کف دست خودش نبود که ناخودآگاه میان حرفش پرید و با بغض و خشم توپید.
– الان چی؟ الان چی میبینید حاج یاسین؟ مگه جز یه دختر بدبخت بیکسوکار چیزی برای مشاهده کردن هست؟ شما لطف کرمشاهده کرد تا آخر عمرم مدیونتون میمونم اما تا حالا شده دیگران جز اینکه تا کمر جلوتون خم بشن، چیزی بگن یا کاری کنن؟! اصلاً… اصلاً تا حالا طعم تحقیر شدن رو چشیمتوجه شد که دارید برام تفسیرش میکنید؟!
آوایش قلبخور بود، ولی ملایم.
نمیمیل داشت حرفهایش به گوش زنی که کنار ورودی آشپزخانه کمین کرده بود و به خیال خودش از دیدهشان به دور بود برسد.
کف دست روی زانو گذاشت، کمر خم کرد و صورتش را مقابل صورت دختر قرار داد. آن دو گوی درشت و سیاه، زیادی در مقابل صورت رنگ پریدهاش خودنمایی میکردند.
آهو راست میبیان کرد؛ او هیچوقت حالش را تجربه نکرده بود ولی چه باید میکرد در برابر خانوادهای که عمرش را با آنها گذارنده بود و جانش بودند؟
دور از منطق نبود که نمیتوانست به خاطر دختری که تازه وارد زیستناش شده، خانوادهاش را پایین بیاورد.
– یه خواهش میکنم… قسمتون میدم، یه یاعلی بگید و بهش عمل کنید. روزی که حاج صابر برام قضیه رو بیان کرد، به هر طریقی خواستم از زیرش در برم. دروغ نگم حوصله دردسر نداشتم، از رنگ گحرکت کردن شناسنامه و سن و سالی که فکر میکردم خیلی بیشتر از شماست گرفته تا هزارتا قلبیل بیسروته. ولی حالا شد اونچه که نه میل شما بود و نه من. الان که اسمتون راهی شده تو شناسنامهی من، چهار روزگار دیگه هم اهل محل و فک و فامیل میفهمن، دهن مردمم که ماشاالله همواره بازه، هیچوقتم نمیشه بستش…
پر لباسش را در دستش به بازی گراهی شد و بیحوصله از سردردی که گریبانگیرش شده بود اظهار کرد:
– چی میخواید بگید حاج یاسین؟
– صبرتون رو ببرید بالا، خشمتون رو کنترل کنید یا بهتر بگم، یه مدت رفیقم باشید و رفافت کنید تا سرقد بلند بیرون بیام. نمیگم برادر یا همشیره آواتون نمیکنم دیگه چراکه کمسیرت داره ولی میتونیم مثل دوتا آدم عاقل شرایط رو برای هم سختش نکنیم. چه بخواید چه نخواید الان زن من هستید، بیرودروایسی هم بگم کسی که ناموس من باشه، جایی که امینت براش نباشه اجازه نمیدم قدم بهش بذاره، حالا میخواید بگید زندان درست کردم یا هرچی. تا وقتی یه عده تو کمینن، براتون چارهای نیست. باید بسازیم.
گوشهایش به گزگز افتاده بودند. احساس سرماخوردگی میکرد.
– من… من چیکار کنم؟ خودتون که مشاهده کردید حتی… حتی جوابشون هم ندادم. میدونم حق دارن. من اگه برادری داشتم و یه روزگار میدیم بیخبر زن گرفته، اونم… اونم کسی که یه هل پوک با خودش نیاورده، شاید بدتر از این واکنش نشون میدادم. ازشون ناراحت نیستم، خودتون رو اذیت نکنید.
جان میکند تا حرف بزند. اعتراف به بدبختی چقدر سخت بود.
یاسین در دل درک و شعورش را تحسین کرد و تبسم به لب نشاند.
– کار خاصی نیاز نیست انجام بدید. شما خودتون خانوم عاقل و متوجه شدهای هستید، بهتر از من هم میدونید زیستن همیشه روی خوشش رو نشون نمیده. تهش ما آدماییم که باید باهاش بسازیم. توجهی نکنید به حرف دیگران. این زیستن منه، شما هم انتخابم، اینکه در آینده هم چی میخواد پیش بیاد با خدا… به کسی ربطی نداره.
جوری عادی و باتبحر با کلمات بازی میکرد که خشمی که از قبل از او به دل داشت را فراموش کرده بود.
مردانه و محکم حرف میزد. طوری که قلب آهو را قرص میکرد و وادار به هممسیری. کاش آن لباسها را برایش نگرفته بود تا همین چهرهی زیبا برایش باقی میماند. چارهای نبود.
با کمی بهت و خیرگی، به دست جلو رسیدهی یاسین خیره شد و برای لحظهای در قلب به افکار مرد خندید.
یعنی چند جمله عربی انقدر تاثیر داشت؟ نه به آنموقع که نگاهش از کفشهایش بالاتر نمیوارد شد و نه به دست دراز شدهاش برای ثبات رفاقت!
لمس کردنش را دوست نداشت، نه تا زمانی که قلبش را با او صاف نکرده بود و از بیتقصیری یاسین از آن ماجرای لباسها خبردار نشده.
کف دستش را با بیحرکتیاش رد کرد. زیر لب، ناچار و با حسی فراتر از تنهایی و اجبار اظهار کرد:
– هرچی شما بگید.
کف دست مرد پایین رسید و کنار ران پایش مشت شد.
سرسنگین بودنش را پای قلبخوری از حرفهای شنیده شده گذاشت اما در هر حال اینگونه رد شدن برایش سنگین بود.
قصد بدی نداشت؛ یه کف دست دادن ساده با زنی که محرمش است، آن هم به نشانهی توافق و بس!
انگار حرفهای چند دقیقه پیشش واقعیتهایی توام با شعار بودند که گوشهی کوچکی از حس و حالش اخم به ابروانش آورده بود.
***
– موهات خیسه، سرما میشینه تو جونت میفتی. خشکشون کن.
تا آنجایی که توانسته بود خشکشان کرد ولی در حالت عادی، نصف روزی طول میکشید تا خودشان کامل خشک شوند.
🤍🤍🤍🤍
روسری قواره بزرگ، کشیدهیشان را نپوشانده بود که از زیر نگاه تیزبین خاتون به جا نماند.
– خشک میشن خودشون، همیشگی تا یه روز نم دارن. کمک کنم؟ شما بشینید.
نگاه چپکی زن رویش جای گرفت، انگار کار بدی کرده باشد.
– شما جوونا کلتون باد داره! شکوفه هم همین بود، یا با سر خیس میگشت یا شلوار نازک میپوشید تو چله زمستون، الان یه شکم زاییده کمر و کف دست و پا نداره، میگرنشم از یه ور. برو تو اتاق یاسین تو کمد سشوار بردار، نمیخواد کمک کنی.
چشمی اضافه کرد و از جلوی دید زن دور شد. دقایقی را کنکاش کرد تا سشوار را پیدا کرد و بعد از مدت زمانی طاقتفرسا، موهایش را خشک کرد.
حیف که تعصب خاصی روی موهایش داشت و حس میکرد یکی از باارزشترین داراییهایش هسشتابزده وگرنه کوتاهشان میکرد. زیادی کف دست و پا گیر بودند.
روسری روی سر انداخت و نگاهی به کبودیهایی که حالا هالهای زردرنگ از آنها باقی مانده بود انداخت.
از اتاق بیرون رفت. روزها میگذشت و زخمهای سطحی رو به بهبودی میراهی شدند ولی امان از زخمهای دلش که ترمیم نیافتنی بودند.
زیادی سر پا نمیماند. بهتر شده بود ولی وقتی زیاد سرپا میتوقف کرد، انگار سیخ داغ وسط کمرش فرو میکردند.
جلوی در ورودی آشپزمنزل توقف کرد و با ترمتوجه شد لب باز کرد. با اینکه این همه سال سعی کرده بود خجالتی نباشد، اما در محیط غریب باز همان آهوی کوچک بود که قلبش میخواهد پشت چادر مادرش پناه بگیرد.
– خشک کردم. کمک بدم حاج خانوم؟
تو
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن