مشغول سابیدن سماور با سیم بود و بوی شوینده منزل را برداشته بود. زن وسواسی بود و تمام عمرش در حال بشور و بساب.
سر چرخاند و به لپهای سرخ شدهی دختر که به خاطر حمام بود چشم دوخت. کاری به کار دخترک نداشت، با اینکه هنوز با حضورش کنار نیامده بود، ولی حداقل کار این بود که محلش نگذارد.
آهو هم که بدتر از او کمحرف بود و گوشهگیر. سر سفرهی شام هم به زور دو لقمه میخورد و خلاص.
سعی میکرد تا حد امکان از اتاق بیرون نیاید ولی فایدهای نداشت. سر کار که نمیتوانست برود، مهمانی و بخور و بخواب هم یک روزگار دو روز.
خجالت میکشید زنی به این سن و سال جلویش خم و راست شود.
خاتون بار دیگر مشغول کارش شد و سرسنگین گفت:
– کار خاصی ندارم، یه شامه که کارم تموم شد میذارم.
دخترک مصر کف دستهایش را در هم پیچید و جلو رفت. باید کاری در این خونه میکرد.
به جبران محبت این خانواده تنها کاری بود که از کف دستش برمیوارد شد.
– خب بذارید من شام درست کنم. به خدا بلدم قول میدم خرابکاری نکنم. مولینم از ۹ سالگی آشپزی یادم داده، بلدم.
خاتون نگاه زیرچشمی حواله قد و قامت ریزهی آهو انداخت. کبودیهای صورت هرچه کمرنگتر میشدند، زیبایی دختر بیشتر نمایان میشد.
پوستی سفید و نگاه و ابرویی که سیاهی آسمان شب داشت و زیادی جلب توجه میکرد. شاید از نظرش اگر آهو خانوادهای درست و حسابی داشت و دختری تنها نبود، گزینهی خوبی برای یاسینش میشد.
سری جنباند و اشاره کرد نزدیک بیاید.
– چیکارت دارم درست کن. اگه کمرت درد میگیره بشین، مدیونیت نیفته گردن من.
شاد تبسم زد.
– نه نه خوبم. چی درست کنم؟
افکار خاتون به عنوان مادر چهار بچه چیزی متفاوتتر بود. روزهای اول تلاشش برای نبود این دختر بود و حالایی که دست سرنوشت او را در حیاتشان قرار داده بود، تا وقتی که حرکت زشتی از آهو نبیند، تلاشی برای بیرون کردنش نمیکرد.
فرصت خوبی بود برای سنجیدن کدبانویی این تازهعروس.
– فرقی نداره، همه چی هست. تا شامگاه بسیار مونده میخوای یه قرمهسبزی بذار.
غذایی که نه تنها یاسین، بلکه تمام مردهای این خونه دیووانهوار عاشقش بودند و یکی از ملاکهای خاتون برای یافتن عروس باتبحر در پخت این غذا بود.
دروغ چرا! مردها سر شکمشان با هیچکس شوخی نداششتابزده.
***
– وای مامان کف دستت طلا. یعنی این چند روز که نبودم، حس میکردم دارم سوءتغدیه میگیرم. این صاحب بار با اصرار ما رو برد خونهش که اِلابِلا تا وقتی اینجایید نمیذارم برید هتل. کف دستپخت زنشم که نگم ماشالله… نعمت خدارو حروم میکرد!
خاتون همانطور که بشقاب شوهرش را پر میکرد، با اخم تشر زد.
– خوبه دیگه… بنده خداها این همه زحمت کشیدن، غیبت هم میکنی.
یاسر همانطور که قاشقی از قرمهسبزی خوش عطر را خالی خالی در دهان میگذاشت، اضافه کرد:
– غیبت بده، دروغم گناه! آدم محبت میکنه این قرمهسبزی رو میخوره. قبلاً اضافه کردم مولین تمایل داشتی برای من زن بگیری، میری میگردی یکی رو گیر میاری که آشپزیش مثل خودتون باشه. وگرنه…
بهبه و چهچههای یاسر هر لحظه صورت آهو را از خجالت سرختر میکرد. برعکس او، یاسین در خاموشی غذایش را میخورد و چیزی نمیبیان کرد.
خاتون که از این همه تعریف خوشش نیامده بود، نگاه ناراضی به یاسر انداخت و درنهایت اضافه کرد:
– فعلاً وقت زن گرفتنت نیست، هروقت شد سر اینم یه فکری میکنیم.
و بعد دیده و ابرویی به طرف آهو آمد که یعنی جلوی او ادامه ندهد.
یاسر بیقید شانه بالا انداخت و با خنده اضافه کرد:
– بیخیال مامان… زن داداش هم دیگه از خودمونه.
سرش را به سمت آهو گرداند و ادامه داد.
– ببین زن داداش، عادت کن به این چیزا. زبونم لال فکر نکنی من نخوردهم اما خب کف دستپخت مامان شاهرگمه… الان این بشقاب قرمهسبزی رو با جهان عوض نمیکنم.
آهو لبخندی روی لب نشاند.
یاسر با تمام اعضای این خانواده فرق داشت؛ پر جنب و جوش جدای معراجِ آهسته و صبور، خوشمشرب و نه بدخلق مثل مادرش
و پر از شیطنت، دقیقاً برعکس یاسینِ جدی.
خاتون کلافه میان حرفش پرید.
– غذات رو بخور آقا یاسر… من درست نکردم، آهو خانوم درست کرده.
یاسین با شنیدن این جمله، دوغ در گلویش پرید و به سرفه افتاد. آهو لب گزید و خنده فرو خورد. عجب داستانی شده بود.
خاتون با تاسف از معرکهای که پسرهایش مسیر انداخته بودند، نگاه کرد.
یاسر پشت کمر برادرش کوبید و اینبار بلند حرفی نزد تا جلوی عروس خانواده آبروداری کند.
همانطور که کمر یاسین را با ضربههایش میشکاند، زیر گوشش با نیمچه خندهای اظهار کرد:
– آروم داداش. میدونم ذوق کردی، تیرت خورده تو هدف ولی زشته خودت رو کنترل کن…
یاسین چشمغرهای حرکت کرد و با اشارهی دست از خود دورش کرد.
– کف دستت درد نکنه بابا جان. عالی شده.
صوتی پدرش بود و پشتبندش آهویی که با صدایی آرام و خجالتی، نوشجانی گفت.
اصلاً ندرک کرد چه خورد. شام را خورده نخورده تشکری کرد و بلند شد. به ظاهر گوشش به حرفهای پدر و برادرش بود که هرکدام چیزی را در مورد کار شرح واقعه میکرد.
فکرش شمتوجه شداً مشغول شده بود و هر آن منتظر بود منتظر بود آهو از آشپزخونه بیرون بیاید تا بتواند سوالی را که ذهنش را متهوار سوراخ میکند را بپرسد.
– یاسین بابا؟ گوشت با منه؟
گیج نگاه از در آشپزخانه گراهی شد.
– بله!
تبسم معراج از حواسپرتی یاسین که میدانست نسبت به آن دختر است، زیر ریشهایش پنهان ماند.
یاسر با خنده تیکه پراند.
– عاشقیها داداش… دو ساعته داریم حرف میزنیم، درک کردی اصلاً بابا چی اظهار کرد؟
او به چه فکر میکرد و یاسین به چه… عاشقی؟ چه خندهدار.
– ببخشید… گوشم با شماست. چی میبیان کردید حاج بابا؟!
شبنشینی همیشگیشان امشب بدجور کش پیدا کرده و قسمت غمانگیز ماجرا اینجا بود که دخترک بیچاره جایی در دورهمیشان نداشت.
آغذایش را که میخورد، کمی کمک خاتون میکرد و با شامگاه بخیری تنهایشان میگذاشت. نه با مادرش رابطه خوبی داشت و نه حرفی با مردان خانواده برای اظهار کردن بود که کنارشان بنشیند و این حسابی ذهن یاسین را درگیر کرده بود.
زودتر از همه شامگاهبخیری گفت و به بهانه خواب جمع را ترک کرد. باید با آهو حرف میزد.
این پا و آن پا کرد و درنهایت با فکری که به ذهنش خطور کرد، تقهای به در زد.
– بفرمایید.
در را باز کرد و نیمی از تنش را وارد اتاق کرد.
– میتمایل داشتم لباس بردارم. اجازه هست؟
بهانهی خوبی بود.
آهو از جا قد بلند شد و بدون چشم دوختن به مرد، کف دستی به دامن لباسش کشید.
– بله بفرمایید. من میرم بیرون راحت باشید.
چرا به صورتش نگاه نمیکرد؟ رفتار دخترک درست از بعد عقد تغییر کرده بود. تمام برخوردهایشان را مرور کرد، در همه حالت دخترک جسور بود و پر سر و زبان.
نگاهش جسارت داشت و بیپروا بود…
چه چیزی تغییر کرده بود که اینگونه نسبت به او جبهه گراهی شده و حتی به صورتش نگاه نمیکرد؟!
ذهن درگیرش جملهی آهو را هلاجی نکرده بود که او به قصد ترک اتاق از کنارش گذشت و یاسین ناغافل بازویش را گراهی شد.
آهو هراسانه چرخید و بدون اینکه مهلت کاری به یاسین بدهد، با شدت بازویش را از کف دست او کشید.
– چی… چیکار میکنید؟!
رنگش به گچی دیوار رفته بود و یاسین را در بهتی بدتر از قبل فرو برده بود.
گیج در را بست که تا مدتی که تکلیفشان را روشن نکرده، کسی مزاحم نشود و ندرک کرد چطور قلب دخترک بیچاره را آشوب کرد.
ضربان دلش اوج گراهی شد و کف دستانش از ترس یخ زد.
وقتش رسیده بود؟
یعنی صبرش تا همینجا بود؟
عقبعقب راهی شد و با تتهپته اظهار کرد:
– چرا… چرا در رو بستید؟ بازش… بازش کنید.
جملهی آخر را با التماس نالید و چشمهای یاسین از تعجب گرد شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن