هامون فقط ناباور نگاهم میکرد؛ حقم داشت تا حالا من و اینجوری نمتوجه شده بود
حس میکردم تب دارم شاید این حرفامم هذیون بود سرم وحشتناک درد میکرد.
و باز هم خسته بودم؛ مریض شده بودم انگار!
هامون کف دستش و روی پیشونی پر از عرقم گذاشت.
– حالت اصلا خوب نیست تب داری؟
بدنم داغ بود؛ یه جور عذاب وجدان بود؛ گیج کشیده شدم؛ میتمایل داشتم به گیتی سر بزنم.
این هامونی که من مشاهده کرده بودم به اون زن نمیرسید.
این بار هامونم نتونست جلوم و بگیره و رفتم سمت اتاقش؛ خوابیده بود بدون توجه به جر و بحث من و هامون….
تبسمی زدم و رفتم سمتش کنار تخت نشستم؛ از حق نگذریم از من خیلی سر تر بود! هامون حق داشت تا این دوستش داشته باشه؛ چراکه هامون دوستش داشت حسودیم میشد.
وضعیت نفس کشیدنش و چک کردم و وقتی مشاهده کردم همه چی اوکیه قد بلند شدم تا از اتاقش بیرون بیام که دیدهم خورد به هامونی که کنار اتاق به در تکیه داد و خیره من بود.
لبم و تر کردم و نیم نگاهی به گیتی انداختم و لب زدم:
– کی بهش غذا دادی؟
وقتی مشاهده کردم جوابی بهم نمیده طرفش قدم برداشتم که ناخواسته سرم تیری کشید و آخی از بین لب هام فرار کرد.
بخاطر خونی که ازم حرکت کرده بود ضعیف شده بودم.
از فشار عصبی که روم بود نامیل داشته بیش از حد معمول عصبی شدم و سر هامون داد کشیدم:
– با توعم میشنوی صدام و؟! میگم کس بهش غذا دادی؟ مگه این همون گیتی نیست که براش میمردی حالا عین خیالت نیست چی بهش بدی؛ حتی عکس العمل نشون نمیدی که کمکش کنم؟!
میفهمی مریضه؟
– ساغر؛ میفهمم بهش حسودی میکنی ولی من دیگه واقعا….
بین حرفش پریدم و با بغض نامیل داشته ای لب زدم:
– من حسودیم بکنم برات مهم نباشه؛ بچسب به زن و حیاتت هامون میفهمی؟! من بمیرمم برات مهم نباشه هامون!
قسم میخورم ته دیدهاش غم موج میزد؛ اما چیزی ناظهار کرد مثل همیشه جدی و محکم بود؛ چی میتمایل داشت واقعا؟! من که سعی میکردم فقط وظیفه ام و انجام بدم! مشکلش چی بود؟!
انگار که جلوی گیتی راحت نباشه تا باهام حرف بزنه نیم نگاهی به گیتی بی حرکت انداخت و پشت بندش کف دستم و گراهی شد و از اتاق بیرون رفت.
حتی دهنم باز نمیشد بگم دقیقا ازم چی میخوای؟ چرا سرم غیرتی میشی و تا حد مرگ من و میزنی؟!
نفس و آه مانند بیرون دادم و دست به سینه نگاهش کردم تا اون حرف بزنه.
– چرا این جوری نگاه میکنی ساغر؟!
درک نمیکنم این حرفات و ؛جلوی گیتی چرا این جوری حرف میزنی؟ مشکلت چیه؟! حرف بزن الان حرف بزن!!
اخمی کردم و توپیدم :
– باید ببینم مشکل تو چیه؟! چرا برات یه دفعه گیتی جون شد گیتی؟
نگاهاش گرد شد و انگار بسیار بهش برخورد که چونه ام و محکم تو دستش فشار داد و غرید :
– پا رو دم من نزار خانم خانما! به تو ربطی نداره رابطه من و زنم چجوری باشه! اوکی؟ رو دادم بهت پررو شدی!
جرئت داری یه بار دیگه فقط یه بار دیگه ساغر کف دست به تیغ حموم بزن! پشیمونت میکنم.
قلبخور رو ازش گرفتم و سرم و به جهت دیگه ای چرخوندم؛ شده بود هامون سرد همیشگی؛ اما چیزی میتونستم بگم؟!
منه خاک برسر انقدر از این زندگی خسته بودم که نای مخالف نداشتم که برسه به این که وایسم و باهاش جر و بحث کنم.
از اون جایی که همیشگی پر رو بودم و نمیتونستم ساکت بمونم. فقط زیر لب گفتم: اگه اجازه بدی میخوان نفس بکشم!
از این لحن حذف زدنم خوشش نمیاومد برای همین پوف قد بلندی کشید و دستش و لای موهاش کشید؛ من و بگو دلم میتمایل داشت آقا منت کشی کنه اما زهی خیال باطل!
آقا از این کارا بلد نبود؛ عین موجی ها یه لحظه خوب و مهربون بود دو دقیقه بعدش مثل سگ پاچه آدم و میگحرکت کرد!
با چشم غره ریزش سمت آشپزخونه راهی شدم تا برای شام چیزی درست کنم.
داشتم مرغ یخ زده رو از یخچال بیرون میکشیدم که صوتی زمزمههای هامون به گوشم رسید : دَرست بهشدت عقب افتاده؛ درسته مدت زیادی بی هوش نبودی اما بدنت ضعیفه باید یکم استراحت کنی.
چیزی ناضافه کردم؛ قلبخور بودم ازش؛ نمیتمایل داشتم حالا حالا ها فکر کنه باهاش خوبم.
مرغ که تو فیریز بود و داخل آب گرم گذاشتم تا یخش وا بره و بتونم باهاش غذا بپذم.
هامون وقتی مشاهده کرد جواب نمیدم پوف قد بلندی کشید و سرش و پایین و بالا میکرد.
در آخر نتونست تحمل کنه و بیان کرد:
– نمیخوای چیزی بگی؟!
نفسم و کلافه بیرون دادم و برگشتم سمتش.
– کشش نده هامون؛ میبینی که حوصله ندارم! میخوای همین جوری صوتم کنی پاشو برو تو اتاق من یه چیزی بپذم بیا بخور.
شوکه نگاهم کرد و حتی حرف نمیزد؛ شاید بار ااما بود که من و اینجوری میدید؛ بار ااما که باهاش اینطور حرف میزدم و بار ااما که اینجوری نگاهش میکردم.
متوجه شد سرد شدم! سرد شده بودم؟!
آره شده بودم! من خسته بودم از این حیات؛ از علاقه ای که باید پنهانش میکردم. از حسی که داشتم و نباید میداشتم!
من نباید به هامون حس پیدا میکردم اما پیدا کردم؛ چه بسا که حس ساده هم نبود عشق بود!… پس باید خودم و سرد میگحرکت کردم تا کم کم دلدادگیش از دلم بره.
دلدادگیش از دلم بره و راحتم کنه؛ من داشتم عذاب میکشیدم حتی بیشتر از وقتی که تو فقر زیستن میکردم.
عشق هامون حتی سخت تر از اون روزای من بود؟ آره بود! بسیار سخت تر!
با مشاهده کردن نگاه خنثی من بیشتر شوکه شد؛ به زور خودم و نگه داشته بودم که بغضم و نفهمه… نفهمه دارم آتیش میگیرم از اون نگاه پر از التماسش…
اما لازم بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن