بود؟ آره بود! خیلی سخت تر!
با متوجه شدن نگاه خنثی من بیشتر شوکه شد؛ به زور خودم و نگه داشته بودم که بغضم و نفهمه… نفهمه دارم آتیش میگیرم از اون نگاه پر از التماسش…
اما لازم بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن