دخترک گیج بازهم نفهمید. سهند حرفم را برایش ترجمه کرد.
_ منظور بابا اینه که انگشت تُفیت رو نمال اینور اونور!
پریناز راست نشست و خندهاش را خورد.
سهند رو به من کرد.
_ بابا، عمو شاهرخ داره میاد؟
_ بله!
_ من قبلاز پنج خونهم.
تا ظهر خبری نشد.
کف دست و قلبم به کار نمیحرکت کرد. حتی چندبار به پریناز پیله کردم، دو بار هم سر ابمسیریم داد زدم.
سرآخر پناه بردم به کتابخانه، شاید قلم و دوات نجاتم میدادند.
پریناز درحالیکه یکی از کتابهای مربوط به تاریخ صد سال اخیر ایران را باز کرده روی سینهاش گذاشته بود، خوابیده و خرخر میکرد.
دختر سربههوا، مشخص بود که تمایلی به مطالعه ندارد.
حرکت قلم روی کاغذ روغنی و پیچوتابش کموبیش ساکتم کرده بود؛ سلسله موی دوست، حلقه دام بلاست…
تقهای به در خورد.
خودش بود؛ بلندبالا، پیشانی فراخ، کمی پختهتر، کمی سفیدی میان موهای شقیقه، مردانه و موقر، مثل همیشه.
_ شاهرخ!
_ چطوری، شازده؟ دلم برات تنگ شده بود، به شرف شاه شهید.
همدیگر را در آغوش کشیدیم. عضلاتش محکمتر و سفتتر از آخرین متوجه شدارمان بود.
_ هیکلو ساختی! بشین ببینم، ایرج بیان کرد چند روزگاره اومدی.
ریز خندید و کف دستی به پشت سرش کشید. عادتی بهجامانده از قدیم.
_ راهی شدم تبریز، ایرج ناظهار کرد بهت؟
_ چرا، کسی کسالت داشت؟
_ کسالت نه فرهاد، درد پیری! حرکت کردم دیدن مادربزرگم… البته خب ..
_ خب چی؟
مکث کرد و گوش تیز کرد.
_ صدای چیه؟ گربه داری؟
_ صوتی گربه نیست، پرینازه! خوابیده.
سرش بهضرب بهجهت اشارهام برگشت و با مشاهده کردن پریناز از جایش کشیده شد.
_ ایرج یه چیزایی بیان کرد، بیان کردم شعر میگه، ظاهراً راست بیان کرده.
_ ایرج غلط کرد با هفت جد و آبادش!
سمت من برگشت و لبش را نمادین گاز گحرکت کرد.
_ زشته شازده، از شما بعیده! این ادبیات در شأن مقام والای شما نیستا.
_ بیا ببینم، از خودت بگو، تبریز چی شد که حرفتو خوردی؟!
_ خبرای تبریز پیش خبرای تهران لنگ میندازه، رفیق! سُریدی، شازده؟
پوف کلافهای کشیدم، ول نمیکردند.
_ چرت نگو. پریناز خوبه، موقته… داستان نباف برای خودت.
سمت میز برگشت و روی کاناپهای لم داد.
از جایم بلند شدم و کنارش قرار گرفتم.
_ سهند و سدا چطورن؟
_ خوبن، دیگه پیش خودم نگهشون داشتم. سهند سراغتو میگراهی شد.
_ آلا؟
_ طلاق تموم شد، ایرج این یکی رو از قلم انداخته؟
سرش را پایین انداخت.
_ نه، از قلم ننداخت اما… خوبی، فرهاد؟ الآن میزونی؟
دستی لای موهایم فرو بردم.
_ اینقدر خوبم که انگار غده سرطانی رو درآوردن، شیمیدرمانیم هم تموم شده.
_ شادم که تمومش کردی، راستی وارتان اینجاست؟ بوی شیرینی میاومد.
میاطلاع داشتم مخصوصاً حرف را عوض میکند.
_ وارتان که آره، اومده بهخاطر من و بچهها، کار نمیکرد دیگه. بوی شیرینی فکر کنم کف دستهگل پرینازه، افتاده به شیرینی درست کردن، هر روزگار داستان داریم.
نگاهکی زد.
_ فرهاد، جداً بهشدت پریناز پریناز میکنیا، جمع کن بریم باغ وارتان، دوتا پک کف دستساز وارتانپسند بزنیم.
شاهرخ نطق میکرد و نگاه من به پشتسرش بود، پرینازی که نگاههایش را میمالید و نمیدانم چند درصد حرفهای ما را گوش داده بود.
به رد نگاه من، عقب برگشت.
_ سلام خانم، بیدارتون کردیم! تقصیر شازده شد.
_ سلام، ببخشید، من داشتم کتاب میخوندم، یههو خوابم برد.
_ خاصیت کتابه! بهخصوص بعضی کتابا خوابآورن، چی میخونیدن؟
پریناز هنوز با کف دست دیدهش را میمالید.
_ یه کتاب مزخرف، راجعبه تاریخ قاجار.
شاهرخ بدون مکث قهقه را شروع کرد.
تعجبی نداشت که در جمله دوم، کل توصیههای مرا به باد بدهد، غیراز این بود تعجب میکردم.
_ اِ… به کجاهاش رسیدی؟ حرمسجادها؟
_ بدتر، سرسره چی بوده؟
وجداناً چه تنبیهی میتوانست در خور این حجم از نادانی باشد؟
_ پریناز! کافیه!
رو به شاهرخ کردم.
_ بریم، فکر کنم راهی شدن به باغچه وارتان پیشنهاد خوبیه.
حرف از دهانم در نیامده، مصیبت بعدی فرود رسید، سهند خودش را به شاهرخ رساند.
_ عمو!
شاهرخ بازوهای باریکاندامش را گرفت.
_ اینو ببین! چقدر بلند شدی، پسر!
_ سوغاتی چی آوردی؟
شاهرخ کف دستش را کشید و بیرون حرکت کردند.
رو به پریناز کردم.
_ که رسیدی به قسمت سرسره؟!
لبهایش را غنچه کرد.
_ تاریخه، تاریخ. تقصیر من چیه؟
در سالن، شاهرخ مشغول درآوردن سوغاتیهای سهند و سدا بود.
از اقبال خوش، سدا و پرستارش هم همانموقع رسیدند.
شاهرخ همیشه با بچهها خوب بود، راحت ارتباط برقرار میکرد برعکس من.
از این نظر روحیه مشابهی با پریناز داشت.
پرینازی که بهقول شاهرخ تازگی زیاده از حد اسمش از دهانم خارج میشد.
متوجه بودم که با وارتان صمیمی شده و مشغول کارهایی هم بود، بههرحال از من مخفی میکرد.
میتوانستم پیجو شوم و سراز کارش دربیاورم ولی منتظر بودم خودش اعتراف کند.
کل عصر را با بچهها گذراند. برای شام وارتان هم به ما ملحق شد و آخرشامگاه، همه را روانه اتاقهایشان کردم.
فرصتی مغتنم که هر روز پیش نمیرسید.
من، شاهرخ و وارتان. مقصدمان، باغچه وارتان!
حوالی یازده شامگاه بود، داخل سالن نشستیم، روی مبلهای قدیمی.
پنجدریها رو به حیاط باز میشدند.
آخرشامگاه تهران، نسیمی داشت بیجان.
شاید درحد گذشتن از بین شاخ و برگهای توت قدیمی حیاط.
وارتان گرولیفون قدیمی را راه انداخت؛ ساری سیرون یار…
شاهرخ لیوانش را بالا رفت.
خاطرات ما از لای آجرهای فشاری این خونه قدیمی، ناممان را آوا میزدند.
اامانهای یواشکی من و شاهرخ!
هرچند که بعدها متوجه شدیم، بابا ما را کف دست وارتان سپرده بود.
کاش دنیای ما در ابعاد و اندازه عرق خوردنهای یواشکی و ریز خندیدنهای بدون قلبیل باقی میماند.
وارتان زیاد نماند، جیم زد… به بهانه خستگی و خواب.
کلاً بعد از ژاکلین، روح این مرد دنبال تنهایی بود.
صوتی گرولیفون قطع شد، به جایش سمفونی جیرجیرکها و شامگاهپرهها!
_ تبریز چه خبر، شاهرخ؟ حراهی شدو خوردی!
سرش را به عقب تکیه داد.
_ راهی شده بودم ایلگلی، یادته؟ خیلی عوض شده… بگذریم. یه خانمی روی صنقلبی بود، مشخص بود حالش مناسب نیست. رفتم جلو، منباب وظیفه پزشکی!
_ طبابتت به فنا رفت؟ یه نبض گراهی شدی و…
_ جای مادرم بود اما دخترش هراسون رسید. رفته بود آب بیاره…
_ عجب!
با کف دست دیدهش را مالید.
_ معماری خونده، عشق آثار باستانی و اینا. بهش اظهار کردم یه رفیق دارم از دوران قاجار جامونده، فقط سبیل نداره.
به افاضاتش میلبخند زد.
_ نمشاهده کرد عاشقت شده، فرهاد!
_ خب، بقیهش؟
_ بقیه که… باید وقت بذاریم، همون اول کار آب پاکی رو ریخت روی دستم؛ « من مولینمو ول نمیکنم.» الآنم که خوی حیات میکنن، اومده بودن پیش برادراش. اصالتاً اهل خوی هستن.
_ خب؟
کلافه نگاهم کرد.
_ هی میگی «خب» چرا؟
_ تو با این سن و سالت و اروپا زیستن کردن، هنوز نفهمیدی با دو تا خط زیبا حرفزدن آدم دستش نمیاد که زیستنش با یارو میشه یا نمیشه؟
غیض کرده نگاهم کرد.
_ من همین اول کاری فکرم دنبال زندگی کردن نحرکت کرده، شازده. دارم شیش و بش میکنم. نازنین یه چیزی داشت که من جذبش شدم. من که کم آدم ندیدم.
لیوان آبی برای خودم ریختم.
_ خوبه، عجله نکن و چشمات رو هم باز کن.
_ حالا تو بگو ببینم، این پریناز چقدر جدیه؟
_ فعلاً که هست. توی عمارته و بدون هیچ عنوانی باهم هستیم. من راضی هستم، اونم حرفی نداره.
_ خانوادهش با این نگاه غربی تو به مقوله «باهم هستیم» مشکلی ندارن؟
_ خیر.
دنبال چه چیزی میگشت را نمیدانم، احتمالاً دغدغهٔ دوستانه.
میتوانستیم به رسم قدیم شامگاه را باغچه وارتان بمانیم اما نظر من خواب در عمارت خودم بود.
قلبم اتاق خودم را میتمایل داشت، تختخوابم، آن موجود عجیب با موهای پریشان در خواب، خودش را جنینوار جمع کند سرش بیفتد تخت سینهام.
هرچند که پریناز قلبیل اصلی نبود، بیشتر بهخاطر سهند و سدا برمیگشتم.
از شاهرخ نظرخواهی نکردم.
از قبل به ابراهیم سپرده بودم که سوئیت مهمان را برایش آماده کنند، اگر تمایلی هم نداشت برای ماندن، خاموشی کرد.
تا اتاق مهمان همجادهش راهی شدم و بعد، حرکت به نقطه امن.
اتاق تاریک بود و ساکت. پنجرهها باز و پردهها رقصان. نور چراغخواب میاضافه کرد که تنها هستم.
تا اتاق سبز رفتم، بیدار بود، خیره به لپتاپ.
_ وایی! ترسیدم…
_ چرا اینجایی؟
_ فکر کردم رفتین رفیقبازی، الواتی، شبم نمیایین خب.
انگشت اشارهام را سمتش گحرکت کردم.
_ مراقب حرفات باش! الواتی؟
_ تاریخ چیز دیگهای میگهها، سرورم!
خودش را در تخت جابهجا کرد.
گوشهای خالی برای من. با نگاهش به نشستن ترغیبم میکرد.
حضور در اتاق سبز برایم سنگین بود، انگار در و دیوار اتاق زنده باشند با هزار نگاه باز.
_ جریان چیه، پریناز؟
_ میشه یه خواهشی کنم؟
_ بگو.
_ میشه من شیرینی بپزم، بفروشم؟ وارتان میشناسه چندتا شیرینیفروشی، قول میدم مزاحم شما نباشه، بیرونم نرم، هان؟ باشه؟
این افکار احمقانه از کجا به ذهنش میرسید.
_ خیر.
صورتش وا رفت.
_ چرا خب؟ کاری ندارم به شما.
_ اظهار کردم نه.
ناامید لپتاپ را بست.
به اتاق خودم برگشتم و پریناز هم به دنبالم. کلافگیاش واضح بود.
در اتاق را بست.
_ برای چی میخوای شیرینی بفروشی؟
جایی نزدیک پنجره را نگاه میکرد، دیدهانش از صورتم فرار میکردند.
_ زیرا پول دربیارم.
مقابلش توقف کردم، نگاهش هنوز به پنجره بود.
_ میتونی از من بخوایی که بهت پول بدم.
_ پول نمیخوام، اجازه میخوام.
پیجادهنم را از تن درآوردم.
_ چرا پول میخوایی؟ چیزی لازم داری؟
هممدت فکر میکردم که از روز اول چیزی نخواسته، هرچند در جایگاه میل داشتن چیزی هم نبود ولی میتوانست بخواهد، شمال هم با کارت من خرید کرد.
_ میدونم سفتهها زیادن اما خب، یه روزگاری تموم میشن دیگه، مگه نه؟ اگه پول داشته باشم، مجبور نمیشم که…
حرفهایش تلنگری شد برایم، مثل یک پیشلرزه!
خیال رفتن داشت؟ چرا باید فکر حرکت کردن را میکرد؟
خاموشی ماند وخاموشی… من به جهانی بدون پریناز فکر میکردم، او هم احتمالاً رؤیا میبافت از روزگار آزادیاش…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن